اقامتگاه کاج و ابر

که من غم دارم اندازه زیبایی تو..

الان کل دنیا میدونن که سرها بریده شدن، در اراک ثبت شده که با شمشیر سر بریدن، سینه زنان بریده شده، رحم زنان خارج شده، آلت تناسلی معترضان سوزانده شده، مجروحان از بیمارستان ها ربوده شدن و بعد از زدن تیر خلاص روی هم انبار شدن، گلوی معترضان شکاف داده شده، بسیاری از معترضان نابینا شدن، بسیاری از مجروحین بر اثر جراحت شدید جان دادن و هنوز آماری ازشون ثبت نشده، به کودکان و زنان دستگیر شده وحشیانه تجاوز شده، به قلب و پیشانی معترضان تیر خلاص زده شده، از سلاح شیمیایی استفاده شده، از گروه‌های تروریستی نیابتی عراق و لبنان و افغانستان برای کشتار مردم استفاده شده، مردمی که از پشت شیشه خونه هاشون تماشا میکردن یا فیلم میگرفتن با لیزر مشخص میشدن و تیر میخوردن، ده ها هزار معترض دستگیر شده در انتظار محکوم شدن به محاربه ان، با قطعی اینترنت بی سروصدا صدها فعال تلگرامی به اسم جاسوس موساد دستگیر شدن و وضعیتشون مشخص نیست، بازار رشت آتش زده شده، مردم رو زنده سوزاندن، به شیشه ماشین ها شلیک کردن و مردم رهگذر رو به قتل رسوندن، با ماشین های سنگین از روی سر و بدن معترضان رد شدن و اون ها رو به قتل رسوندن، در دمای سرد و زیر صفر شهر ها با فشار آب به معترضان حمله کردن، به بچه های کوچکی که در حیاط خانه ها بازی میکردن هم ساچمه زدن و ... ولی ابعاد جنایت از این هم بیشتره، چون هنوز هم میترسن اینترنت رو وصل کنن.

سوگواریِ ما ایرانیان مزمن شده است؛ اندوهی انباشته که پایان نمی‌پذیرد، سوگواری‌ای که پیش از به پایان رسیدن، وارد چرخه‌ای تازه از سوگواری می‌شود: زخمی که مدام تازه می‌شود. از منظر روان‌شناسیِ اجتماعی، این وضعیت، «سوگ پیچیده» و «سوگ جمعی»ست: اندوهی فردی-اجتماعی که با احساس درماندگی، خشم فروخورده و فرسودگی روانی همراه می‌شود. پرسش مهم این است که چگونه می‌توان این اندوه را با ایستادگی در مقابلِ نظام سیاسی‌ای که عامل اصلی این سوگ است، جمع کرد؟ آیا می‌توان «سوگ‌های مزمن» را به «معنا» تبدیل کرد؟ چگونه؟ با به‌رسمیت‌شناختن دردها، با نام‌دادن به فقدان‌ها، و با پیوندزدنِ اندوه‌ها با کنشِ سیاسی؟ سوگ، اگر دیده و گفته شود، آیا می‌تواند به منبعی برای همبستگی، مقاومت و مطالبه‌ی زندگی بدل شود، نه صرفاً نیرویی فلج‌کننده؟ آیا می‌شود؟ #ابراهیم_سلطانی @ThePleasureOftheText

درست همون جایی که شاهرخ مسکوب میگه : گفت نمردیم و چه چیزها دیدیم. گفتم ای کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم. ‏

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود؛ با غم آنها که برای ما جان داده‌اند چه باید کرد؟

واقعا نمیتونم دست از فکر کردن به این موضوع بردارم که ازین ۹۸۹۹ نفر چند نفرشون ممکنه دیگه بین ما نباشن، این فکر داره خفه‌‌ام میکنه.

کانفیگ‌های اینا وصله https://t.me/BugFreeNet https://t.me/mitivpn https://t.me/V2ray_Alpha

سلام… امیدوارم همه‌تون خوبِ خوب باشید.

برای فردا و پس‌فردا که نه، برای همه‌ی روزهای آینده مراقب خودتون باشید. 🤍

من نمیدونم کسی اینجا نیاز داره بهش یا نه، اما اگر موقعیت خوبی ندارید و حس میکنم اضطراب بالایی دارید، یا بهم ریختگی فکری زیاد؛ می‌تونید بیاید با من صحبت کنید… شنونده خوبی هستم.

تا ابد به یک چیز افتخار میکنم، و از یک چیز غمگین می‌مونم. به این افتخار میکنم که ایرانیم و نژاد پارسی دارم، و غمگین می‌مونم که تو همچین برحه‌ای از تاریخ، توی ایران به دنیا اومدم.

تا ابد به یک چیز افتخار میکنم، و از یک چیز غمگین می‌مونم. به رین افتخار میکنم که ایرانیم و نژاد پارسی دارم، و غمگین می‌مونم که تو همچین برحه‌ای از تاریخ، توی ایران به دنیا اومدم.

ایرانی بودن نباید انقدر غم‌انگیز باشه. نباید هر روزمون بدتر از روز قبل بشه و داشتن یه زندگی معمولی مثل یه آرزو باشه. نباید عادی بشه که هر چند ساعت خبرِ مرگ بشنویم، یه اسمِ دیگه، یه خانواده‌ی داغدارِ دیگه. قرار نبود هی خودمون رو جمع‌وجور کنیم و بگیم "میگذره". قرار بود زندگی کنیم، بدون ترس، بدون اضطرابِ دائمی، بدون اینکه آینده برامون مبهم و ترسناک باشه. نباید امید داشتن سخت باشه. نباید حتی وقتی خوشحالیم عذاب وجدان داشته باشیم‌. نباید انقدر خسته باشیم که حتی حوصله‌ی رویا داشتن هم نداشته باشیم. ما حق داریم یه زندگی معمولی داشته باشیم.

بچه ها این پیج کمک های اولیه رو میذاره من پست هاشونو دیدم و پست هایی داشتن که میتونه کمکتون کنه حتما چک کنید و اگر کسی رو می‌شناسید که صدمه دیده و نیاز به کمک داره حتما براشون بفرستید.