အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ရှိနေသည်။ထိုထက်ပို၍ ထူးထူးခြားခြား မည်သည့်အရာမျှ မရှိချေ။သို့သော ဗီဒိုမှာ ခပ်ဟဟ ပွင့်နေလေသည်။ကြည့်ရသည်မှာ ခပ်စောစောက ကြီးကြီးကြည်အေး ဗီဒိုကို ဖွင့်ပြီး ပြန်ပိတ်ရာတွင် သော့ အံကျသွားပုံမရချေ။သလင်းဖြူ ဗီဒိုနားသို့ကပ်ပြီး ခပ်ဖြည်းဖြည်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ " ကျွီ " ဗီဒိုတံခါးပွင့်သံသည် ကြည့်ဖူးသော သရဲဇာတ်ကားများထဲမှာလိုပင် သံရှည်ဆွဲ၍ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ပွင့်သွားသော ဗီဒိုထဲတွင် ဒေါ်လေး၏ အဝတ်အထည်များကို တွေ့ရလေသည်။အဝတ်များမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသော ချည်ထည်များ ဖြစ်လေသည်။ခိုးရာလိုက်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် အဖိုးတန် အဝတ်အထည်များကို ထားခဲ့ပြီး အဟောင်း အစုတ်များတော့ မယူသွားတန်ရာ ။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ဒေါ်လေးတွင် အဖိုးတန် အဝတ်အထည်များချည်းသာ ရှိနေသည်လော။ဗီဒိုအနှံ့ရှာဖွေကြည့်နေမိရင်းမှ အံဆွဲကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အံဆွဲထဲတွင် ထူးထူးခြားခြား ဘာမျှ ရှိမနေပေ။ရှိစရာလဲ အကြောင်းရှိမည်မထင်ပေ။တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်ရှာဖွေနေသော အခန်းထဲတွင် မည်သို့သက်သေခံပစ္စည်းက ကျန်ပါမည်နည်း ။သလင်းဖြူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ဗီဒိုတံခါးကို ပြန်ပိတ်နေစဉ်မှာပင် "ဒုန်း " "နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ သလင်းဖြူ " အခန်းတံခါးမှာ ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ပွင့်သွားပြီးလျှင် ဒေါသတကြီးနှင့့်မေးလိုက်သော ရွှေရည်ဝင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ရုတ်တရက်မို့ သလင်းဖြူလန့်သွားရပြီး မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိဖြစ်နေမိစဉ်မှာပင် ရွှေရည်ဝင်းသည် သလင်းဖြူကို ပြောဆို၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။ " နင်ဘာဝင်လုပ်တာလဲ သလင်းဖြူ...ဘာယူမလို့လဲ .." "ဘာယူရမှာလဲ ... ဘာမှ မယူဘူး ...အခန်းထဲက ငိုသံကြားလို့ ဝင်ကြည့်တာ " သလင်းဖြူ ပျာပျာသလဲ ငြင်းဆန်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တော်စမ်းပါ ... လူမရှိတဲ့ အခန်းက ဘာသံကြားရမှာလဲ ... အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေလာပြောမနေနဲ့ ...ဒီအခန်းက နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့ ၀င်ရတာလဲ " ရှင်းပြပြောပြနေသည့်ကြားမှ ဇွတ်ပင် ပြောဆိုနေသော ရွှေရည်ဝင်းကို ကြည်ပြီး သလင်းဖြူ စိတ်တိုလာမိလေသည်။ထို့ကြောင့် ရွှေရည်ဝင်းကို ပြန်၍ပြောပစ်လိုက်မိသည်။ "နေပါအုံး ....၀င်တော့ ရော ဘာဖြစ်လဲ ...ဒီအခန်းက ဒေါ်လေးရဲ့ အခန်းမဟုတ်လား ...ငါလဲ သူ့တူမပဲဟာ" "နင်တို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ ...ကလေးတွေလဲ မဟုတ်ဘဲ ရန်ဖြစ်နေကြတာလား " သလင်းဖြူနှင့် ရွှေရည်ဝင်းတို့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အော်ဟစ်နေကြစဉ်မှာပင် ဇော်ထိုက်ရောက်လာပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို ဆူလိုက်လေသည်။ဆူဆူညံညံအသံများကြောင့် ဇော်ထိုက်နှင့် မရှေးမနှောင်းမှာပင် ထွဋ်ခေါင်တို့ပါ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။ထွဋ်ခေါင်ကို မြင်သောအခါ ရွှေရည်ဝင်းသည် စူပုတ်နေသော သူ၏ မျက်နှာကိုချက်ချင်းပြင်လိုက်ပြီးနောက် " ရွှေရည်က သူ့ကို စည်းကမ်းလေးနဲ့ နေစေချင်လို့ ပြောတာပါ..." "ကဲ ...ကဲ တော်ကြတော့ ....လူကြီးတွေ သိကုန်ရင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမယ် ... သွားကြ ...ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ကြ " အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သလင်းဖြူ ချာခနဲ လှည့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ~~~~ အားလုံးအသီးသီး လုပ်ငန်းခွင်ရှိရာများသို့ သွားကြပြီဖြစ်သောကြောင့် သလင်းဖြူလည်း ရက်ကန်းရုံသို့သွားရန်အတွက် ဂိုထောင်ထဲမှာရှိသော စက်ဘီးကိုယူရန် သလင်းဖြူ ဂိုထောင်ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည် ။ ဂိုထောင်နားသို့ ရောက်သောအခါတွင် အထဲမှ စကားသံ အချို့ကိုကြားလိုက်ရသောကြောင့် သလင်းဖြူ ရပ်၍ နားထောင်လိုက်သည် ။ "ဘာဖြစ်လို့ ကိစ္စတိုင်းက အဆင်မပြေဖြစ်နေရတာလဲ ကိုသောင်း ...ဒီတိုင်းသာဆိုရင် အားလုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာ ကိုသောင်း သိတယ်မဟုတ်လား " " သိပါတယ် မမကြည် ....ကျုပ်လဲ တတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားနေပါတယ် ...ပြီးတော့ ဒေါ်သီကလဲ ပြောရဆိုရသိပ်ခက်လွန်းနေတယ် " သလင်းဖြူသည် ဂိုထောင်ထဲမှ စကားသံများကြောင့် အသက်ရှူဖို့ရန်ပင် မေ့လျော့နေမိလေသည်။ကြီးတော်ဖြစ်သူနှင့် ခြံစောင့်ကြီးဦးသောင်းပြောနေသော စကားများထဲတွင် ဒေါ်သီဆိုသောနာမည်ကိုပါ ကြားလိုက်ရသောကြောင့် သလင်းဖြူ အံကိုခပ်တင်းတင်းကြိတ်ထားမိလေသည်။ "ကဲ သွားတော့ ... ရှင် သူ့ကို သေသေချာချာစောင့်ကြည့်ထားပါ " စကားသံများနှင့် အတူ ဂိုထောင် အပြင်သို့ ဦးသောင်းထွက်လာသံကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် သလင်ဖြူ ဂိုထောင် ဘေးတွင်ပုန်းကွယ်၍ နေလိုက်သည်။ခဏအတွင်းမှာပင် ဂိုထောင်ထဲမှ ဦးသောင်းထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ခြံစောင့်ကြီး ဦးသောင်းထွက်လာပြီးနောက် အတန်ကြာသည်အထိ ကြီးတော်ဖြစ်သူ ဒေါ်ကြည်အေး ဂိုထောင်ထဲမှ ထွက်မလာသေးသောကြောင့် သလင်းဖြူ ဂိုထောင် ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာရပ်နေမိလေသည်။ အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ကြီးတော်ဖြစ်သူ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသောကြောင့် သလင်းဖြူ ခြေသံကို ခပ်ပြင်းပြင်းနင်း၍ အသံပေးပြီး ဂိုထောင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ "ဟင် " ထူးဆန်းလှစွာပင် ဂိုထောင်ထဲတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှရှိမနေခဲ့ပါချေ။သလင်းဖြူ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာပင် ဂိုထောင် အနှံ့သို့ ရှာဖွေကြည့်မိလေသည်။သို့သော်လည်း ဂိုထောင်ထဲတွင် တန်းစီထပ်ထားသော ဆန်အိတ်များနှင့်ဆီပုံများကိုသာ တွေ့ရလေသည်။ ~~~~~

"ကဲ ..ကဲ ...ဒီညတော့ မအိပ်ကြတော့နဲ့ ... ဖိုးထွေးနဲ့ သာကြီးဖိုးဇော်က အလုပ်သမားတွေကို သွားနှိုးချေ ...ဦးသောင်းကို နိုးပြီး ခွေးနှစ်ကောင်ကို ခြံထဲလွှတ်ထားဖို့ ပြောလိုက်..." ဒေါ်ကြည်အေးသည် မိသားစု၀င်များထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံးနှင့် အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်သူ ပီသစွာ လုပ်ဆောင်ရမည့်တာဝန်များကို ချမှတ်လိုက်လေသည်။ ~~~~~ ညကတစ်ညလုံး မအိပ်ရဘဲ မိသားစုဝင်များအားလုံး မနက်သုံးနာရီထိုးခါနီးမှပင် အိပ်ရာသို့ဝင်ခဲ့ကြရသောကြောင့် အိမ်ကြီး၏ ထုံးစံဖြစ်သော မနက်စာ အဆာပြေဝိုင်းမှာ ပျက်သွားရလေသည် ။ဒေါ်ကြည်အေး၊ ဦးမြင်အေးနှင့် ဒေါ်ခင်အေးတို့မှာ လူကြီးများ ပီပီ မနက် ငါးနာရီမကျော်ခင်အချိန်တွင် အိပ်ရာမှ နိုးထခဲ့ကြသော်လည်း လူငယ်များမှာမူ အိမ််ကြီး၏ အပေါ်ထပ်တွင်အိပ်၍ ကောင်းနေဆဲပင်ဖြစ်ကြလေသည်။ထိုသို့ လူငယ်များ အိပ်ပျော်နေဆဲကာလတွင် လူတစ်ယောက်သည် အိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ်တွင် ခြေကို ဖွနင်းလျက် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ဝင်၍ သွားလေသည်။ ~~~~~~ သလင်းဖြူသည် အိပ်ပျော်နေရာမှ ဆတ်ခနဲ နိုးလာမိပြီးလျှင် အပေါ့အပါး သွားချင်စိတ်ကြောင့် စားပွဲခုံပေါ်မှ နာရီကို လှမ်း၍ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ထိုအခါတွင် မနက် ငါးနာရီထိုးတော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာပင် သန့်စင်ခန်းရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ "ရှပ် ...ရှပ် ...ရှပ် " သလင်းဖြူ လျှောက်လာနေစဉ် ထောင့်ခန်း ရှေ့သို့ အရောက်တွင် ခပ်ဖွဖွနင်းလျှောက်လာသော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကျုံ့ထားလိုက်မိပြီးလျှင် အသက်ရှူခြင်းကိုပါ အောင့်၍ထားလိုက်မိပြီး ငြိမ်သက်စွာရပ်လျက် နောက်ဘက်စင်္ကြန်လမ်းဘက်ဆီသို့ အသားချောင်းကြည့်မိလေသည်။ထိုသို့ သလင်းဖြူ ကြည့်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် အခန်းတစ်ခန်းထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ " ဟင် ...ကြီးကြီးကြည်အေးပါလား " အခန်းထဲမှ ထွက်လာသူကို ကြည့်၍ သလင်းဖြူ အံ့ဩသွားမိလေသည်။ကြီးတော်ဖြစ်သူမှာမူ သလင်းဖြူကို မြင်ဟန်မတူဘဲ ဒေါသအမျက်ထွက်နေဟန်မျက်နှာထားဖြင့် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။သလင်းဖြူသည် ကြီးတော်ဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ရှေ့ဆက်၍ မသွားဝံ့ဘဲ အတွေးများစွာပွားနေမိလေသည်။သလင်းဖြူအနေနှင့် ဗေဒင်ကိန်းခန်းနှင့် ရှေ့ဖြစ်ဟောကိန်းများကို သိပ်ပြီးအယုံအကြည်မရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် သလင်း ဖြူ့ကို ကူညီနိုင်မည့်သူမှာ တစ်ယောက်သာရှိပြီး ကျန်လူများမှာ ဒုက္ခပေးနိုင်သူများ ဆိုခြင်းကြောင့် အနည်းငယ်မျှထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပါလေသည်။သလင်းဖြူသည် ဒေါ်ကြည်အေးထွက်သွားပြီးနောက်တွင် စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်း ခြေကို ခပ်ဖွဖွနင်းလျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ဒေါ်ကြည်အေးထွက်လာခဲ့သော အခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ခါက စိုင်းရန်နိုင်ဝင်သွားခဲ့သော အခန်းဖြစ်နေသည်မှန်းသိလိုက်ရလေသည်။သလင်းဖြူ လှမ်းလက်စခြေလှမ်းများကို မသိမသာ ရပ်လိုက်ပြီးလျှင် အခန်းထဲသို့ နားစွင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ "အဟင့် ..ဟင့် ..ဟင့် ..အီးဟီး " သလင်းဖြူ တံခါးနားသို့တိုးကပ်ပြီးနားထောင်လိုက်သောအခါ အထဲမှ ငိုသံလိုလို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ကြက်သီးများ ဖြန်းခနဲ ထသွားမိသေးသည်။နောက်မှ မိုးလင်းနေပြီးမှန်း သတိရလိုက်မိသောကြောင့် တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်မိလေ၏။ သလင်းဖြူသည် ဤအိမ်ကြီးသို့ ရောက်သည့် အချိန်မှစ၍ ယနေ့အချိန်အထိ မိမိ၏ အခန်းနှင့်ရေးချိုးခန်း၊ အိမ်သာများမှအပ မည်သည့်အခန်းကိုမျှ ၀င်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။ရောက်ရောက်ချင်းည၌ "အခြားအခန်းများသို့ မဝင်ရ "ဆိုသော ဒေါ်သုန်၏ စကားကြောင့် မည်သည့်အခန်းကိုမျှ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းမရှိခဲ့ပါလေ။ယခုအကြိမ် သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပါလေသည်။ အခန်းသည် သော့ခတ်၍ မထားသောကြောင့် သလင်ဖြူ အခန်းထဲသို့ လွယ်ကူစွာပင် ၀င်ရောက်ခဲ့လေသည်။အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ အခန်းသည် လိုတာထက်ပို၍မှောင်မိုက်နေပြီလျှင် အေးစိမ့်၍နေလေသည်။အခန်းမှောင်မှောင်ထဲတွင် သလင်းဖြူလက်နှင့် ဟိုသည် လိုက်၍ စမ်းကြည့်မိလေသည်။ " အ " မှောင်မှောင်မည်းမည်းထဲတွင် သလင်းဖြူ၏လက်သည် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိပြီးလျှင် လက်တွင်းစူးခနဲ နာကျင်သွားမိလေသည်။မှောင်မှောင်မည်းမည်းထဲတွင် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့်ပင် အခန်းနံရံသို့လက်နှင့် စမ်းပြီး မီးခလုတ်ကို ရှာကြည့်လိုက်သည်။ မီးခလုတ်ကို ဖမ်းမိလျှင် ခပ်မြန်မြန်ပင် ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်နှင့် တိုက်မိသော နေရာသို့ကြည့်လိုက်မိသည်။ "အမယ်လေး " ဖျတ်ခနဲ့အကြည့်တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သလင်းဖြူ ကြောက်လန့်တကြားအော်လိုက်မိသည်။ဖျတ်ခနဲ မြည်လိုက်ရသည်ဆိုသော်လည်း ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူရိပ်ကို သလင်းဖြူအသေအချာတွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်ပါသည်။တွေ့ရချိန်မှာ မြန်ဆန်လွန်း၍ မည်သူမည်ဝါဟု တပ်အပ်သေချာ မမြင်လိုက်ရသောငြား အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒေါ်ရင်အေးဖြစ်ဖို့ သေချာပါလေသည်။သို့ဆိုလျှင် သည်အခန်းသည် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အခန်းများ ဖြစ်နေမည်လား ။ သလင်းဖြူ အခန်းထဲ လှည့်ပတ်၍ ကြည့်လိုက်မိသည်။အခန်းထဲတွင် နံရံကပ်ကျွန်းဗီဒိုကြီးနှင့် မှန်တင်ခုံ ရှိသည်။ ခုတင် လည်း

ဧကြည်ဖြူ " အဝါရောင် ရဲတိုက် " အပိုင်း ( ၁၀ ) ******* " ဘာသံကြီး တုန်း မီးထွန်းကြလေ" အားလုံးထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နှင့် ဖြစ်ကုန်ကြပြီး တစ်ယောက် နှင့့်တစ်ယောက် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။ဦးစွာ သတိကောင်းသော ဦးရန်နောင်ထွေးက မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိလိုက်လေသည် ။အလင်းရောင် အနည်းငယ် ရလာသော အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ထောက် ကြည့်ပြီး အားလုံးထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေလျက်ရှိကြသည်။ သလင်းဖြူသည် ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နှင့် မိမိလက်ဆွဲထားမိသူမှာ ထွဋ်ခေါင်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ထွဋ်ခေါင်၏ လက်ကို ဆတ်ခနဲ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်မိရင်း ရွှေရည်ဝင်းကို အလန့်တကြားဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည် ။ထိုအခါ သလင်းဖြူကို မီးဝင်းဝင်းတောက်လုမတတ် မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်နေသော ရွှေရည်ဝင်းအား သလင်းဖြူ တွေ့လိုက်ရသည်။ဒေါသများဖြင့် ခက်ထန် တင်းမာနေသော ရွှေရည်ဝင်း၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်ရင်း သလင်းဖြူ စိုင်းလွှမ်းကိုရှာကြည့်မိလေသည်။ " ဒုန်း " " ဂွမ်း" " အမယ်လေး " "အား '' သူတို့ အားလုံးတစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာရှိနေကြစဉ်မှာပင် ပိတ်ထားသော မှန်ပြတင်းတံခါးကို တစ်ခုခုနှင့် ထိမှန်သံကြားလိုက်ရပြီး မှန်ပြတင်းကွဲသံကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် အထိတ်တလန့်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်မိကြလေသည်။ "ဝုန်း ... ဝုန်း " "ဒုန်း ...ဒုန်း " "ဟဲ့ ...ကလေးတွေ ဘာဖြစ်ကြတာတုန်း " " ဘာဖြစ်ကြတာလဲ " အောက်ထပ်တွင် ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် အပေါ်ထပ်မှ လူကြီးများ အထိတ်တလန့်နှင့်ဆင်းလာကြလေသည်။ "ဖိုးထွေး မင်းတစ်ယောက်လုံး ရှိနေရဲ့နဲ့ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ...ရန်ဖြစ်ကြတာလား " "ဟာ ..မဟုတ်ပါဘူး မမကြီး ...ဘာတွေဖြစ်မှန်း ကျွန်တော်တို့လဲ မသိဘူး ...မှန်ပြတင်းကို တစ်ယောက်ယောက် ခဲနဲ့ပေါက်ပြီး စတာထင်တယ် ... ပြတင်းပေါက်မှန်ကွဲသွားပြီး " အစ်မကြီးများ၏ အမေးကို ဦးရန်နောင်ထွေးက ဖြေလိုက်ရင်း မှန်ကွဲသွားသော ပြတင်းပေါက်ကို သေချာသွားကြည့်လိုက်လေသည်။ " ပြတင်းပေါက်မှန် ကွဲသွားတယ် ဟုတ်လား ...ဒါ ရွာထဲက ပေါက်လွတ်ပဲစားတွေ တမင်လာလှန့်တာနေမှာပေါ့ ...အကျင့်ကောင်းတဲ့ဟာတွေမဟုတ်ဘူး .... သူတို့စိတ်တိုင်းကျ ဖဲဝိုင်းမလုပ်ပေးလို တမင် ခြောက်လှန့်တာနေမယ် .... ( XXXX )တွေ " ဒေါ်ခင်အေးက ပျစ်ပျစ် နှစ်နှစ်ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။ဦးမြင့်အေးမှာမူ လက်တွင် ပတ်ထားသော ပုတီးကို စိတ်လျက်မှပင် ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်ကာ စိုင်းရန်နိုင်၏ နာမည်ကို ခေါ်လျက်မေတ္တာပို့ အမျှဝေလေသည်။ "မောင်စိုင်းရန်နိုင် ငါ့တူကြီးရေ ...ဘကြီး ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသမျှ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို အမျှဝေပါတယ်ကွယ် ... သာဓုခေါ်ပြီး အားလုံးကို စိတ်ချလက်ချ ထားခဲ့ပါကွယ် ... မောင်စိုင်းရန်နိုင်ရေ အမျှ ...အမျှ ...အမျှ " "အဖေ .... ဘာတွေပြောနေတာလဲ ..တော်ပါတော့ " ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ချိန်မှာ ဦးမြင့်အေး၏ အမျှဝေသံကို ကြားရသည်မှာ ပို၍ပင် ချောက်ချားစရာကောင်း နေလေသည်။ရွှေရည်ဝင်းသည်ပင်လျှင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမျှဝေသံကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ဖခင်ကို တားမြစ်လိုက်ပြီးလျှင် မိခင်ကြီး၏ နားသို့ တိုးကပ်၍နေလေသည်။ "အူး ဝူး ...ဝူ ..ဝူး ....စူး " "အမယ်လေး ..ဘုရား ..ဘုရား " ထိုအချိန်မှာပင် ခြံ၏ အနောက်ဘက် အုတ်ဂူများရှိရာဆီမှ ဆွဲဆွဲငင်ငင်အူလိုက်သော ခွေးအူသံများကို ထိတ်လန့် ချောက်ချားဖွယ် ကြားလိုက်ကြရလေသည်။ခွေးအူသံများကြောင့် အားလုံး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စကားမပြောနိုင်ကြဘဲ အကြောင်သားငေးကြည့်နေမိလေသည်။ထိုအခွင့် အရေးကို အသုံးချ၍ သလင်းဖြူ အားလုံး၏ မျက်နှာများကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုမိလေသည်။ဦးစွာ ကြီးတော် အပျိုကြီးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။တည်တံ့လွန်းသောမျက်နှာထားနှင့် ကြီးတော်အပျိုကြီး၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်း အမူအရာများကိုတွေ့ရလေသည်။ထို့အတူ ဘကြီးဖြစ်သူ ဦးမြင့်အေး၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်များဖြစပေါ်နေ သည်ကို တွေ့ရလေသည်။ကြီးတော် အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်အေးသည် ဒေါ်သထွက်၍ နေလေသည်။ဒေါ်ခင်အေးသည် နှုတ်ကြမ်းရုံမျှမက မမြင်ရသော လောကကိုလည်း ယုံကြည်ဟန်မတူပေ။ထို့အတူ ကိုဇော်ထိုက်သည်လည်း မအေတူသားဟုပင် ပြောရလေမည်လားမသိ။ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ဟန် မရှိဘဲ တက်တစ်ခေါက်ခေါက်နှင့် ရှိလေသည်။ကျန်ရှိသော ကိုဇော်ထိုက်၏ ဖခင်နှင့် ဒေါ်ကြူကြူ၀င်းတို့သည် အိပ်ချင်မပြေသေးဟန် မျက်လုံးများဖြင့် ကျွန်းစတီခုံများပေါ်တွင်ထိုင်လျက် ရှိကြလေသည်။ဦးငယ်ဦးရန်နောင်ထွေးသည်မှာကား ခွေးအူသံများ ထွက်ပေါ်နေသော အဘိုးအဘွားတို့၏ အုတ်ဂူများရှိရာဆီသို့ ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် စူးစူးစိုက်စိုက်လှမ်း၍ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။သလင်းဖြူသည် မိသားစု၀င်များကို အကဲခတ်၍ ကြည့်နေမိပြီးနောက်တွင် ထွဋ်ခေါင်နှင့်သူ၏ မန်နေဂျာဆိုသူထံသို့ အကြည့် ရောက်သွားမိလေသည်။ ထိုအခါတွင် မိမိအား စူးစိုက်၍လှမ်းကြည့်နေသော ထွဋ်ခေါင်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားမိသောကြောသောကြောင့် မျက်လုံး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရလေသည်။

"ဒေါင် ..ဒေါင်...ဒေါင်...ဒေါင်...... " ထိုသို့ဖြစ်နေစဉ် အချိန်မှာပင် တိုင်ကပ်နာရီဆီမှ ဆယ်နှစ်နာရီထိုးသံကိုကြားလိုက်ကြရပြီးလျှင် တိုက်ကြီးတစ်တိုက်လုံးမှာ ဖျက်ခနဲ မှောင်အတိကျသွားလေသည်။ "ဟာ ...မီးပျက်သွားပြီ " " လုပ်ပါအုံး ...မီးအိမ်ထွန်းကြပါအုံး " "ဖြူလေး .... နင်ပြန်တော့.... ဒီကနေ အမြန်ဆုံးပြန်တော့ " "စိုင်း ...စိုင်းလွှမ်းလားဟင် " မှောင်အတိကျသွားသောအခါ ရွှေရည်ဝင်းနှင့် ကျန်သူများ၏ အသံများနှင့် အတူ သလင်းဖြူ၏နားတွင် စိုင်းလွှမ်း ၏ အသံကိုပါ ကြားလိုက်ရသောကြောင်း အံ့သြစွာ နှုတ်မှ မေးလိုက်ပြီးလျှင် အသံလာရာဆီသို့ လက်နှင့် စမ်းကြည့်လိုက်မိလေသည်။ ထိုအခါ လူတစ်ယောက်၏လက်ကို စမ်းလိုက်မိသောကြောင့် ဝမ်းသာစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်မိလေ၏။ "စိုင်းလွှမ်း ..နင်ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ " "ဟိတ် မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ ..ဘာလို့ ကိုယ်လက်ကို ဆွဲထားရတာလဲ ... မင်း အရမ်းကြောက်နေတာလား " သလင်းဖြူမှာ ထွဋ်ခေါင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသော အခါမှ ဆွဲထားသော လက်ကို ဖျတ်ခနဲ လွှတ်ချလိုက်မိလေသည်။ "တောက် " ထိုသို့ အားလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် တစ်တိုက်လုံး တုန်ဟီးသွားသလားထင်ရလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တက်ခေါက်သံကြီးကိုကြားလိုက်ကြရလေသည်။ "ဘာ ...ဘာဖြစ်တာလဲ " " ဘယ်.... ဘယ်သူတောက်ခေါက်တာလဲ " ================== အပိုင်း ( ၁၀ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

ဒါပေမဲ့ တူမကြီးရဲ့ကံတရားအရ တူမကြီးကို ကူညီပေးနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ် ..အဲ့ဒီလူက ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပဲ သူကလွဲရင်ကျန်တဲ့သူတွေက ငါ့တူမကို အန္တရယ်ပေးနိုင်လို့ သတိထားနေပါ " "ရှင် ... ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ " ဒေါ်နန်းမူနှင့် အတူလာသော အမျိုးသားကြီးသည် သလင်းဖြူကို ပြောဆိုပြီးနောက် ဒေါ်နန်းမူနှင့်အတူ ထွက်သွားလေသည်။သလင်းဖြူမှာ ထိုလူကြီး ပြောသွားသော စကားများကို နားထဲ၌ ကြားယောင်နေမိပြီး ကျောထဲ၌ စိမ့်ခနဲ အေးလာသလိုပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။သလင်းဖြူ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စွာပင် ခြံကြီးထဲသို့ ပြန်ရန်ဝင်ခဲ့လေသည်။ "ဟင် " သလင်းဖြူ ခြံထဲသို့ ၀င်အလာတွင် တိုက်ကြီးအပေါ်ဆုံးထပ်ဆီမှ မိမိရှိရာသို့ စူးစူးရဲရဲ လှမ်းကြည့်နေသော အစ်ကိုဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ဇော်ထိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဘာရယ်မဟုတ် ရင်ထဲထိတ်ခနဲ ခုန်သွားမိလေသည်။ ~~~~ "ဒေါ်လေးကို တွေ့ခဲ့လား ဦးငယ် ...." သလင်းဖြူသည် ယခုမှပင် အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ရသော ဦးလေးဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။ "မတွေ့ပါဘူး တူမကြီးရယ် ... သမီးဒေါ်လေးနဲ့ ကြိုက်နေတဲ့သူက မန္တလေးကဆိုလို့ ... မန္တလေး တစ်မြို့လုံး နေရာအနှံ့ရာခဲ့တာပဲ ...သတင်းအစအနတောင် မရပါဘူးကွယ် ..." "ဒါနဲ့ ဒေါ်လေးထွက်သွားတာကြာပြီလား ဦးငယ် " " သုံးလပြည့်တော့မယ် ...ဦးငယ်လည်း မရှာနိုင်တော့ဘူး ..သူလဲ ကလေးမှ မဟုတ်တာ ...မမကြည်ကလဲ ခက်ပါတယ် ဒီလောက်ဖြစ်နေတာတောင် သဘောမတူဘူး ဆိုတာ ချည်းပဲ .." ဦးလေးဖြစ်သူကိုကြည့်၍ သလင်းဖြူ သက်ပြင်းကို ချလိုက်မိပြီးလျှင် မရဲတရဲဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။ "ဟို ... ဟို ...ဒါနဲ့ လေ ... ဒေါ်လေးက တစ်ခုခု အန္တရာယ်ဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ဦးငယ် " သလင်းဖြူ၏ အမေးကြောင့် ဦးရန်နောင်ထွေးသည် သလင်းဖြူကို ကြည့်လိုက်ပြီးလျှင် "မဟုတ်တာကွယ် ...တစ်ခုခုဖြစ်နေရင် သိရမှာပေါ့ကွယ် ..သူ့မှာ မှတ်ပုံတင်လဲ ပါသွားတာပဲ ..ခက်တာက သူနဲ့ တွဲနေတဲ့သူရဲ့ လိပ်စာကို အတိအကျ မသိတာခက်တယ် ...ရွာကို အထည်တွေ လာဝယ်ရင် တွေ့ကြတယ်ဆိုလားပဲ ...ဒါတောင် ရွှေရည်ဝင်း ပြောလို့သိတာ ...မငယ်က သူ့တူမ ရွှေရည်ဝင်းနဲ့ တတွဲတွဲပဲလေ " "အဲ့ဒီလိုဆိုတော့ ...ရှာရခက်မှာပေါ့ ဦးငယ် ... ဒေါ်လေးကိုယ်တိုင်က မဆက်သွယ်မချင်း တွေ့ရ မယ်မထင်ဘူး " ~~~~~~~ တိုက်ကြီးတစ်တိုက်လုံး မီးရောင်များဖြင့် ထိန်ထိန်လင်းနေသော်လည်း သလင်းဖြူတို့ အုပ်စုထိုင်နေသော ဧည့်ခန်းမှ လွဲ၍ တစ်တိုက်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။အမှန်အားဖြင့် အုပ်စုဟုဆိုသော်လည်း ဦးငယ် ၊ ကိုဇော်ထိုက်၊ ရွှေရည်ဝင်း၊ ထွဋ်ခေါင်တို့ ဧည့်သည် နှစ်ယောက်နှင့်သလင်းဖြူတို့ပဲရှိကြသည်။ လူကြီးများမှာ သူတို့၏ အခန်းအသီးသီးသို့ ဝင်သွားကြပြီ ဖြစ်လေသည်။အလုပ်သမားများမှာလည်း ယခင်နေ့များ က ပင်ပန်းခဲ့ကြသောကြောင့် အနောက်ဘက် အလုပ်သမား တန်းလျားသို့ အသီးသီး ပြန်သွားကြပြီဖြစ်လေသည်။ညဉ့် ဆယ်နှစ်နာရီထိုးခါနီးပြီဖြစ်၍ ဦးမြင့်အေး၏ ဘုရားရှိခိုး အမျှဝေသံ သည်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။ အောက်ထပ် ဧည့်ခန်းထဲတွင် သလင်းဖြူတို့ ခြောက်ယောက်သားမှာ ထွေရာလေးပါး စကားပြောနေကြခြင်းဖြင့် အချိန်ကို ကုန်ဆုံးသွားအောင် စောင့်နေကြရခြင်းဖြစ်လေသည်။မစောင့်၍လည်းမဖြစ် ရက်လည်ညဖြစ်သောကြောင့် မြန်မာလူမျိုးတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း အိမ်တံခါးများကို ဖွင့်ထားရသည် မဟုတ်ပါလား ။ ကြာတော့ သလင်းဖြူ ငိုက်လာသလိုပင် ဖြစ်လာမိသည်။ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူကလည်း သလင်းဖြူ စိတ်မဝင်စားသော ဆိုင်ကယ်များအကြောင်းကို ပြောနေကြသလို ရွှေရည်ဝင်းနှင့် ထွဋ်ခေါင်တို့သုံးယောက်သားမှာလဲ ခေါင်းချင်ဆိုင်လျက် သူတို့ လုပ်ငန်းအကြောင်းများကို ပြောနေကြသည်။သလင်းဖြူမှာ တစ်ယောက်တည်း ငေါင်စင်းစင်းဖြစ်နေသောကြောင့် ဒေါ်နန်းမူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ပြောသွားသော စကားများကို ပြန်၍ ကြားယောင်နေမိပြီး ပြတင်းပေါက်ရှိရာသို့ ထလာပြီးလျှင် ခြံ၀ဆီသို့ လှမ်း၍ မျှော်ကြည့်လိုက်မိသည်။ " ဟင် " သလင်းဖြူ ခြံဝဆီသို့ ကြည်နေမိစဉ်မှာပင် ခြံဝတွင် ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ကြက်သီတွေ ဖြန်းခနဲထသွားပြီးလျှင် ခေါင်းနပန်းတွေပါ ကြီးသွားမိသည် ။ ထိုလူသည် သလင်းဖြူ ရှိရာဆီသို့ လှမ်း၍ ကြည့်နေပြီးလျှင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလေသည်။ထိုအဖြစ်ကို သလင်းဖြူ ကြက်သေသေလျက် ကြည့်နေမိသည်။ သလင်းဖြူ ရပ်နေသော နေရာနှင့် ခြံတံခါး၀သည် ဝေးသည်ဆိုသော်ငြားလည်း ခြံဝမှ မီးအလင်းရောင်ကြောင့် လူရိပ်ကို ကောင်းစွာမြင်လိုက်ရသည်။သို့သော်လည်း ထိုသူသည် အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင် ၏ဝိညဉ် ပုံရိပ်မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါလေသည်။ထို့အတူ သလင်းဖြူ ရင်းနှီးသိကျွမ်းဖူးသူများထဲမှလည်း မဟုတ်ပါချေ။ "ဟိတ် .မင်းဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ ..သရဲမြင်လို့လား " "အမယ်လေး ` သလင်းဖြူမှာ ခြံဝမှ လူကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ထွဋ်ခေါင်၏ အနီးကပ်မေးလိုက်သော အသံကြောင့်လန့်ဖျပ်သွားပြီး အော်လိုက်မိလေသည်။ " အော်လိုက်တာဟယ် ... နင်ကလဲ ပိုကို ပိုလွန်းတယ်သလင်းဖြူ " သလင်းဖြူ လန့်သွားမိပြီး ထွဋ်ခေါင်ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်မိစဉ်မှာပင် ရွှေရည်ဝင်း၏ အသံကထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"မှန်ပါတယ်ရှင် မမခင်အေး ပြောသလိုပါပဲ ...ကျွန်မမှာပါလာတဲ ငွေက တစ်ပဲ ခြောက်ပြားလောက်ပါပဲ ...ကျွန်မတို့မှာ ငွေပိုငွေလျှံလဲ မရှိပါဘူး ....ကိုထွန်းအေးကလဲ အိပ်ရာထဲလဲနေပြီးမှ ဆုံးသွားတာ ဆို့တော့ အပိုငွေလဲ မချန်ခဲ့ပါဘူး ... အခုပါလာတဲ့ ငွေကလဲ ဝိုင်းကိုပေါင်နှံပြီးတော့ ယူလာတာပါ ... သားလေးရဲ့နောက်ဘ၀ကို ဝဋ်ကြွေးတွေ မပါရအောင်ယူထားလိုက်ကြပါရှင် ... နောက်နောင်လဲ ကျွန်မတို့ မိသားစုက မိုးနှဲ ရွာကို လာပြီး မပတ်သက်တော့ပါဘူးရှင် " " ဘာ ..ဘာပြောတယ် နန်းမူ ...နင့်စကားက ဘာစကားလဲ ဟင် ... နင်ပြောပုံက ငါတို့အကြီးတွေကို စော်ကားနေသလိုပဲ " ဒေါ်နန်းမူ၏ စကားကြောင့် ဒေါ်ကြည်အေးက ဒေါသတကြီးနှင့်ပြောလိုက်လေသည်။ " ဟုတ်သားပဲ နန်းမူရယ် ... ငါ့ခယ်မ ဘာတွေ မကျေနပ်တာရှိလဲ အစ်ကိုကြီးတို့ကို ပြောလေဟာ ...အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးမှာပေါ့ ...ခုလို ဆွေခန်းမျိုးခန်းပြတ်မယ့် စကားမျိုးတွေ မပြောပါနဲ့ကွယ် ...တူမလေးလဲ ရှိသေးတယ်လေ ...ငါ့ညီထွန်းအေး မရှိတော့ပေမဲ့ ... နင်လဲ ငါတို့ညီမ ပဲလေ နန်းမူ " ဒေါ်သထွက်ဟန်ရှိနေကြသော အစ်မဖြစ်သူနှင့် ညီမဖြစ်သူကို ဟန့်တားလိုက်ပြီး ဦးမြင့် အေးက ပြေရာပြေကြောင်း ဝင်ရောက်ပြောဆို လိုက်လေသည်။ "တော်ပါပြီ အစ်ကိုကြီးမြင့်အေး ... ကျွန်မသမီးလေးကိုတော့ ဒီမိသားစုထဲ ဆွဲမသွင်းကြပါနဲ့ရှင် ... သူ့ဘဝကို ကျွန်မ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ပါတယ် .... သူ့အဖေရဲ့ ဘာခံစားခွင့်ကိုမှ လဲ မရချင်နေပါစေ နောက်ထပ် သမီးကို အဆုံးရှုံး မခံနိုင်ပါဘူး .အားလုံးပဲ ကျွန်မကို ခွင်ပြုကြပါအုံး ...ကျွန်မအခုပဲ ပြန်ပါတော့မယ် " ဒေါ်နန်းမူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သားဖြစ်သူ စိုင်းရန်နိုင်ကျန်ခဲ့သော ပစ္စည်းထုတ်ကိုပါ ဆွဲ၍ ထွက်သွားလေသည်။မိသားစုဝင်များမှာ ဒေါ်နန်းမူ၏ ပြောစကားများနှင့့် အပြုအမူများကြောင့် အံ့အားသင့်၍နေကြလေသည်။ " မမကြည် ... အစ်ကိုမြင့်အေး ကြားလား ...နန်းမူပြောသွားတာတွေကိုကြားလား ...သူဘာအဓိပ္ပါယ်နဲ့ ပြောသွားတာလဲ ... သူပြောပုံက ကျွန်မတို့ကပဲ အမွေခွဲပေးရမှာစိုးလို့ သူ့သားကို သတ်လိုက်သလို ပြောသွားတာ မဟုတ်လား " ဒေါ်နန်းမူ ထွက်သွားသောအခါမှ ဒေါ်ခင်အေးက ပွဲထကြမ်းလေသည်။ "ခင်အေး တိတ်စမ်း ကလေးတွေ ရှေ့မှာ ...နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ ..သွား .. သွားကြတော့ ... ကလေးတွေ သွားနားကြတော့ ညကျရင် ဆယ်နာနာရီကျော်မှ အိပ်ရမှာ ခုသွားအိပ်ကြတော့ " ဒေါ်ကြည်အေးသည် ညီမဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်အေးကို ဆူပူငေါက်ငမ်းလိုက်ပြီးလျှင် သလင်းဖြူတို့ကို နေရာမှ ထွက်သွားရန်ပါ ပြောလေ၏။ သလင်းဖြူလည်း ကြီးတော်ဖြစ်သူက ထွက်သွားခိုင်းသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ကြီးထဲမှ ပြေးထွက်ခဲ့ပြီး ဒေါ်နန်းမူတို့ နောက်သို့ ပြေးလိုက်ခဲ့သည်။ "ဒေါ်လေး .... ဒေါ်လေးနေပါအုံး " ခြံပြင်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ဒေါ်နန်းမူကို အပြေးလိုက်၍ သလင်းဖြူ ခေါ်လိုက်သည်။သလင်းဖြူ အနေနှင့် ဒေါ်နန်းမူနှင့် ငယ်စဉ်ကသာတွေ့ဖူးခဲ့ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်မှသာ ထပ်မံတွေ့ဆုံရခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။အသုဘဖြစ်နေစဉ် တစ်လျှောက်၌လည်း အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းမရှိခဲ့ပါချေ။ရက်လည်ပြီးသွားသော အခါမှ စကားပြောရန် သလင်းဖြူက တွေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။ယခုလိုမျိုး ဖြုန်းစားကြီး ပြန်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့မိသည်မှာ အမှန်ပါပင် ။ "ဒေါ်လေးရဲ့ ဖုန်းနံပတ် သမီးကို ပေးခဲ့ပါနော် ... ဒေါ်လေးနဲ့ စကား အေးအေးဆေးဆေး ပြောချင်ပါတယ် ...သမီးကို အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင် ပြောခဲ့တာတွေလဲ ရှိပါတယ်ရှင်...သမီး အဲ့ဒီအကြောင်းတွေကို သေချာ သိချင်ပါတယ် " သလင်းဖြူ ပြောလိုက် သောအခါ ဒေါ်နန်းမူသည် သလင်းဖြူ၏ လက်ကလေးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီးလျှင် "သမီးလေး ...သမီးက မနွဲ့အေးရဲ့သမီးမို့ ဒေါ်လေး စေတနာနဲ့ မှာခဲ့ပါရစေကွယ် ...သမီး ဒီကနေ အမြန်ပြန်တော့နော် ဒီမှာ နေရင် သမီးရဲ့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတယ်ကွဲ့ ...ဒေါ်လေးရဲ့သားလေးက ဆိုင်ကယ်စီးတာ ကျွမ်းကျင်သလို ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် မလုပ်တတ်ဘူးဆိုတာ ဒေါ်လေး အသိဆုံးပါ ...ဒီကိစ္စက မရိုးသားဘူးလို့ သက်သေပြစရာ မရှိတော့ ဒေါ်လေးလက်လျှော့လိုက်ပါပြီ ....နောက်ထပ် ဒေါ်လေးရဲ့ သမီးငယ်လေးကို အန္တရာယ်ဖြစ်မှာကို မလိုလားဘူး ဒါကြောင့် ဒီမိသားစုက ဘယ်သူနဲ့မှ မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး ... ဒေါ်လေးကို နားလည်ပေးပါနော် ...သမီးလဲ ဒီကနေ အမြန်ပြန်ပါတော့ကွယ် " "ဟုတ် ...ဟုတ်ကဲ့ပါရှင် ဒေါ်လေး " ဒေါ်နန်းမူသည် နှုတ်ဆက်၍ ကျောခိုင်းသွားလေသည်။ကျောခိုင်းသွားသော ဒေါ်နန်းမူ၏ကျောပြင်ကို သလင်းဖြူငိုင်တွေစွာ ကြည့်နေမိစဉ်မှာပင် "ဒီမှာ ... မိန်းခလေး မင်းကတော့ စိတ်ထားဖြူစင် ပုံရလို့ သတိလေးပေးခဲ့ပါရစေကွယ် ...ဒီအိမ်ကြီးမှာ မကျွတ်မလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဝိညဉ်တွေရှိနေတယ် .... တတ်နိုင်ရင် သူတို့အတွက် မင်းက ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်ပေးနိုင်အောင်ကြိုးစားပါ ....သူတို့က တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ပယောဂကြောင့် သေဆုံးခဲ့ကြရတာပဲ ...သူဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ ဘကြီး ပညာနဲ့ မမှီလို့ မပြောပြနိုင်ဘူးပေါ့ကွယ် ..

ဧကြည်ဖြူ "အဝါရောင်ရဲတိုက် " အပိုင်း ( ၉ ) **** ရွာ၏သုသာန်ထဲတွင် မစည်ကားသင့်ပါပဲ စည်ကား၍နေလေသည် ။စိုင်းရန်နိုင်၏အဖြစ် သည် ရွာ၏အနေအထားအရဆိုလျှင် ထူးထူးခြားခြားသေဆုံးသွားရသည်ဟု ဆိုရလေမည်လား။ရွာနောက်ဘက်မှ ချောက်ဆိုသည်မှာ ရွာနှင့် အလှမ်းကွာလွန်းလှသည်။ ထိုချောက်ဘေးလမ်းမှသွားလျှင် ခရီးလမ်းတိုသည်မှာမှန်သော် လည်း လမ်းဆိုးလွန်းသောကြောင့် မည်သူမျှ သွားလေးမရှိကြပေ။တစ်ခါတစ်ရံတွင် ငှက်ပစ်သူများ သွားလေ့ရှိသည်မှအပ တော်ရုံနှင့့်မည်သူမျှ မသွားသောလမ်းဖြစ်ပါလေသည်။ထိုသို့သော လမ်းမှ စိုင်း ရန်နိုင်သွားခြင်းအတွက် ရွာသူရွားသားများမှာလည်း အံ့ဩ၍နေကြလေသည်။ "ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလမ်းက သွားရတာလဲ မသိပါဘူး .." "အင်းလေ ... စွန့်ပစ်ထားတဲ့လမ်းမှန်းသိသိနဲ့ သွားရလား ...လမ်းကောင်းက သွားလဲ ဘယ်လောက်မှ ကြာတာလဲမဟုတ်ဘူး " " ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့စိတ်မကောင်းစရာ " အသုဘပို့လာသူများထံမှ တီးတိုးစကားသံများ ထွက်ပေါ်၍နေလေသည်။ ~~~~~~ အသက်ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်သော သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို မျက်ရည်များပြည့်လျှံနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသော ဒေါ်နန်းမူ။သူမ၏ မျက်နှာသည် ညှိုးငယ် နွမ်းလျနေသော်လည်း မျက်ဝန်းအကြည့်များသည် ခက်ထန် တင်းမာနေသယောင် ရှိလေသည်။ဒေါ်နန်းမူသည် သားဖြစ်သူ၏ နာရေးသို့ အစ်ကိုတစ်ဝမ်းကွဲ ပယောဂဆရာနှင့် အတူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ဒေါ်နန်းမူတွင် စိုင်းရန်နိုင်၏အောက်၌ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်စအရွယ်သမီးငယ်လေးတစ်ယောက်ရှိသော်လည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ "ကျွန်မသားက ဆိုင်ကယ်စီး သိပ်ကျွမ်းတာ ...တောင်ပေါ်လမ်းတွေကိုတောင် အေးအေးဆေးဆေး စီးနိုင်တဲ့သူပဲ " သားဖြစ်သူ၏ အလောင်းကိုတွေ့ပြီးသည့်နောက်တွင် သည်စကားတစ်ခွန်းမှ လွဲ၍ ဒေါ်နန်းမူ မည်သူနှင့်မျှ မည်သည့် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြောင်ဆိုခြင်းမရှိတော့ပေ။ သလင်းဖြူသည် အစ်ကိုဖြစ်သူ စိုင်းရန်နိုင်၏ အဖြစ်ကို ယနေ့အချိန်ထိ မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ ဖြစ်နေမိသည်။အခင်းဖြစ်မည့်မနက်ခင်းက စိုင်းရန်နိုင်ကို ကြီးတော်ဖြစ်သူ ဒေါ်ကြည်အေးက မြို့စျေးကို သွားခိုင်းခဲ့သည်။ ယခင်ကလည်း ထိုသို့သွားနေကြဖြစ်သည်။ထိုနေ့မှ စိုင်းရန်နိုင်သည် လမ်းဟောင်းမှ သွားပြီး ထိုသို့အဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံရခြင်းဖြစ်လေသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူစိုင်းရန်နိုင် သေဆုံးရခြင်းသည်သွေးရိုးသားရိုးမှ ဟုတ်ပါရဲ့လားဟု သလင်းဖြူတွေးမိပြန်သည်။အကယ်၍ သွေးရိုးသားရိုးမဟုတ်ခဲ့လျှင် တရားခံက မည်သူများ ဖြစ်မည်နည်း။သေချာသည်မှာ စိုင်းရန်နိုင် သေဆုံးသွားရုံနှင့် အမွေကိစ္စက ပြီးဆုံးသွားမည်မဟုတ်ပေ။ဦးကြီး ဦးထွန်းအေးတွင် သားနှင့် သမီးရှိသည် ။သားဖြစ်သူမရှိတော့လျှင် သမီး အငယ်ဖြစ်သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏အမွေကိုဆက်ခံရမည်သာဖြစ်သည်။သည်သို့ အကြောင်းအရာကို တရားခံသည် မသိစရာအကြောင်းရှိမည် မဟုတ်ပေ။အကယ်၍များ သေဆုံးသူသည် သလင်းဖြူသာဖြစ်နေခဲ့မည်ဆိုလျှင်တော့ အမွေဆက်ခံပိုင်ခွင့်ရှိသူတစ်ယောက် လျှော့သွားမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်လေသည်။ ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ သလင်းဖြူတစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်းများထ၍ သွားလေသည်။ "သမီး ...သလင်းဖြူ " သလင်းဖြူ အတွေးပေါင်းစုံနှင့် ခပ်ငိုင်ငိုင်ရှိနေစဉ်မှာပင် ခေါ်သံကြားရသောကြောင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဦးလေးအငယ်ဆုံးဖြစ်သော ဦးရန်နောင်ထွေးကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ " ဦး....ဦးငယ် ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ " ဦးလေးဖြစ်သူကို သလင်းဖြူ အံ့သြဝမ်းသာစွာ မေးလိုက်မိလေသည်။ "ခုခုမှ ရောက်တာ သမီး .ဦးငယ်လဲ သတင်းကြားကြားခြင်း ပြန်လာခဲ့တာ " ~~~~~ ခုနှစ်ရက်ဆိုသော အချိန်သည် သိပ်မကြာလိုက်သလိုပါပင်။ယနေ့သည် စိုင်းရန်နိုင်၏ ရက်လည်ဆွမ်းသွပ်ပြီးသောနေ့ဖြစ်ပါသည်။ ဒေါ်နန်းမူသည် ငွေတစ်ထပ်ကို ထုတ်၍ မိသားစုဝင်များ၏ ရှေ့တွင် ချလိုက်ပါလေသည်။မိသားဝင်များအားလုံးသည် ဒေါ်နန်းမူ၏ အပြုအမူကြောင့် အံ့သြမင်သက်နေကြလေသည်။ " ဒါက ဘာသဘောလဲ နန်းမူ ...ငါတို့တူလေးရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးအတွက် ငါတို့ ကုန်ကျခံနိုင်ပါတယ် ... နင့်ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်ယူသွားပါ " ဒေါ်ကြည်အေးက လေသံမာမာနှင့်ပြောလေသည်။ "ဟုတ်သားပဲ နန်းမူ .... ကုန်ကျစရိတ်ကို အစ်ကိုကြီးတို့ပဲ အကုန်ခံလိုက်ပါမယ်....ကူငွေတွေလဲ မနည်း ရထားတယ်မဟုတ်လား...ငါ့ခယ်မပိုက်ဆံကို ပြန်ယူသွားပါ " ဦးမြင့်အေးကပါ ၀င်၍ ပြောလေသည်။ "လုပ်မနေနဲ့နန်းမူ နင်ငွေလေး တစ်ပဲခြောက်ပြားနဲ့ ပေးမနေနဲ့ ... လူကြားလို့မှမကောင်း ဆင်ကောင်ကြီး အမြီးကျမှတစ်တဲ့ အဖြစ်မျိုးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး ....နင့် ပိုက်ဆံ နင်ဘာသာပြန်ယူသွား " ထုံးစုံအတိုင်း ဒေါ်ခင်အေးသည် လေသံမာမာနှင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလေသည်။ အားလုံး၏ စကားဆုံးသောအခါ ဒေါ်နန်းမူသည် အံကိုကြိတ်လိုက်၍ ငွေထုတ်ကို ရှေသို့ဆတ်ခနဲ တွန်းပို့လိုက်ပြီးလျှင် လေသံခပ်မာမာနှင့် ပြောဆိုလေသည်။

ကြားလိုက်ရသော စကားကြောင့် သလင်းဖြူခေါင်းထဲတွင် မိုက်ခနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားပြီးလျှင် လူမှာ အထည် ပုံပေါ်သို့ လဲကျသွားရလေသည်။ ======================= အပိုင်း ( ၉ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

စိုင်းလွှမ်းသည် မျက်နှာမသာမယာဖြစ်နေသော သလင်းဖြူကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ " စိတ်ရှုပ်နေတာပါဟာ...အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင်လေ နင်သိလား...သူကြောင့် စိတ်ရှုပ်နေတာ " "အင်း ...လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကျော်က ရောက်နေတဲ့သူလား ...မြင်ဖူးပေမဲ့ လူချင်းသိတော့ မသိဘူး...ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ " သလင်းဖြူသည် စိတ်ထဲတွင် ညစ်ထွေးနေသော စိတ်များလျော့ပါးသွားရန်အလိုငှာ စိုင်းလွှမ်းကို ပြောပြရန်တွေးလိုက်မိသည။ "ဒီလိုဟာ ...အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင်က ပြောတယ် ... သူ့အဖေနဲ့ ငါ့အမေ သေဆုံးတဲ့ ကိစ္စက ရိုးရိုးသေတာမဟုတ်ဘူးတဲ့လေ ... ဘယ်လိုပြောမလဲဟာ ...တစ်ယောက်ယောက် အောက်လမ်းပညာနဲ့ လုပ်လိုက်တာတဲ့လေ ... ပြီးတော့ ငါ့ကိုလဲ ဒီမှာနေရင် အန္တရာယ်များတယ်ဆိုပြီး ပြန်ခိုင်းနေတယ်.... ဒီကကိစ္စတွေကို သူ့ဘာသာစုံစမ်းမယ်တဲ့လေ .... ဘာတွေမှန်းမသိတော့ပါဘူးဟာ ....ဒီကြားထဲ ညဘက်တွေဆို အပေါ်ထပ်မှာ သရဲခြောက်သလိုလိုလည်း ကြုံနေရတယ် .." "ဟင် မင်းပြောတာတွေက ...မယုံနိုင် စရာတွေပါပဲလား ဖြူလေးရာ .... သူပြောတာ ယုံချင်စရာမကောင်းပေမဲ့ ...အန္တရာယ် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုရင် မင်းပြန်လိုက်ပါလား ဖြူလေးရယ် " " ငါလဲ ပြန်ချင်နေပါပြီ စိုင်းလွှမ်းရယ် ...ခက်တာက ရန်ကုန်ပြန်ရောက်ရင် အလုပ်လဲမရှိတော့ဘူး ... မိထွေးနဲ့လဲ ရင်မဆိုင်ချင်လို့ လေ " သလင်းဖြူ စိတ်ပျက်အားလျော့စွာ ပြောလိုက်ရင်းမှ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ စိုင်းလွှမ်းသည် သလင်းဖြူ၏ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်လျက် သလင်းဖြူ၏ မျက်နှာကို ငေးမော၍ကြည့်နေသည်။ ~~~~~ လရောင် ဖွေးဖွေး အောက်၌ အုတ်ဂူနှစ်လုံးကို ထင်ထင်ရှားရှားပင်မြင်နေရသည်။ "အူး ..ဝူး ...ဝူး...ဝူး" ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ခွေးအူသံများကြောင့် သလင်းဖြူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသည်။ကြောက်လွန်း၍ အော်ဟစ်နေသော်လည်း အသံမှာ ပြင်ပသို့ ထွက်မလာဘဲ လည်ချောင်းဝတွင်တစ်ဆို့၍နေသည်။တိုက်ကြီးရှိရာဆီသို့ ပြန်၍ သွားရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်နိုင်ဘဲ မတ်မတ်ရပ်လျက်ပင် ရှိလေသည်။ဆွဲဆွဲငင်ငင် အူနေသော ခွေးအူသံများသည် အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူကဲ့သို့သော မည်းမည်းသဏ္ဍာန်အရိပ်သုံးခုသည် အုတ်ဂူများကြားတွင် ရပ်လျက်မှ သလင်းဖြူရပ်နေရာ ကန်ပေါင် လမ်းဆီသို့ လှမ်းမျှော်၍ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ "အား " သလင်းဖြူ ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်သော်လည်း အသံသည် ထွက်မလာဘဲရှိလေသည်။ထိုစဉ်မှာပင် မည်းမည်းသဏ္ဍာန်အရိပ်များသည် သလင်းဖြူရှိရာ ကန်ပေါင်ပေါ်သို့ တရွေ့ရွေ့တက်လာကြလေသည်။သလင်းဖြူ ကြောက်လွန်း၍ လှည့်ပြေးရန်ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်လေသည်။တဖြည်းဖြည်းနှင့် မည်းမည်းသဏ္ဍာန်များသည် သလင်းဖြူနှင် ပို၍နီးကပ်လာပြီးလျှင် လူသေကောင်ကဲ့သို့ မျက်နှာကြီးများကို တွေ့မြင်ရလေသည်။ "မလာနဲ့ ...သွား ...သွား " သလင်းဖြူ စိတ်ထဲမှကြောက်လန့်တကြားနှင့် အော်ဟစ်မောင်းထုတ်နေစဉ်မှာပင် လူသေကောင်ကဲ့သို့ မျက်နှာများအဖြစ်မှ လူ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားကြလေသည်။ "အမေ ...ဦးကြီး ...ဒေါ်လေး " သလင်းဖြူ အံ့သြတကြီးနှင့် အော်ခေါ်လိုက်ရင်း မိခင်ဖြစ်သူ၏လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ လေကိုသာဆုပ်ဖမ်းလိုက်မိပြီး အားလုံး ပျောက်ကွယ် သွားကြလေတော့သည်။ "အမေ " ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်များကိုကြည့်၍ သလင်းဖြူ ရင်ထဲတလှိုက်လှိုက်နှင့် ဝမ်းနည်းလာပြီးနောက် ငိုယိုလျက် မိခင်ဖြစ်သူကို အော်ခေါ်လိုက်မိလေသည်။ သလင်းဖြူ မောပန်းစွာပင် ဖျတ်ခနဲ လန့်နိုးလာပါသည်။သလင်းဖြူ အိပ်မက်မက်နေခြင်းဖြစ်ပါလေသည်။အိပ်မက်မက်နေသည် ဆိုသော်လည်း သလင်းဖြူ၏ ပါးပြင်ထက်တွင် မျက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေလေသည်။သလင်းဖြူ အိပ်ရာထက်မှ တုန်ရီမောဟိုက်စွာ ထထိုင်လိုက်မိသည်။ "ရှပ် ...ရှပ် ..ရှပ် " အိပ်ရာထက်မှ ထထိုင်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် အခန်းပြင်မှ ခြေသံ တရှပ်ရှပ်ကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် သလင်းဖြူတစ်ကိုယ်လုံးဆတ်ခနဲ တုန်တက်သွားရပြီး ကြက်သီးမွှေးညှင်းများပါထလာလေသည်။ခြေသံသည် အခန်းရှေ့တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်နေပြီးနောက် ဆက်၍ လျှောက်သွားသံကို ကြားရလေသည်။သလင်းဖြူလည်း တုန်ရီနေသော ခြေထောက်များကို အားယူပြီး အခန်းတံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တံခါးကို အသံမမြည်အောင် ခပ်ဖြည်းဖြည်း ဖွင့်၍ အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။မီးရောင် ခပ်မှိန်မှိန်အောက်တွင် စင်္ကြန်လမ်းမှာရှင်းလင်း တိတ်ဆိတ်၍ နေလေသည်။ ~~~~~~ "ဒေါ်ကြီးရေ ...ဒေါ်ကြီးကြည်အေး " "ဟဲ့ ... ဘာဖြစ်လာတာတုန်း ..အလန့်တကြားနဲ့ " အတည်ပုံများကြား အလုပ်များနေကြသော သလင်းဖြူတို့ အုပ်စုမှာ အပြင်မှ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်နှင့်ခေါ်ပြီး ဝင်လာသော လူတစ်ယောက်ကြောင့် လန့်ဖျပ် ၍သွားမိကြသည်။ ဒေါ်ကြည်အေးသည် လည်း လန့်သွားသောကြောင့် အော်ဟစ်ဝင်လာသူကို လှမ်း၍ မာန်မဲလိုက်လေသည်။ "ဒေါ် ...ဒေါ်ကြီးရဲ့တူ ကိုစိုင်းရန်နိုင်လေ ..ဆိုင်ကယ်မောင်းလာရင်း ရွာအနောက်ဘက်က ချောက်ထဲ ထိုးကျလို့...ဆုံး ...ဆုံးသွားပြီး ဗျ "

" ဒီလောက်ဆို အစ်ကို ပြောတာ နားလည်တယ် မဟုတ်လား ...ရန်ကုန်ကို အမြန်ဆုံးပြန်တော့ ကြားလား ...ဖြစ်နိုင်ရင် တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်းပဲ ပြန်တော့...ခုတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဟန်မပျက်နေ ... အိမ်မှာဆိုရင် အစ်ကို့ကို စကားလာမပြောနဲ့ ....ခုချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံရတာမဟုတ်ဘူး " ~~~~~~~ သလင်းဖြူ အထည်စားရင်းများကူတွက်ပေးနေရင်းမှ ကြီးကြီးကြည်အေးကို မသိမသာ အကဲခတ်နေမိသည်။ အစ်ကိုစိုင်းရန်ပြောသည့်စကားသာ အမှန်ဆိုလျှင် အမေနှင့် ဦးကြီးကိုလုပ်ကြံသူသည် ကြီးကြီးတို့ မောင်နှမတွေထဲကပင် ဖြစ်လိမ့်မည် ထင်သည်။သည်သို့ဆိုလျှင် မည်သူကများ သည်အမှုကို ကျူးလွန်ခဲ့ပါသနည်း။သလင်းဖြူ တွေ့မြင်ရသလာက်တော့ သလင်းဖြူ ရောက်လာခြင်းအတွက် အားလုံးက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုမနေကြသော်လည်း ကြီးကြီးခင်အေးမှအပ ကျန်လူများသည် သလင်းဖြူကို သဘောမကျသည့်ဟန်ပန်မျိုးကို မတွေ့ရဟုထင်မိသည်။ရွှေရည်ဝင်းသည်ပင်လျှင် ထွဋ်ခေါင်ဆိုသူကြောင့်သာ သလင်းဖြူ အပေါ်တွင် အထင်လွှဲပြီး မာမာထန်ထန် ဆက်ဆံနေခြင်းကို သလင်းဖြူ သိပါလေသည်။ထိုသို့ပင် ကြီးကြီးခင်အေးသည်လည်း အပြောအဆို ဆိုးသော်ငြား အပြုအမှုများမှာ ဆိုးဝါးခြင်းသိပ်မရှိဟု စိတ်မှ ခံစား ထင်မြင်နေမိသည်။ကြီးကြီးခင်အေး၏သား အစ်ကိုဇော်ထိုက်သည်လည်း သူ့ဘာသာ ခပ်အေးအေးနေတတ်သူတစ်ယောက်သာဖြစ်လေသည်။ "သလင်းဖြူ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ ... ဒီစာရင်းတွေ ပြီးရင် ရွှေရည်ဝင်းကို သွားပေးလိုက်အုံး ..." " ဪ ... ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ ကြီးကြီး " ကြီးတော်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ သလင်းဖြူလည်း သတိဝင်လာပြီး စာရင်း စာအုပ်များကိုယူက ရွှေရည်ဝင်း၏ အခန်းရှိရာဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ~~~~~~~ " ချောချောက ဘယ်သွားလို့ ..ကိုယ်တိုင်လာရတာလဲ " "မသိဘူးလေ " ပြောပုံက မသိလျှင် သလင်းဖြူက သက်သက် လာချင်၍ လာခဲ့သည့်ပုံမျိုးဖြစ်နေလေသည်။သလင်းဖြူလည်း ဘာမျှ ပြောချင်စိတ်မရှိသောကြောင့် စာအုပ်ကို ခုံပေါ်တင်ထားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပြန်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ထွဋ်ခေါင်ဆိုသောသူကြောင့် သလင်းဖြူအနေကျုံ့လှပါသည်။ သူတို့ကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း တော်တော်နှင့် ပြန်မည့်ပုံမပေါ်ပေ။ချည်ထည် ဒီဇိုင်းအသစ်အဆန်းများလုပ်ပြီး ပြပွဲလုပ်ဖို့ဆိုလား ပြောနေကြသည်ကိုတော့ ကြားမိသည်။ထိုထက်ပို၍လည်း သလင်းဖြူ မသိပါ ။ သိလည်းသိချင်စိတ် မရှိပေ။ သူ့ဘာသာ ရုပ်ပဲ ချောချော ငွေပဲ ချမ်းသာ ချမ်းသာ သလင်းဖြူစိတ်မဝင်စားပါ။ သလင်းဖြူ စိတ်ဝင်းစားသည်မှာ လိုအပ်နေသော ငွေအမြန်ရပြီး နိင်ငံခြားထွက်ရန်ပင်ဖြစ်ပါလေသည်။ ~~~~ "ဟေ့ မင်းဘယ်သွားမလို့လဲ " သလင်းဖြူ စက်ဘီးကို ထုတ်နေစဉ် မေးသံကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထွဋ်ခေါင်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် စိတ်ရှုပ်သွားမိလေသည်။ "အပြင်ခဏ သွားမလို့ပါ ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲ....ရွှေရည်ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့လား " သလင်းဖြူ စိတ်ရှုပ်နေသော်လည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပင်မေးလိုက်ပါသည်။ "ဘာခိုင်းစရာရှိရမှာလဲ ...ညက ကိစ္စကို ပြောမလို့လေ ...ဘာလဲ ညတုန်းက ကိစ္စကို အိပ်မက်လို့ထင်နေတာလား .. ဒါမှမဟုတ်ရင် ကြောက်တာနဲ့ ပြန်ပြေးတော့မလို့လား...ဧည့်သည်တွေရှေ့မှာတောင် ငွေကိစ္စပြောတယ်ဆိုတော့ ...ကြည့်ရတာ တကယ်ကြီး ပြေးတော့မယ်ထင်တယ် " "ဘာလဲ ...ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ ..ပြီးတော့ ...ကျွန်မတို့ မိသားစုကိစ္စက ရှင်နဲ့မဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား ဘာလို့ လိုက်စပ်စုနေတာလဲ " သလင်းဖြူ စိတ်တိုတိုနှင့်ပြောလိုက်မိသည် ။သည်လောက်ထိ ပြောဖို့ ရည်ရွယ်မထားသော်လည်း ရွှေရည်ဝင်း၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်မိသောကြောင့် ဘုကလန့်ပြောလိုက်မိခြင်း ဖြစ်ပါလေသည်။ "ဟာ ... ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ ...မင်းတို့မိသားစုကိစ္စကို ကိုယ်လဲ စိတ်မဝင်စားပါဘူး ..ခုက ကိုယ်လဲ သရဲအခြောက်ခံနေရလို့ ပြောနေတာကွ ...ပြီးတော့ ညက ကိုယ်တို့တွေ့ခဲ့တဲ့သူက...စိုင်းရန်နိုင်ဆိုတဲ့လူပဲ ... " "ရှင် ... ဘာ ...ဘာပြောတယ် ...အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင်ဟုတ်လား ...ရှင် သေချာလို့လား " " သေချာတာပေါ့ ...မင်းက သူ့ကို မတွေ့လိုက်ပေမဲ့ ကိုယ်သေချာတွေ့ခဲ့တာပဲ " ထွဋ်ခေါင်၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်ထဲ ရှုပ်ထွေးသွားမိသည်။အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင်သည် သလင်းဖြူအား မလိုလားသောကြောင့် မဟုတ်တမ်းတရားများကို ပြောနေခြင်းလော။စဉ်းစားရကြပ်လှပါလေသည်။ "ဟေ့ ...ပြောလို့မပြီးသေးဘူးလေ ...မင်းဘယ်သွားမလို့လဲ " သလင်းဖြူ စက်ဘီးကို အားကုန်းနင်း၍ ထွက်ခဲ့မိစဉ် နောက်ပါးဆီမှ ထွဋ်ခေါင်၏ ခေါ်သံ ကိုကြားမိသော်လည်း လှည့်မကြည့်ဖြစ်တော့ဘဲ စက်ဘီးကို ဆက်ရန်နင်း ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ ~~~~ စက်ဘီးဘဲလ်ကို သုံးခါမြောက်နှိပ်ပြီးချိန်မှာတော့ သတင်းဖြူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ကုက္ကိုပင်မြစ်ဆုံပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ စိုင်းလွှမ်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ ရေးရေးမျှပင် မမြင်ရသေးပါချေ။ " ဖြူလေး ...ရောက်နေတာကြာပြီလား ..." မျှော်နေစဉ်မှာပင် မျှော်နေသူ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် သလင်းဖြူ ဝမ်းသာသွားမိသည် ။ "အင်း ... မကြာသေးပါဘူးဟာ ...." " မင်းဘာဖြစ် နေတာလဲ ဖြူလေး ... မျက်နှာလဲ မကောင်းဘူ ...ပိုက်ဆံကိစ္စ အဆင်မပြေဘူးလား "

"လာပြီးမှတော့ ရရမရရ ပြောရမှာပေါ့ ... အပျော်လာခဲ့တဲ့ ခရီးမှ မဟုတ်တာ ...ရန်ကုန်မှာ အလုပ်ပါ ထွက်လာခဲ့တာ ...ဒီအတိုင်းတော့ မပြန်ချင်ဘူး " သလင်းဖြူလည်း အစ်ကိုဖြစ်သူကို စိတ်တိုတိုနှင့် ပြန်ပြောပစ်လိုက်သည်။ " ပြောလိုက်တာ ဟုတ်ပါပြီ ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား ....ဒီကိစ္စက မင်းအတွက် အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်တာကိုရော သိရဲ့လား " "ရှင် ..ဘာ...ဘာကို ပြောတာလဲ အစ်ကိုစိုင်းရန်နိင် " အစ်ကိုဖြစ်သူ စိုင်းရန်နိုင်၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူ အံ့ဩ ထိတ်လန့်သွားမိပြီး အလန့်တကြား ပြန်မေးလိုက်မိလေသည်။ စိုင်းရန်နိုင်သည် သလင်းဖြူ၏ အမေးကြောင့် ဘေးဘီဝဲယာသို့ တစ်ချက်ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ဒီမှာ ဘာလို့ လာနေနေတာလဲ သိလား " စိုင်းရန်နိုင်၏ အမေးကို သလင်းဖြူက ခေါင်းခါပြလိုက်မိလေသည်။ "အေး ပြောရင် ...ငါ့ညီမယုံချင်မှ ယုံလိမ့်မယ် ...ယုံနိုင်စရာလဲ မရှိဘူးပေါ့ ...ဒါပေမဲ့ သေချာတာက ..ဒီကိစ္စတွေကို အဖြစ်မှန်တွေ ပေါ်တဲ့အထိ အစ်ကို စုံစမ်းမှာ ...ဒီလိုစုံစမ်းတဲ့ ကိစ္စမှာ အန္တရာယ်များနိုင်တာကြောင့် ငါ့ညီမကို ဒီမှာ မနေစေချင်တာပဲ " " ဘာ ..ဘာကိုလဲ အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင် ... ဘာကိစ္စကို ပြောတာလဲ " အစ်ကိုဖြစ်သူ ပြောသမျှစကားတွေကို ယခုအချိန်အထိ နားမလည်နိုင်သေးတာကြောင့် သလင်းဖြူ ထပ်မံ၍ မေးလိုက်မိသည်။ "အင်း ပြောပြမယ် သေချာနားထောင်... ကြီးကြီးနဲ့အဖေ သေဆုံးသွားတဲ့ ကိစ္စက သွေးရိုးသားရိုး မဟုတ်ဘူး ...အဖေလဲ အဘိုးမဆုံးခင်က တကယ့်ကို ကျန်းကျန်းမာမာရှိနေခဲ့တာ ...အဘိုးဆုံးတော့ အဖေနဲ့အတူ အစ်ကိုလဲ လိုက်လာခဲ့တယ်... ဒါနဲ့ အဘိုး နာရေးကိစ္စ ပြီးစီးလို့ ပြန်ခါနီးရက်မှာ အမွေကိစ္စတွေနဲ့ သူတို့မောင်နှမတွစကားများကြတယ်....အစ်ကိုလဲ သူတို့ လူကြီးတွေကိစ္စမှာ ဝင်မပါဘဲ နေခဲ့တယ် ..ဒီလိုနဲ့ ကိစ္စတွေအားလုံးပြီးလို့ အစ်ကိုတို့ သားအဖ ရှမ်းပြည်ကို ပြန်ခဲ့တယ် ပြန်ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ အဖေကဖျားနာရာကနေ တရှောင်ရှောင်ဖြစ်လာခဲ့တယ် .. ဆေးရုံဆေးခန်းပေါင်းစုံ ဆေးဆရာပေါင်းစုံနဲ့ ပြခဲ့ပေမဲ့ ရောဂါမည်မည်ရရ ရှာမရခဲ့ဘူးလေ " သလင်းဖြူသည် စိုင်းရန်နိုင် ပြောသောစကားများကို နားထောင်နေမိပြီးလျှင် မိခင်ဖြစ်သူကို သတိရနေမိလေသည်။မိခင်ဖြစ်သူသည်လည်း ထိုကဲ့သို့ ရောဂါဝေဒနာရှာမရဘဲ တမြေ့မြေ့နှင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ "ဒါပေမဲ့ အမေရော...ဦးကြီးပါ အဘိုးဆုံးပြီး... နှစ်ကြာမှ ဆုံးကြတာလေ အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင် " အစ်ကိုဖြစ်သူကို သလင်းဖြူ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်မိသည်။ "ဟုတ်တယ် ... ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အစ်ကိုတို့ လည်း သံသယမဝင်ခဲ့ကြဘူး .. ဒီတိုင်းပဲ နေခဲ့ကြတာပေါ့ ... ဒါပေမဲ့ အဖေဆုံးခါနီးလေးမှာ အမေရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ပယောဂကုတဲ့ ဘကြီးက ရွာကို အလည် ရောက်လာခဲ့ပြီး အဖေ့ကို စမ်းသပ်ခဲ့တယ် .... စမ်းသပ်ပြီးတော့ အောက်လမ်းနည်းနဲ့ လုပ်ထားတာ ကုသဖို့အတွက် အချိန်နှောင်းသွားပြီလို့ ပြောခဲ့တယ် ...အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ဘကြီးပြောတုန်းက အစ်ကိုလဲ မယုံခဲ့ဘူး ...ဒါပေမဲ့ သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ အဖေက နေမကောင်းဖြစ်တဲ့ နောက်ပိုင်း မိသားစုအမွေကိစ္စကို လုံးဝမပြောတော့တာကို သတိထားမိလာတယ် ...နေကောင်းစဉ်ကတောင် အမွေကိစ္စကို ပြတ်ပြတ်သားသားလုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အဖေက မကျန်းမမာဖြစ်ပြီး လက်ထဲငွေမရှိတာတောင် အမွေကိစ္စကို လုံးဝမပြောတော့တာကို ထူးဆန်းခဲ့မိတာတော့အမှန်ပဲ ... ဒါနဲ့ ရလို့ရငြား အဖေ့ကိုကုသပေးဖို့ ဘကြီးဆီမှာ အကူအညီတောင်းလိုက်မိတော့ နောက်တစ်နေ့မှာပဲ အဖေဆုံးသွားခဲ့တယ် ....အဲ့ဒီမှာပဲ အစ်ကို့ဘကြီးရဲ့ စကားကို ယုံချင်သလို ဖြစ်လာတယ် ..ပြီးတော့ ကြီးကြီးအကြောင်းကိုပါ တွေးမိပြီး ...အားလုံးကို သေသေချာချာစုံစမ်းရအောင် မိုးနှဲကို ရောက်လာခဲ့တာပဲ " " ဟုတ် ...ဟုတ်ပါ့မလား အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင် ....ဒီ ...ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ... ပြီး ...ပြီးတော့ လုပ်တော့ ရော ဘယ်သူက လုပ်တာလဲ " " ကိစ္စက ဖြစ်နိုင်လားဆိုတော့ ဖြစ်ကိုဖြစ်ခဲ့တာပဲ ဒါတွေကို သိရဖို့ ဒေါ်သီဆိုတဲ့ အဘွားကြီး ဆီမှာ စုံစမ်းနေတယ်....ဘယ်သူလုပ်တာလဲဆိုတာတော့ အစ်ကိုလဲ မသိဘူး ... မိသားစုတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့ ...ဒါမှမဟုတ်လဲ အားလုံက အလိုတူ အလိုပါလားဆိုတာ စုံးစမ်းနေတုန်းပဲ .. ဒါကြောင့်မို့ ဒီကိစ္စက အန္တရာယ်များနိုင်လို့ မင်းကို အမြန်ဆုံးပြန်ခိုင်းတာ ...ပြီးတော့ ဒေါ်လေးနဲ့ ဦးငယ် ခရီးသွားနေတယ်ဆိုပြီး သတင်းအစအနလေးတောင် စုံစမ်းလို့ မရတာလဲ မသင်္ကာစရာကောင်းတယ် ..... ဒီကြားထဲ မင်းက ဒေါ်လေးကို တွေ့တယ် ဆိုတော့ စဉ်းစာမိသလောက်တော့ ဒေါ်လေးဟာ သေသွားတာဖြစ်စေ ...ဒါမှမဟုတ်ရင် ခရီးသွားမယ်လို လိမ်ညာပြီး အိမ်ထဲမှာပုန်းနေပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာလားလို့ တွေးနေမိတယ် ... ဒီလိုသာဆိုရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေချာတာက အန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့သူက မင်နဲ့ အစ်ကိုပဲ " သလင်းဖြူသည် အစ်ကိုစိုင်းရန်နိုင်ပြောသောစကားများကို မယုံကြည်နိုင်စွာပင် နားထောင်၍နေမိသည်။အစ်ကိုစိုင်းရန်းပြောနေသော စကားများသည် အမှန်တွေပဲလား ဆိုသည်ကိုလည်း သလင်းဖြူ မတွေးတတ်ပါလေတော့။

ဧကြည်ဖြူ " အဝါရောင် ရဲတိုက် " အပိုင်း ( ၈) **** " ထွဋ်ခေါင်ပါ ... မနက်ဖြန်မှ ကိုယ်တို့ ဆက်ပြောကြမယ် ..သွားတော့..မြန်မြန်သွားတော့ " ထွဋ်ခေါင်ဆိုသော အမည်ကြောင့် သလင်းဖြူ ဆတ်ခနဲတုန်လှုပ်သွားမိပြီး ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စိတ်များအပြင် စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်များပါဝင်ရောက်လာမိလေသည်။မတော်တဆ ယခုအချိန်တွင် ရွှေရည်ဝင်းနှင့်တည့်တည့် တိုးမိပါလျှင် သလင်းဖြူ၏ သိက္ခာ တစ်ပြားမှမရှိအောင်ပင် အပြောခံရနိုင်သည်ကို တွေး၍ပူပန်သွားမိလေသည်။ထိုသို့အတွေးဝင်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်အခန်းရှိရာသို့ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြန်၍ လာခဲ့သည်။ ~~~~~~~ အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ခုတင်ပေါ်သို့ သလင်းဖြူ အရုပ်ကြိုးပြတ်ထိုင်ချလိုက်မိလေသည်။လူတစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ယခုအချိန် အထိ ချွေးစေးများထွက်နေပြီးတုန်ယင်၍နေလေသည်။ဤအိမ်ကြီးတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသနည်း။ခရီးသွားနေသည် ဆိုသော ဒေါ်လေးကို အဘယ်ကြောင့် ဝိဉာဉ်ကဲ့သို့ မြင်နေရပါသနည်း။ပြီးလျှင် ခပ်စောစောက အခန်းထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားလာနေသူသည် မည်သူဖြစ်နိုင်ပါသနည်း ။အပေါ်ထပ်တွင် ထွဋ်ခေါင်တို့ ဧည့်သည် နှစ်ယောက်နှင့် သလင်းဖြူတို့ မောင်နှမ လေးယောက်သာရှိသည်။အခန်းထဲမှ လူသည် ကိုစိုင်းရန်နိုင်လား ။ ကိုဇော်ထိုက်လား ။ သို့မဟုတ်လျှင် ရွှေရည်ဝင်းပေပဲလား။ သို့ဆိုလျှင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ညကြီးအချိန်မတော်တွင် ထိုအခန်းထဲကို ၀င်၍ ဘာလုပ်နေပါသနည်း ။ သလင်းဖြူ စဉ်းစားရင်း ခေါင်းတွေပါ ထိုးကိုက်လာလေသည်။ ~~~~~~ ထမင်းစားခန်းထဲရှိ လူများအားလုံး သလင်းဖြူ၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူကို ဝိုင်း၍ ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။သလင်းဖြူလည်း ပြောလက်စနှင့် မထူးပြီဖြစ်သောကြောင့် မာန်ကို တင်း၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ " သမီး ဟိုမှာ အလုပ်အဆင်ပြေသွားတာနဲ့ ကြီးကြီးတို့ ...ဘဘတို့ ထုတ်ပေးထားတဲ့ငွေတွေကို ပြန်ဆပ်မှာပါ " ထမင်းစားပွဲဝိုင်းသည် အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်၍နေလေသည်။ " အင်း ... သူများနိုင်ငံသွားပြီး ပိုက်ဆံရှာမှာကို ကြီးကြီးတော့ သဘောမကျပေမဲ့ ....အသက်ငယ်ရွယ်တဲ့ အချိန်မှာ ဘ၀တိုးတက်ရေးအတွက် ကြိုးစားချင်တာကိုတော့ ကြီးကြီးအားပေးပါတယ်ကွယ် ...ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ် ကြီးကြီးတို့မှာ ငွေတွေက လုပ်ငန်းထဲမြှုပ်နေတော့ အခက်သားလား ...တစ်လတန်သည် နှစ်လတန်သည် စောင့်နေနိုင်ရင်တော့ မဖြစ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့ကွယ် " ဒေါ်ကြည်အေးသည် တူမဖြစ်သူ သလင်းဖြူကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်လေသည်။ "အင်း ....ထင်တော့ ထင်သားပဲ ... မလာစဖူး အလာထူး ကတည်းက တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ ဆိုတာ သိပြီးသား .. နောက်ဆုံးတော့ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ငွေချေးတာကို အကြောင်းပြပြီး အမွေတောင်းချင်တာပဲ မဟုတ်လား ...လူတွေလဲ ခက်တော့ခက်သား ... မိဘဘိုးဘွားအမွေကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့တော့ စိတ်မဝင်စားကြဘူး ...တောင်းဖို့ရမ်းဖို့ ကျတော့ သတိရကြသားပဲ ......လိုချင်ကြလဲ ခြံတွေသာ ဖဲ့ယူသွားကြ" ဒေါ်ကြည်အေး ပြောပြီးသွားသော အခါတွင် ဒေါ်ခင်အေးသည် သလင်းဖြူ နှင့်စိုင်းရန်နိုင်ကို တစ်လှည့်စီကြည့်ရှုလျက် ပြော်လေသည်။ထိုအခါ ဦးမြင့်အေးသည် ညီမဖြစ်သူကို လှမ်း၍ ဟန့်လိုက်လေသည်။ " မခင်အေးရယ် နင်ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ ... ကလေးတွေ အကူအညီလိုလို့ လာတာကို ဒီလိုပြောရလား ..နိုင်သလောက်ပေးနိုင်ရင်ပေး ... မပေးနိုင်ရင်လဲ တိတ်တိတ်နေ ...ဒီမှာ ဧည့်သည်တွေလဲ ရှိနေတာ မြင်ရဲ့နဲ့ " ဦးမြင့်အေး ထိုသို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် ရွှေရည်ဝင်းသည် သလင်းဖြူကို မျက်နှာတင်းတင်းနှင့် တစ်ချက်လှမ်း၍ ကြည့်ပြီးလျှင် ထွဋ်ခေါင်တို့ကို ခေါ်၍ ထမင်းစားခန်းမှ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။ သလင်းဖြူမှာမူ ရွှေရည်ဝင်းနှင့်လည်း သည်ထက်ပို၍ ပြဿနာမဖြစ်ချင်သလို ညအခါများတွင် ကြုံဆုံရသော စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာ ကိစ္စများကိုလည်း သည်းမခံနိုင်တော့သောကြောင့် လူစုံချိန်တွင် မိမိလာရင်း အကြောင်းကို ဖွင့်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည။ "ဒါဆိုလဲ ကြုံတုန်းပြောရအုံးမယ် ...အမွကိစ္စဆိုရင်လဲ အချိန်တန်ရင် အားလုံး ရသင့် ရထိုက်သလောက်တော့ ရကြမှာပဲ ...သည်ကြားထဲမှာတော့ လယ်တွေ ခြံတွေကို ထုခွဲပစ်တာမျိုးကို မလုပ်ချင်ဘူး ... နေနိုင်ရင် ဒီအိမ်ကြီးမှာ ကြိုက်သလောက် နေလို့ရတယ် ... အားလုံးဝိုင်းလုပ်ဝိုင်းစားနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စည်းစည်းလုံးလုံးနေကြတာ ဘယ်လောက် ပျော်စရာကောင်းလဲ " ဒေါ်ကြည်အေးသည် ထိုစကားများကို ပြောပြီးသည်နှင့် နေရာမှ ထလျက် ထမင်းစားခန်းအပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ ~~~~ "သလင်းဖြူ " သလင်းဖြူ တောလမ်းလေးအတိုင်း စက်ဘီးကိုနင်းလာစဉ် လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ရပ်၍ စောင့်နေသော အစ်ကိုဖြစ်သူ စိုင်းရန်နိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်ရလေသည်။ "သလင်းဖြူ ...မင်းကွာ တကယ့် ဇွတ်တရွတ်ပါပဲလား ....ငါ ဒီလောက် ပြောထားတာကိုတောင် ...ပိုက်ဆံကိစ္စကို ရအောင် ပြောသေးတယ်နော် " စိုင်းရန်နိုင်သည် သလင်းဖြူ စက်ဘီးရပ်လိုက်သည်နှင့် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ထောင်ထသွားပြီးလျှင် လူမှာ သတိလစ်လဲကျမလို ယိုင်ခနဲ ဖြစ်သွားမိလေသည်။ထိုအခါ သလင်းဖြူ နောက်ကျောဘက်မှ နေ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သလင်းဖြူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နှင့် အသာဖမ်းထိန်းလိုက်ရုံမျှမကဘဲ လူကိုပါအခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သောကြောင့် သလင်းဖြူဆောင့်၍ရုန်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ထိုသူသည် သလင်းဖြူ နားသို့ တိုးကပ်လာပြီးနောက် လေသံမျှနှင့် ပြောလေသည်။ " ရှူး ...တိတ်တိတ်နေ ... ဟိုအခန်းထဲမှာ လူရှိနေတယ် " ထိုသူ၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူလည်း တုပ်တုပ်မျှ မလုပ်ရဲဘဲ ငြိမ်သက် ၍နေမိလေသည်။ထိုမှ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် တိုးတိုးဖွဖွနင်းလျှောက်လာသော ခြေသံကို ကြားရလေသည်။သလင်းဖြူသည် ကြောက်လွန်း၍ ဒူးများပင် တဆတ်ဆတ်တုန်လာမိလေသည်။ "သတိထားအုံးလေ ... သွားရအောင် ...ဟိုလူထွက်သွားပြီး " ကြောက်စိတ်ကြောင့် သလင်းဖြူ သတိကင်းမဲ့ ချင်သလို ဖြစ်နေမိစဉ်မှာပင် နားနားသို့ တိုးကပ်၍ ပြောလိုက်သော အသံ ခပ်တိုးတိုးကြောင့် သတိဝင်လာပြီးလျှင် ထိုသူ၏ လက်မှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်မိသည်။ " ဘယ်... ဘယ်သူလဲဟင် " =================== အပိုင်း ( ၈ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"ဘာ .. ဘာရှင့် ...ရှင် ပြောပုံက ....ဖွ ...ဖွ မပြောကောင်းမဆိုကောင်း ...ကျွန်မ ဒေါ်လေးက တစ်ခုခုဖြစ်နေတဲ့ပုံမျိုး ပြောစရာလား " ထွဋ်ခေါင်၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်တိုစွာ ပြန်ပြောလိုက်မိလေသည်။ "ဟာ မင်းမှားနေပြီ ....ကိုယ်က မင်းအဒေါ်ရယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော် ... ဒီမှာ ကိုယ်ပြောမယ် မင်း သရဲကြောက်တတ်လား ...ကိုယ့်စိတ်ထင် ညဘက်တွေ အခန်းပြင်ကို ထွက်မိရင် စင်္ကြန်လမ်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်ရတတ်တယ် ... စတွေ့တွေ့ချင်းတုန်းကတော့ မင်းနဲ့ ရွှေရည် တစ်ယောက်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျတော့ မဟုတ်မှန်းသိလာမိတယ် ... ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ ရေချိုခန်းနားရောက်ရင် ပျောက်ပျောက်သွားတတ်လို့ပဲ " "ရှင် " ထွဋ်ခေါင်၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာပင် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ " သရဲတစ္ဆေ ဝိဉာဉ်တွေကို ...ကံနိမ့်နေမှသာ မြင်ရတာတဲ့ ...ဒီလိုသာဆိုရင် ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ မင်းနဲ့ ကိုယ်က ကံနိမ့်နေလို့ မြင်ရတာများလား " " ရှင် ...ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ မဟုတ်တာတွ ပြောမနေနဲ့ " သလင်းဖြူ အလန့်တကြားနှင့် ပြန်ပြောလိုက်မိသည်။ "မင်းကလဲ ကြောက်တတ်လိုက်တာ ....တကယ်ဟုတ်မဟုတ်တောင် မသေချာသေးဘူး ...အဲ့ဒါကြောင့် မင်း ကြုံခဲ့ရတာကို ပြောပြပါလား ...." "ကိုထွဋ်ခေါင်က ဒီကိုရောက်နေတာလား ...ရွှေရည်က ကိုထွဋ်ခေါင် အိမ်ဘက်ကို ပြန်သွားတယ်ထင်နေတယ် " ဇွတ်တရွတ်မေးနေသော ထွဋ်ခေါင်ကြောင့် သလင်းဖြူ အကြပ်ရိုက်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရွှေရည်ဝင်းရောက်လာသောကြောင့် သလင်း ဖြူဝမ်းသာသွားမိလေသည်။ -~~~~ "သလင်းဖြူ ခဏလောက် " အဆင် သင့်ထုတ်ပိုးပြီးသား အထည်ထုတ်တွေကို သလင်းဖြူ စာရင်း လုပ်ပေးနေစဉ် ရွှေရည်ဝင်း၏ ခေါ်သံကြောင့် သလင်းဖြူထသွားလိုက်သည်။ "ဘာခိုင်းမလို့လဲ ရွှေရည် " "ငါနဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့ "ထိုမျှသာ ပြောပြီး ရွှေရည်ဝင်းကရှေ့မှ ထွက်သွားသောကြောင့် နောက်မှ သလင်းဖြူ လိုက်သွားခဲ့လိုက်သည်။ ~~~~~ လူရှင်းသောနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရွှေရည်ဝင်းသည် လှမ်းနေသော ခြေအစုံကို ရပ်တနဲ့လိုက်ပြီး သလင်းဖြူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ သလင်းဖြူ ...နင် အနေအထိုင် ဆင်ခြင်သင့်တယ် .. ဘာလို့ ကိုထွဋ်ခေါင် နောက်ကို လိုက်ကပ်နေရတာလဲ ...ဟိုက သူဌေးသား တော်ရုံ မိန်းမမျိုးကို စိတ်မ၀င်စားဘူး သိရဲ့လား....နင် ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ်သိမှ ပေါ့ ...နင်မှာ ငွေရေးကြေးရေး အခက်အခဲရှိနေလို့ ရောက်လာခဲ့တာကို ငါတို့ မသိဘူး များထင်နေတာလား " ရွှေရည်ဝင်း၏ စကားကြောင့်သလင်းဖြူ ဒေါသထောင်းခနဲ ထွက်သွားမိသော်လည်း စိတ်ကိုထိန်းမနည်းပင် ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ "မဟုတ်တာတွေ မပြောပါနဲ့ ရွှေရည် ....နင့် ဧည့်သည်ကို ငါက ဘာလိုလိုက်ကပ်နေရမှာလဲ ...အဲ့ဒီလို ကိစ္စတွေကို ငါစိတ်မဝင်စားဘူး....ဟုတ်တယ် နင်ပြောသလိုပဲ ငါက ငွေလိုနေလို့ မိုးနှဲကိုလာခဲ့တာ ...အဲ့ဒါကြောင့် ငွေကိစ္စကလွဲရင် ဘာကိုစိ မ၀င်စားဘူး " " ငါကလဲ နင့်ကို စေတနာနဲ့ သတိပေးနေတာ ...နောက် ကိုဆင်ခြေပေါ့" သူပြောချင်ရာကို ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှေရည်ဝင်းက ပြန်၍ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ သလင်းဖြူမှာသာ ရှက်စိတ် ဒေါသစိတ်များကြောင့် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ထားမိလေသည်။ ~~~ ~~~ ညဉ့်နက်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဒေါသကြောင့် လူက အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲရှိလေသည်။သလင်းဖြူ အိပ်ရာထဲတွင် တလူးလူးတလိမ့်လိမ့် လုပ်နေမိပြီးနောက် သန့်စင်ခန်းရှိရာဘက်သို့ ထ၍လာခဲ့သည်။ ~~~~~~ စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက်သည် ယခင်နေ့များကကဲ့သို့ပင် မီးရောင်များဖြင့် လင်း၍ နေပါလေသည်။ သို့သော်လည်း သလင်းဖြူမှာ ယခင်နေ့များက လို အေးအေးဆေးဆေး မဟုတ်တော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေမိလေသည်။စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့စဉ် ထွဋ်ခေါင်၏ ပြောစကားများကို ကြားယောင်လာမိပြီး ကြက်သီးများထလာမိလေသည်။မသိလျှင့် ကိုယ့်ကို တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်ခံစားနေရလေသည်။ရှေ့ဆက်သွားဖို့ရန်အတွက်ပင် သလင်းဖြူ ခြေထောက်တွေ အားမရှိ ချင်သလို ဖြစ်လာမိလေသည်။ "ဘုတ် " "အမယ်လေး "ဟုအော်မိမလိုဖြစ်ပြီးမှ သလင်းဖြူ ကိုယ့်ပါးစပ်ကိုယ် လက်ဝါးနှင့် ခပ်တင်းတင်းဖိပိတ်ထားလိုက်ရသည်။ ကြားလိုက်ရသော အသံမှာ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ အနောက်ဘကရှိ အခန်းများတွင် လူမနေသည်မှာ သေချာသည်။ နေမည်သူလည်းမရှိဘူး ဟုတ်လား ။ ဧည့်သည့်နှစ်ယောက် အပါအဝင် အိမ်ရှိ ယောကျာ်းလေးနှစ်ယောက်မှာ အိမ်ရှေ့ ၀ရံတာအနီးမှ အခန်းများတွင် နေကြသည်။ရွှေရ ည် ဝင်းနှင့် သလင်းဖြူမှာ အိမ်၏ အလယ်ရှိ အခန်းများတွင် နေခြင်းဖြစ်သည်။ ပြောရလျှင် ခ အပေါ်ထပ်ဝယ် လူမနေသော အခန်းလေးခန်း ရှိသည်။ယခုထိုအသံမှာ လူမနေသော အခန်းများမှ ထွက်ပေါ်လာနေခြင်းဖြစ်သည်။သလင်းဖြူ ကြောက်ကလဲ ကြောက် ' သိကလဲ သိချင်နေသောကြောင့် ခြေကို အသာဖော့ နင်းလျက် အသံကြားရာ အခန်းဆီသို့ တိုးကပ်၍ သွားမိလေသည်။ထိုစဉ်မှာပင် သလင်းဖြူ၏ နောက်မှ အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် သလင်းဖြူ၏ ကိုယ်ထဲရှိသွေးများခဲတောင့်သွားသလို အေးခနဲဖြစ်သွားမိလေသည်။တစ်ကိုယ်လုံးကြက်သီးမွှေ့ညှင်းများ

ဧကြည်ဖြူ " အဝါရောင် ရဲတိုက် " အပိုင်း ( ၇ ) ******* "ဘာလို့ မေးတာလဲ " သလင်းဖြူ နားမလည်နိုင်စွာပြန်မေးလိုက်မိသည်။ " အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ ဆုံးသွားတော့ သိချင်လို့မေးတာ ... မပြောချင်လဲ မင်းသဘောပဲ " စိတ်တိုသွားပုံရသော အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး သလင်းဖြူ ကိုယ်စိတ်ကိုယ်လျှော့လိုက်သည်။ " အရင်ကဆို အမေ့လောက်ကျန်းမာတာ အမေပဲလေ ...ဒါပေမဲ့ အဘိုးရဲ့နာရေးက ပြန်လာပြီး သိပ်မကြာဘူး ခရီးပန်းပြီး စဖျားတာပဲ ... အဲ့ဒီကတည်းက ပြောရမှာပဲ တရှောင်ရှောင်ဖြစ်ပြီး အိပ်ရာထဲလဲတော့တာ....ပြန်သက်သာလဲ တစ်ရက် နှစ်ရက်ပဲ ... ဆေးရုံဆေးခန်းတွေလဲ စုံအောင် ပြတာပေါ့...မြန်မာဆရာတွေနဲ့ လည်းကုတယ် ... မီးယပ်သွေးဆုံးကိုင်တယ်ဆိုလို့ ဆရာပေါင်းစုံနဲ့ ကုခဲ့တာပဲ .... ဒီလိုနဲ့ သက်သာလိုက်ပြန်ဖြစ်လိုက်နဲ့ အချိန် တစ်နှစ်ကျော်လာခဲ့တယ် ... နောက်ဆုံး အသိမိတ်ဆွေတွေက ပယောဂဆရာနဲ့ ကုဖို့အကြံပေးလို့ ဖြူလေးနဲ့ အဖေလဲ အယုံအကြည် သိပ်မရှိကြပေမဲ့ နယ်ဘက်မှာရှိတဲ့ ပယောဂဆရာတစ်ယောက်ကိုပါ သွားပင့်ခဲ့ကြတယ် ... ဖြစ်ချင်တော့ လမ်းမှာ ကားပျက်လို့ ဆိုပြီး ညမိုးချုပ်မှ ဆရာကအိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်....အဲ့ဒီညရောက်ရောက်ချင်းမှာ ဆရာက အမေ့ကို ကြည်ပြီး ..မင်းကိုလုပ်ထားတဲ့သူရှိရင် လက်ထောင်လို့ပြောခဲ့လို့ အမေက သူ့လက်တွေကို ထောင်ပြခဲ့သေးတယ် ... ဒါနဲ့အဲ့ဒီညကတော့ ဆရာက မိုးချုပ်နေလို့ ဆိုပြီး မနက်မှ ကုသပေးမယ်ဆိုပြီး စောစောအိပ်ရာဝင်ခကြတာပေါ့ .... မနက်လင်းလို့ ခုနှစ်နာရီကျော်ကျော်လေးမှာပဲ အမေဆုံးသွားခဲ့တာလေ " သလင်းဖြူသည် အစ်ကိုဖြစ်သူအား မိခင်ဖြစ်သူ၏ အကြောင်းကို အစမှ အဆုံးတိုင် ရှည်လျားစွာရှင်းပြလိုက်သည်။ စိုင်းရန်နိုင်သည် သလင်းဖြူပြောသမျှကို သေချာစွာ နားစိုက်ထောင်၍ နေလေသည်။ပြီးလျှင် သလင်းဖြူ၏ စကားဆုံးသွားသော အခါ၌ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်ရင်း သလင်းဖြူကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ပြီးလျှင် အသံခပ်ပြတ်ပြတ်နှင့် ပြောလိုက်လေ၏။ "မင်းကို ပြောထားတယ်နော် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်ပြီး ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ် ပြန်လုပ်ဖို့...အဓိပ္ပါယ်မရှိဒီမှာနေပြီး ဘာလုပ်နေမှာလဲ ...ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကြားမှာ.. မင်း ငွေစကားပြောလိုက်လို့ အားလုံး သွေးကွဲသွားကြမှာမျိုးကို ငါမလိုချင်ဘူး " အစ်ကိုဖြစ်သူ စိုင်းရန်နိုင်၏စကားကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားမိသည်။ကိုယ့်ကြောင့်ဆွေမျိုးတစ်စုလုံး ပြဿနာဖြစ်မည်ကိုတော့ သလင်း ဖြူလည်းမလိုလားပါချေ။ ~~~~---------- "အဆင်မပြေသေးပါဘူးဟာ .... ငွေကိစ္စပြောဖို့အရေးကို ပြောလို့မထွက်ဘူးဖြစ်နေတာ ... နင်အားတဲ့အချိန်လေး ငါ့အဖေကို သွားကြည့်ပေးပါအုံးဟယ် .. အိမကို ဖုန်းမဆက်ချင်လို့ဟ ... တော်ကြာ ငွေအဆင်ပြေလားလို့ အဖေ မေးရင် ငါမဖြေချင်ဘူး ..." "အေးပါဟာ ...ဒါနဲ့ နင်လဲ အဆင်မပြေဘူးထင်ရင် ပြန်လာခဲ့တော့လေ ... ဒီမှာပဲ အလုပ်သစ်ရှာပြီး နင့်အဖေ ပြောသလို အခန်းငှါးနေလိုက်လေ " "အင်းပါ ... အဆင်မပြေတာထက် ...ခုထိ ငွေလာရှာတဲ့အကြောင်းကို ပြောမထွက်သေးလို့ပါ ...ပြောရင် အဆင်ပြေလောက်မယ်ထင်ပါတယ် " သလင်းဖြူသည် စက်သံများနှင့် ဝေးရာ ရက်ကန်းရုံ၏ အနောက်ဘက် ခြံစပ်တွင် ရပ်လျက် ရန်ကုန်မှသူငယ်ချင်းဖြစ်သူထံသို့ ဖုန်းဆက်၍ အကျိုးအကြောင်းများကိုပြောနေမိသည်။ " ဒါနဲ့ ဖြူလေ နင့်ကို ပြောစရာရှိသေးတယ် ... နင်စိတ်တော့ မတို့နဲ့နော်" "ဘာလဲဟ ပြောလေ " '' ကိုလတ်လေ အိမ်ထောင်ပြုတော့ မလို့တဲ့ ... သတိုးသမီးလောင်းက ပိုက်ဆံတော့ရှိပုံရတယ် ...ကြည့်ရတာ နင်နဲ့ တွဲနေကတည်းကများ ဖြစ်နေကြတာလား မသိဘူး " " ဪ ... ကောင်းပါတယ်ဟာ ... ငါနဲ့သာဆိုရင် နှုတ်ခမ်းပဲ့ ချင်း မီးမှုတ်တဲ့ဘ၀မျိုးပဲဖြစ်နေမှာလေ " ချစ်သူဟောင်း၏ မင်္ဂလာသတင်းကို ကြားရသောအခါ သလင်းဖြူရင်ထဲမှာ ဗလာဖြစ်၍နေသည်။ငွေကြေးမပြည့် စုံသည့် ဘ၀တွင် ဝမ်းနည်းဝမ်းသာခံစားချက်တွေ ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီ ထင်သည်။ " မင်းနဲ့ စကားခဏလောက် ပြောချင်လို့ရမလား " "ရှင် " သလင်းဖြူ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ထိုင်နေမိစဉ်မှာပင် နောက်ပါးဆီမှ ရုတ်တရက် အသံထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် မော့ကြည့်လိုက်မိရာ ထွဋ်ခေါင်ဆိုသူကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။မာန်မာနကြီး ပုံရသောသူက သလင်းဖြူနှင့် စကားပြောချင်သည်ဆိုသောကြောင့် သလင်းဖြူအံ့ဩသွားမိသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ...ရပါတယ် ပြောလေ ..." "ဒီလိုပါ ...မင်း တစ်နေ့က မင်းအဒေါ်ကို အိပ်မက်မက်တယ်ဆို တလေ အဲ့ဒါ ဘယ်လိုမက်တာလဲ ပြောပြလို့ရမလား " " ဘာလို မေးတာလဲ ..ပြီးတော့ ကျွန်မအိပ်မက် မက်တာမဟုတ်ပါဘူး ...တကယ်တွေ့ခဲ့တာ " ထွဋ်ခေါင်၏ အမေးစကားကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်တို သွားမိပြီး ဘုပြောလိုက်မိသည်။ပြီးလျှင် လူပုံစံနှင့် ကွဲပြားလှစွာ ကိုယ်နှင့်မဆိုင်သော ကိစ္စများကိုပါ စိတ်ဝင်စားနေသော သူ့ကို နားမလည်နိုင်သလို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ဟိတ် ...မင်း ကိုယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါကို တွေ့သလို ကြည့်မနေနဲ့ .... ကိုယ်က သရဲတစ္ဆေ အကြောင်းတွေကို စိတ်ဝင်စားလို့ မေးကြည့်မိတာ .... တကယ်လို့ကွာ မင်းတွေခဲ့တာ ဝိဉာဉ် ရောမဖြစ်နိုင်ဘူးလား "

သလင်းဖြူ ဘကြီးဖြစ်သူကို မဝံ့မရဲနှင့် ပြောလိုက်သည်။ " အေး ... ပြော...ပြောလ သမီးရဲ့ ..ဘာပြောချင်လို့လဲ " " အယ် .. ဟို ... ဟို " "သလင်းဖြူ မင်းကို ကြီးကြီး ရှာနေတယ် ... " သလင်းဖြူ အားတင်း၍ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စိုင်း ရန်နိုင်၏ အသံကျယ်ကျယ်ကို ကြားလိုက်ရသော ပြောရန် စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့၍သွားလေသည်။ ~~~~ " ကြီးကြီးမဆုံးခင် ..ဘယ်လို ဝေဒနာတွေ ခံစားခဲ့ရလဲ မင်းမှတ်မိလား သလင်းဖြူ " စိုင်းရန်နိုင်သည် သလင်းဖြူနှင့်အတူ ရက်ကန်းရုံသို့ ဆိုင်ကယ်စီးလာခဲ့ပြီးလျှင် လူရှင်းသော လမ်းတစ်နေရာအရောက်တွင် ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီးလျှင် သလင်းဖြူကို မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။ သလင်းဖြူမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူစိုင်းရန်နိုင်ထံမှ မထင်မှတ်သောမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် အံ့ဩသွားမိလေသည်။ ======================= အပိုင်း ( ၇ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ