အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

အော်သံနက်ကြီးပေါ်ထွက်လာပြီတော့ ဆိုင်ကယ်ကိုအရှိန်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဆိုင်ကယ်တခြားလူတခြားလဲကျသွားတော့တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူ ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကဆင်းသွားလိုက်ပြီး အနားကိုလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ " ဟဲ့ကောင် ...ပြောစမ်း...နင်တို့ငါ့ကိုဘာလို့လုပ်ကြံတာလဲ ...နင်တို့ကိုဘယ်သူခိုင်းတာလဲ ...ပြောစမ်း....မပြောဘူးလား " " အား....အီး ...အီး ..ငါ့...ငါ့ကိုဆေးရုံပို့ပေးပါ...ငါ့ခြေထောက်နဲ့ငါ့လက်တွေလှုပ်လို့မရတော့ဘူး....ငါတောင်းပန်ပါတယ် " " အသ/က်နဲ့အဝေးကြီးပါ ...ဘာကြောက်နေတာလဲ...မနေ့က နင်တို့ ငါ့ကိုလုပ်ကြံဖို့ကြိုးစားတော့ ဒီမျက်နှာမဟုတ်ပါဘူး ...နင်တို့အလှည့်ကျတော့ ကြောက်တတ်လှချည်လား...နင်ဆေးရုံသွားချင်တယ်ဆိုရင် ငါမေးတာကိုဖြေလေ...ဘာလဲ မဖြေဘူးလား...နင်မဖြေဘူးဆိုရင် ငါ့အကြောင်းသိအောင်ပြရသေးတာပေါ့ " ပန်းရိပ်ဖြူပြောပြီးတာနဲ့ အင်္ကျီအိတ်ထဲကျသ လက်ကိုင်ဓ**ားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကိုချိန်ရွယ်လိုက်တယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ သူမနားကိုဆိုင်ကယ်တစ်စီးထိုးရပ်လာခဲ့တယ်။ " ပန်းရိပ်ဖြူ...မင်း...မင်းအဲ့ဒါဘာလုပ်နေတာလဲ....မင်းတော်တော်ဆိုးသွမ်းပါလားကွ...မင်းအခုလုပ်နေတာက ထောင်ကျသွားနိုင်တယ်ဆိုတာကိုသိရဲ့လား..." အသံနဲ့အတူအနားရောက်လာသူက စိုင်းမြတ်။စိုင်းမြတ်က လဲကျနေတဲ့သူကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ပန်းရိပ်ဖြူလက်ကိုပုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဖုန်းကိုထုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ " ဒီမှာ...မင်းခဏသည်းခံလိုက်အုံး ..." စိုင်းမြတ်ကလဲနေသူကိုပြောပြီးတော့ ပန်းရိပ်ဖြူကိုကြည့်လိုက်တယ်။ " ပန်းရိပ်ဖြူ...မင်းအခုဖြစ်တာက ဆိုင်ကယ်ချင်းတိုက်မိတာနော်သိလား...တကယ်လို့များ...မင်းကိုစစ်ဆေးမေးမြန်းခံရမယ်ဆိုရင်...ကျွန်တော်ပြောသလိုပဲဖြေပါ ဟုတ်ပြီလား " စိုင်းမြတ်ရဲ့စကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူမျက်မှောက်ကြုတ်ကာကြည့်လိုက်ပြီ " ဒီမှာ ကိုစိုင်းမြတ်....ကျွန်မကလုပ်ရဲရင်ခံရဲတယ်....သူတို့မနေ့က ကျွန်မကိုလုပ်ကြံခဲ့ကြတာ...သူတို့ ကျွန်မကိုဘာလို့လုပ်ကြံတာလဲ....ဘယ်သူကခိုင်းတာလဲဆိုတာကိုကျွန်မသိချင်တယ်...သိရမှလဲဖြစ်မယ်...ကျွန်မအတွက် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခံရတယ်ဆိုတာက ဘာမှမထူးဆန်းဘူး " ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့စကားကြောင့် စိုင်းမြတ်မျက်နှာထားတည်တင်းတင်းနဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူကိုကြည့်လိုက်ပြီး " မင်းသိချင်နေတဲ့ မေးခွန်းကို ....ရအောင်မေးထားပေးပါမယ်....ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာအရေးကြီးဆုံးက ...သူတစ်ခုခုမဖြစ်သွားဖို့ပဲ...တကယ်လို့များ...သူသာတစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် ...အရင်ဆုံးဒုက္ခရောက်မှာက မင်းပဲကွ...အဲ့ဒါကိုမင်းသိရဲ့လား...အခြေအနေအချိန်အခါကိုကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရတယ်...မင်းဒီလိုသာစိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်နေရင်...ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ရဲ့အရှင်သခင်ကမင်းဘယ်တော့မှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး ...မင်းနားလည်လား " " ဘာ...ရှင်ဘာပြောလိုက်တယ်ကိုစိုင်းမြတ်..." ပန်းရိပ်ဖြူအံ့ဩတုန်လှုပ်ကာ ပြန်မေးလိုက်ချိန်မှာပဲ သူမတို့နားကိုဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့ကားတစ်စီးရောက်လာခဲ့တယ်။စိုင်းမြတ်က ရောက်လာသူတွေကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး " အောင်းမောင်းက ပန်းရိပ်ဖြူကိုခေါ်သွားလိုက််တော့ ...ကဲ...ပန်းရိပ်ဖြူ မင်းလိုက်သွားတော့ ...ဒီကကိစ္စကိုမပူနဲ့ ...မင်းသိချင်တာကို ရအောင်မေးပေးထားမယ်ဟုတ်ပြီလား ....ငါပြောတာကိုမင်းနားမထောင်ရင်တော့ ...မင်းဘက်ကနေ ငါဘာမှဝင်မပြောပေးတော့ဘူး ...အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ အခြေအနေကိုမင်းနားလည်မှာပါ ပန်းရိပ်ဖြူ " "တောက် " စိုင်းမြတ်ရဲစကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူတောက်တစ်ချက်ကိုခေါက်လိုက်ပြီး သူမဆိုင်ကယ်ပေါ်ကိုတက်ကာ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့မောင်းထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~ " ဒါတွေအားလုံးက အမေအလိုလိုက်ထားလို့်ဖြစ်ခဲ့ရတာတွေပါ....အခုဆိုရင်သမီးအခြေအနေကဘယ်လောက်ထိဆိုးလာလဲဆိုတာ...အမေသိပြီမဟုတ်လား....ဝတ္ထုတွေဖတ် ရုပ်ရှင်တွေကြည့်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေရုံတင်မကတော့ဘူး ...အပြင်မှာပါရူးကြောင်ကြောင်တွေလိုက်လုပ်နေတာ....ဒီနေ့ကိစ္စကိုကြည့်ရင် ဒါကလူသ//တ်မှုဖြစ်သွားန်ုင်တဲ့အနေအထားပါအမေ ...အဲ့ဒီလိုသာဖြစ်သွားခဲ့ရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲအမေ " သားဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် ဘွားကြေးဥတွေဝေကာထိုင်နေခဲ့တယ်။ " ကျွန်တော်ကအဖေအရင်းပါ အမေ...ကျွန်တော့်သားသမီးကိုမချစ်ဘဲနေမလား....အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် သူခံစားခဲ့ရတာတွေအတွက် ...ကျွန်တော်တို့အကောင်းဆုံးလုပ်ပေးခဲ့တယ်...နိုင်ငံရပ်ခြားကကောင်းဆုံးအတော်ဆုံးဆရာဝန်တွေနဲ့ပဲကုသပေးခဲ့တာပါ....အလွမ်းဆွတ်လေးကိုကြည့်ပါအမေ...သူလဲအမှုဖြစ်စဉ်မှာပါဝင်ခဲ့တဲ့သူပါ..ဒါပေမဲ့သူကြံ့ကြံ့ခိုင်နိုင်တယ်အမေ...ပညာရေးကိုလဲဆုံးခန်းတိုင်အောင်သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်....အလွမ်းဆွတ်ကိုကြည့်ရင်....သမီးအတွက်ကျွန်တော်တို့ပိုပြီးခံစားရတယ်အမေ...ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်အမေရယ်....ဖြစ်ခဲ့တာတွေလဲ ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီမို့ ပန်းမြိင်ကိုလဲအမေအပြစ်မမြင်ပါနဲ့တော့ ...သမီးကိုလဲသူ့အမေလက်ထဲကိုပြန်ထည့်ပေးလိုက်ပါအမေ....သူ့အမေပဲထိန်းပါလိမ့်မယ်...လိုအပ်ရင် စိတ်ရာဂါဆရာဝန်နဲ့ဆွေးနွေးကုသရလိမ့်မယ်...အမေခွင့်ပြုပေးပါ...မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ထက်ဆိုးတဲ့ အခြေအနေမျိုးတွေဖြစ်လာလိမ့်မယ်...ပြီးတော့ သမီးလေးကဒီနှစ်ထဲမှာ(၂၆

#စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု ) အပိုင်း(၅) akyiphyu ********* " ဟဲ့ကောင်မ...ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကခုချက်ချင်းဆင်းခဲ့စမ်း " လက်ထဲမှာတု ~~တ်ရှည်ကိုကိုင်မြှောက်ပြီးပြောလာတဲ့အေးစက်စက်အသံကြီးကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူရင်တွေထိတ်ခနဲခုန်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပေမဲ့ မျက်နှာကိုအမူအရာမပျက်အောင်ထိန်းထားလိုက်တယ်။ပြီးတော့လူက ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာဆက်ထိုင်နေလိုက်တယ်။ " ပြောနေတာမကြားဘူးလား...ဘာလဲမဆင်းဘူးပေါ့ဟုတ်လား " တစ်ယောက်ကမေးရင်းနဲ့ ဆိုင်ကယ်ဆီကိုပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။ပြေးလာသူလက်ထဲမှာ တု*တ်ကရှိနေခဲ့တာ။ကျန်တဲ့သူရဲ့လက်ထဲမှာတော့ ဆိုင်ကယ်ဦီးထုပ်ကိုခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ပန်းရိပ်ဖြူအခြေအနေကိုအမြန်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။သူမရောက်နေတဲ့နေရာက လမ်းမကြီးကနေငါးမိနစ်လောက်ပဲဝင်လာရသေးတာ။ဒီနေရာကလူပြတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလမ်းကနေ မကြာခဏသူမသွားနေခဲ့တာ။တစ်ခါမှဒီလိုမကြုံခဲ့ဖူးဘူး။သေချာတာက သူမရင်ဆိုင်နေရတဲ့နှစ်ယောက်ဆေးကြောင်နေတဲ့ပုံစံမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပန်းရိပ်ဖြူချက်ချင်းရီပ်မိလိုက်တယ်။၊တု**တ်ကိုင်ပြီးလျှောက်လာတဲ့လူရဲ့ပုံစံက သူမကိုဖြတ်ရို/က်မဲ့ပုံစံဆို တာကို သဘောပေါက်လိုက်တာနဲ့သူမဆိုင်ကယ်ကိုနောက်ကိုအမြန်ပြန်ကွေ့ပြီးမောင်းထွက်လိုက်တယ်။ " ဟေ့ ..ဘာလဲကြောက်သွားပြီလားအပျ/-က်မရဲ့ " တု**တ်ကိုင်ထားတဲ့လူက မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်းအော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်ပြီးတော့ တဟားဟားအော်ရယ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ သူမတည့်တည့်ကိုတု/တ်နဲ့လှမ်းပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူဆိုင်ကယ်ကို တု/တ်နဲ့ဆန့်ကျင်ဘက်ကို အမြန်စောင်းချပစ်လိုက်ရတယ်။တကယ့်ကိုကပ်သီးလေးမှကပ်သီးလေးလွဲချော်သွားခဲ့တာ။ပန်းရိပ်ဖြူတောက်တစ်ချက်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းခေါက်လိုက်ပြီး လမ်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ သစ်ပင်ကြိုသစ်ပင်ကြားကနေ ဆိုင်ကယ်ကိုပြန်ကွေ့လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဆီကိုဆိုင်ကယ်ကိုအရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့မောင်းချသွားလိုက်တယ်။ " ဟာ...ဟေ့...ဟေ့ ...သောက်ကောင်မ ...ဟေ့ကောင်ချောက်ဘက်ကိုခုန်ဆင်းလိုက် " ခဏအတွင်းမှာပဲ အခြေအနေကရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သားကောင်ဘဝကနေမုဆိုးဘဝကိုပန်းရိပ်ဖြူရောက်ရှိသွားခဲ့တော့တယ်။သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အခြေအနေမဟန်မှန်းသိတော့ ချောက်ထဲကိုခုန်ဆင်းပြေးသွားကြတယ်။ပန်းရိပ်ဖြူကုန်းမြင့်ပေါ်ကနေသူတို့ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကဆင်းလိုက်တယ်။ပြီးတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာရပ်ထားတဲ့ သူတို့ဆိုင်ကယ်ကိုဆင်ခြေလျောအတိုင်းတွန်းချပစ်လိုက်တယ်။ " ဟာ ...သောက်ရူးမ...." အောက်ကနှစ်ကောင်က တဝုန်းဝုန်းလိမ့်ဆင်းလာတဲ့သူတို့ဆိုင်ကယ်ကိုကြည့်ပြီး ပန်းရိပ်ဖြူကိုပျစ်ပျစ်နှစ်လှမ်းဆဲတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ တောလမ်းလေးအတိုင်းဆိုင်ကယ်တစ်စီးမောင်းဝင်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ " မမလေး ...မမလေးဘာဖြစ်တာလဲ " အောင်မောင်းက ဆိုင်ကယ်ကိုပန်းရိပ်ဖြူဘေးနားအထိမောင်းလာခဲ့ပြီးတော့ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ ပန်းရိပ်ဖြူက ချောက်ဘက်ထဲကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး " ဘာမှမဟုတ်ဘူး ...ထားလိုက်ပါ....ဒီကောင်တွေ ဆေးကွဲနေတာနေမယ " ပန်းရိပ်ဖြူပြောနေချိန်မှာပဲ အောက်ကလူနှစ်ယောက်က သူတို့ဆိုင်ကယ်ကိုတောင် လှည့်မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ ချောက်အောက်ဘက်ကိုဆက်ပြီးပြေးဆင်းသွားတော့တယ်။အောင်မောင်းက သူတို့်နှစ်ယောက်နောက်ကိုလိုက်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ " သူတို့နောက်ကိုလိုက်စရာမလိုဘူး...သူတို့ထဲကတစ်ယောက်ကိုကျွန်မသိတယ် ....ထားလိုက်စမ်းပါ " ပန်းရိပ်ဖြူခပ်အေးအေးပြောလိုက်တော့ အောင်မောင်းက လန့်သွားတဲ့မျက်နှာနဲ့လှမ်းကြည့်တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ နေရာကနေဆိုင်ကယ်ကိုဝူးခနဲမောင်းထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~~ ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာငြိမ်သက်စွာထိုင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပန်းရိပ်ဖြူအကဲခတ်နေလိုက်တယ်။ညနေမှောင်စပျိုးလာပြီဆိုတော့ စခန်းသာမြို့ရဲ့ လမ်းကြားတစ်နေရာကလဲ အလင်းရောင်ပျောက်ကာ လူလုံးမပီချင်သလိုဖြစ်လာခဲ့တယ်။နေရာကအိမ်ခြေကျဲတဲ့နေရာဆိုတော့ လမ်းပေါ်မှာလူသွားလူလာပါပြတ်တောက်စပြုလာတယ်။လူခြေပြတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာအကဲခတ်နေရင်း ပန်းရိပ်ဖြူလက်ကနာရီကိုကြည့်လိုက်မိတယ်။ညနေခြောက်နာကျော်။ဒီအချိန်လောက်ဆိုရင် အောင်မောင်းတစ်ယောက် စခန်းသာမြို့ရဲ့လမ်းကြိုလမ်းကြားပါမကျန် သူမကိုလိုက်ရှာနေပေလိမ့်မယ်။ဆက်ပြီးစောင့်နေဖို့ရန်သူမမှာအချိန်သိပ်မရှိတော့။နာရီကိုကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ဆိုင်ကယ်ကိုမောင်းထွက်ဖို့ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေမောင်းလာတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ဆိုင်ကယ်မောင်းလာသူကိုကြည့်ပြီး ပန်းရိပ်ဖြူခပ်မဲ့မဲ့ပြုံးလိုက်တယ်။ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကလူကလဲ သူမကိုလှမ်းကြည့်လာတယ်။သူမကဆိုင်ကယ်ကိုလဲပြောင်းထားပြီး ဦးထုပ်လဲဆောင်းထားတော့ သူမှတ်မိပုံမရဘူး။ဆိုင်ကယ်ကိုသူမဘေးနားကနေ တမင်ကိုကပ်မောင်းလာခဲ့တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ထဲမှာအသင့်ကိုင်ထားတဲ့ တု*တ်နဲ့ဖြတ်ရိုက်ချလိုက်တယ်။ " အား "

" အေး...အောင်မောင်းကိုသေချာမှာထားနော် စောရီ...နောက်ကနေနီးနီးကပ်ကပ်မလိုက်ခိုင်းနဲ့နော် ...အထူးသဖြင့်ရေတံခွန်တောင်ကြားဘက်ကို လုံးဝမသွားစေနဲ့ကြားလား....ကဲ ..ငါတို့ လဲ မြို့ထဲဘက်ခဏသွားကြရအောင် " " ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေကြိး " ဒေါ်စောရီက ဘွားကြေးဥရဲ့စကားကိုခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး မြို့ထဲသွားဖို့ရန်ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~ နောက်ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေပါလာတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကိုနောက်ကြည့်မှန်ကနေ ပန်းရိပ်ဖြူခပ်မဲ့မဲ့စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ဆိုင်ကယ်ကိုလမ်းကြားတစ်ခုထဲကိုလီဗာကုန်နင်းပြီးမောင်းဝင်ချသွားလိုက်တယ်ု။သူမအတွက်ဆိုင်ကယ်စီးသက်က အလွမ်းဆွတ်လောက်သက်တမ်းမကြာသေးဘူးဆိုပေမဲ့ အလုပ်အကိုင်ရယ်လို့မရှိတဲ့ဘဝမှာ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့ပဲလျှောက်သွားနေခဲ့ရတာလေ။ဒီတော့လဲ ဆိုင်ကယ်ဆိုတာက သူမအတွက်မရှိမဖြစ်အဖော်တစ်ယောက်လိုဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဆိုင်ကယ်စီးကျွမ်းကျင်အဆင့်ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။စခန်းသာမြို့ဆိုတာကလဲဘယ်လောက်ကျယ်လို့လဲ။မြို့ထဲတစ်ပတ်နဲ့ကသစ်မြိုင်စံအိမ်အရောက်ကို နာရီဝက်တောင်မစီးရဘူးလေ။မြို့ပြင်အနှံ့ဆိုရင်တော့ နာရီနည်းနည်းပိုကြာတာပေါ့။ကသစ်မြိုင်ကနေ ရေတံခွန်တောင်ကြားအရောက်ဆိုရင်တော့တစ်နာရီလောက်ပဲမောင်းရတယ်။ခရီးလမ်းကသိပ်မဝေးဘူး။ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီခရီးလမ်းကိုပဲ ပန်းရိပ်ဖြူမှာသွားခွင့်မရှိဘူး။တကယ်လို့ ဘယ်သူမှမသိအောင်သွားမိရင်လဲ မကြာဘူးနောက်ကလိုက်လာတော့တာပဲ။ပြောတော့လဲ ရေတံခန်တောင်ကြားပန်းဖြေစခန်းက တစ်ချိန်မှာ သူမပိုင်ဆိုင်ရမဲ့အမွေအနှစ်သာပြောတာ ခုချိန်မှာတော့ ရေတံခွန်တောင်ကြားမှာတည်ဆောက်ထားတဲ့ အပန်းဖြေစခန်းတွေကို ဦီးစီးအုပ်ချုပ်ထားနိုင်သူက အလွမ်းဆွတ်သာဖြစ်နေခဲ့တယ်လေ။မှန်တာပြောရရင် ဒါကိုလဲ ပန်းရိပ်ဖြူမကျေမနပ်ဖြစ်နေမိတာပေါ့။ ပန်းရိပ်ဖြူဆိုင်ကယ်ကိုကွေ့ချလိုက်ပြီး နောက်ကလိုက်လာတဲ့သူမျက်ခြည်ပြတ်သွားအောင် တောလမ်းကြားထဲကိုဇွတ်မောင်းဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~ " ဘုတ် " ရုတ်တရက်ကြီး ရှေ့ကိုဘုတ်ခနဲပြုတ်ကျလာတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူလန့်ပြီး ဆိုင်ကယ်ကိုထိုးရပ်ပစ်လိုက်တယ်။ဆိုင်ကယ်က သံရှည်ဆွဲမြည်သွားပြီး အရှိန်နဲ့ထိုးရပ်သွားတာကြောင့် ဆိုင်ကယ်မှာ လဲကျမလိုပါဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ သစ်ပင်တွေနောက်ကနေမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်ထွက်လာတာကို ပန်းရိပ်ဖြူတွေ့လိုက်ရတယ်။ ================================== အပိုင်း(၅)ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ

~~~~~~~~~~~~~~ "သမီးအလွမ်းဆွတ် ...အမေတို့ စကားခဏလောက်ပြောကြရအောင်ကွယ် " " ဟုတ်ကဲ့ အမေပန်းမြိုင် ပြောပါ..." အလွမ်းဆွတ်ကပြောလိုက်ရင်း ဒေါ်ပန်းမြိုင်ရှေ့တည့်တည့်က ခုတင်စွန်းမှာဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ဒေါ်ပန်းမြိုင်က အလွမ်းဆွတ်ရဲ့လက်ကလေးကိုကိုင်လိုက်ပြီး " သမီးကို အမေပြောစရာရှိတယ်...အမေအခုပြောမဲ့စကားအတွက် ...အထင်တော့မလွဲစေချင်ဘူးကွယ် " " အမေပန်းမြိုင်ရယ်...အလွမ်းကဘာကိုအထင်လွဲရမှာလဲ....အမေပန်းမြိင်ပြောသမျှက အလွမ်းကောင်းဖို့အတွက်ပဲဆိုတာသိပါတယ် " " အင်း ...သမီးလေးကလိမ္မာလိုက်တာကွယ်...အမေပြောချင်တာကလေ...ဟိုလေ...သမီးနဲ့ထွန်းညိုမောင်ကဘယ်လိုဆက်ဆံရေးလဲဆိုတာကို အမေသိချင်လို့ပါ..." ဒေါ်ပန်းမြိုင်ရဲ့စကားကြောင့် အလွမ်းဆွတ်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရပြီး " အလွမ်းဘက်ကတော့ ရိုးရိုးသားသားခင်တာပါအမေပန်းမြိုင်...ကိုညိုလဲအဲ့ဒီလိုပဲနေမှာပါအမေပန်းမြိုင် " အလွမ်းဆွတ်ရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်ကသက်ပြင်းမောကိုချလိုက်တယ်။ " သူ့ဘက်ကလဲ မောင်နှမလိုရိုးရိုးသားသားဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့ကွယ် ...အမေတို့က သမီးကိုအမွေစားအမွေခံသားသမီးအဖြစ်မွေးစားထားပြီးသားလေ...သန်ခေါင်းစာရင်းထဲမထည့်ရသေးဘူးဆိုတာကလဲ ...သမီးတို့အဘွားနဲ့စကားတွေပြောရမှာစိုးလို့မထည့်သေးတာ....ဒါပေမဲ့ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ..သမီးကဒေါ်ပန်းမြိုင်နဲ့ဦးဘိုထွန်းတို့ရဲ့ သားသမီးစာရင်းဝင်ဆိုတာကိုမမေ့ပါနဲ့...ဒါကြေင့်သမီးနဲ့ထွန်းညိုမောင်ကမောင်နှမဝမ်းကွဲတွေပဲလို့အမြဲမှတ်ထားနော်...တစ်ချိန်ကျရင်ဆွေမျိုးတွေကြားမှာ အရှုပ်အရှင်းတွေဖြစ်ပြီး လူကဲ့ရဲ့စရာဖြစ်မှာမျိုးတွေမလိုချင်ဘူး " " ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါ ...အမေပန်းမြိုင် " "အေး..အေး...အမေပြောနေတာနဲ့ပဲ ...သမီးအလုပ်သွားဖို့နောက်ကျနေတော့မှာပဲ ...ဒါနဲ့ ...တို့်ချဲ့တည်းခိုဆောင်တွေမှာအတွင်းခန်းဒီဇိုင်းလှဆင်ဖို့အတွက်...ဒီလကုန်မှာဒီဇိုင်းပိုင်းကျွမ်းကျင်နှစ်ယောက်ရောက်လာလိမ့်မယ် ... သူတို့နေဖို့အတွက်နေရာကို ...မောင်စိုင်းမြတ်ရဲ့ဘေးကအခန်းတွေမှာစီစဉ်ပေးထားခိုင်းမလားလို့်....တကယ်လို့ မိန်းကလေးပါလာခဲ့ရင်တော့ အိမ်ကြီးထဲမှာ နေခိုင်းလိုက်ပါ ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်သူတို့ကိုဒီမှာထားလိုက်ရင်...တော်ရုံကိစ္စလောက်ကိုစိတ်ချရတာပေါ့လေ...ပြီးတော့လဲ တစ်လက်စတည်း... ကသစ်မြိုင်ရဲ့ အတွင်းဒီဇိုင်းတွေကိုပါ ပြင်မလားလို့ အမေစဉ်းစားနေတာ " " ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေပန်းမြိုင် ကြီးတော်ဖြစ်သူဒေါ်ပန်းမြိုင်ရဲ့စကားကြောင့် အလွမ်းဆွတ် ခေါင်းလေးကိုအသာငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~~~~ " ပန်းရိပ်...မြေလေးဘာလုပ်ချင်တာလဲ...ဘာလိုချင်တာလဲ....အဘွားကိုပြော...မြေလေးလိုချင်တာမှန်သမျှအဘွားအကုန်လုပ်ပေးမှာပေါ့ကွယ် " အဘွားဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူဘွားအေကြီးကိုကြည့်လိုက်ပြီး " ရေတံခွန်တောင်ကြားကိုသွားချင်တယ်အဘွား...အဲ့ဒီမှာ တည်းခိုဆောင်အသစ်တွေပါဆောက်နေတယ်လို့ကြားတယ်..အဲ့ဒီမှာအလွမ်းဆွတ်ကဦးစီးနေတာတဲ့...ပန်းရိပ်အဲ့ဒီမှာအလုပ်လုပ်ချင်တယ်အဘွား..အမေ့ကိုပြောတာပြောလိူ့မရဘူး .....အဘွားပြောပေးပါ " မြေးဖြစ်သူပန်းရိပ်ဖြူရဲ့စကားကြောင့် ဘွားကြေးဥမှာမျက်နှာကွက်ခနဲပျက်သွားရပြီး " ဘယ်လို...သမီးကဘာလို့အလုပ်လုပ်ရမှာလဲ....အဘွားမြေးကအလုပ်လုပ်စရာမလိုပါဘူး...အဘွားပိုင်သမျှက သမီးအတွက်ပဲဟာ ...သမီးကဘာမှလုပ်စရာမလိုပါဘူး ...အဆောက်အဦးတွေကိုဒီတိုင်းသွားကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် အဘွားလိုက်ပို့ပေးမှာပေါ့ကွယ်...တကယ်လို့မှ ငါ့မြေးကြီးက... တည်ခိုခန်းတွေကိုအုပ်ချုပ်ချင်တာဆိုရင်လဲ .... မြို့ထဲမှာအဘွားပိုင်တဲ့တည်းခိုခန်းတွေရှိတယ်လေ... " အဘွားဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူစိတ်အလိုမကျဖြစ်ကာ မျက်နှာလေးတင်းခနဲဖြစ်သွားရတော့တယ်။ " တော်ပါပြီအဘွားရယ်...အဘွားတို့မကြိုက်ရင်လဲ မသွားတော့ပါဘူး ...ဘာမှမလုပ်တော့ပါဘူး....မြို့ထဲကအဘွားတည်းခိုခန်းတွေကိုလဲ စိတ်မဝင်စားပါဘူး ...ထားလိုက်ပါတော့ " ပန်းရိပ်ဖြူပြောပြီးတာနဲ့နေရာကဆတ်ခနဲထရပ်လိုက်တယ်။ " အို...နေ...နေအုံးလေသမီး..." ဘွားကြေးဥကလှမ်းတားလိုက်ပေမဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူ ဘွားအေကြီးကို လုံးဝလှည့်မကြည့်ဘဲ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ရဲ့အပြင်ကိုပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ " စောရီ....ငါ့မြေးထွက်သွားပြန်ပြီ....အောင်မောင်းကိုလှမ်းကြည့်လိုက်စမ်း " ဘွားကြေးဥရဲ့အမိန့်ပေးစကားသံကြောင့် ဒေါ်စောရီက ပြတင်းပေါက်နားကိုထသွားလိုက်ပြီး ခြံတံခါးရဲ့မလှမ်းမကမ်းမှာရှိနေတဲ့ လုံခြုံရေးဂိတ်တဲဆီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ဒေါ်စောရီကြည့်နေချိန်မှာဘဲ ပန်းရိပ်ဖြူတစ်ယောက်ဆိုင်ကယ်နဲ့ထွက်သွာတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ပန်းရိပ်ဖြူထွက်သွားပြီးမကြာခင်မှာဘဲ အောင်မောင်းလဲခပ်လှမ်းလှမ်းကနေလိုက်ထွက်သွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ဒေါ်စောရီက ဘွားကြေးဥဘက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ " မမလေးနောက်ကနေ ...အောင်မောင်းလိုက်သွားပါတယ်မေမေကြီး "

~~~~~~~~ မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးအောက်မှာ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကြီး လှုပ်ရှားသက်ဝင်လာခဲ့ပြီဖြစ်တယ်။ " အလွမ်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ...ကိုညိုဘာကူလုပ်ပေးရမလဲ " အသံနဲ့အတူ သူမဘေးနားမှာလာထိုင်ချလိုက်တဲ့ ထွန်းညိုမောင်ခေါ် ကိုညိုကြောင့် အလွမ်းဆွတ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်လေးဆတ်ခနဲတုန်သွားရတယ်။ " ဟို...ရပါတယ်ကိုညို...အမေပန်းမြိုင်ကြိုက်တဲ့ပန်းတွေလာခူးနေတာပါ...ကိုညိုဒီနေ့ပွဲရုံမသွားဘူးလား " " သွားမှာအလွမ်းရဲ့ နည်းနည်းစောသေးလို့...ဒါနဲ့ဟိုအရှုပ်မရောမနိုးသေးဘူးလား...တစ်လောကလုံးမှာသူနဲ့တည့်တာဆိုလို့အဘွားတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်...မနေ့ကလဲ ..မြို့ထဲမှာဆိုင်ကယ်လျှောက်စီးရင်းပြဿနာဖြစ်သေးတယ်လေသိလား " ထွန်းညိုမောင်ရဲ့စကားကြောင့် အလွမ်းဆွတ်မှာမျက်လုံးလေးပြူးသွားရပြီး " ဟယ်..ဟုတ်လား...အလွမ်းတို့မသိလိုက်ဘူး...ဘာဖြစ်ကြတာလဲ...ကိစ္စကအေးအေးဆေးဆေးပြီးသွားတယ်မဟုတ်လား ....ဘယ်သူသွားရှင်းပေးလိုက်တာလဲ ကိုညိုလား...အဖေဘိုလားဟင် " " ကိုညိုတို့မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ...ထုံးစံအတိုင်း ဟိုကောင်စိုင်းမြတ်ပဲပေါ့..." " ရှင်..ကိုစိုင်းမြတ်လား " စိုင်းမြတ်ဆိုတဲ့နာမည်ကိုကြားလိုက်ရတော့ အလွမ်းဆွတ်ရဲ့လက်ချောင်းလေးတွေတုန်ယင်သွားရတယ်။ထွန်းညိုမောင်တစ်ယောက်ကတော့ ဒါကိုသတိမထားမိဘဲ သူပြောချင်တာကိုဆက်ပြောနေခဲ့တယ်။ " အလကားပါအလွမ်းရာ... စိုင်းမြတ်ဆိုတဲ့ကောင်ကအဘွားကပစားပေးထားတော့ ...ဟိုအရူးမလုပ်သမျှပြဿနာတွေကို အမှိုက်သိမ်းသမားလို လိုက်ရှင်းပေးနေတာလေ ..အဲ့ဒီကောင်အဲ့ဒီလိုတွေလိုက်လုပ်ပေးနေလို့ ...ဟိုအရူးမက သူ့ကိုယ်သူကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကသခင်မလေးလို့ထင်ပြီး ဘဝင်ရူးနေတာပေါ့....အဲ့အရူးမ အလွမ်းကိုအနိုင်ကျင့်ရင်ပြော...သူတို့အိမ်မှာမနေနဲ့ ...ကိုညိုတို့အိမ်လဲအကျယ်ကြီးပါအလွမ်းရယ်...အမေကဆိုရင် အလွမ်းကိုသိပ်ချစ်တာသိတယ်မဟုတ်လား " ထွန်းညိုမောင်က တစ်ဖက်ခြံရှိသူတို့နှစ်ထပ်တိုက်အိမ်ကြီးကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ကာ အလွမ်းဆွတ်ကိုပြောလိုက်တယ်။ အလွမ်းဆွတ်ကတော့ ထွန်းညိုမောင်ပြောတာကိုမကြားဘဲ ကိုစိုင်းမြတ်အကြောင်းကိုစဉ်းစားနေခဲ့မိတယ်။စိုင်းမြတ်ဆိုတာက အဘွားဒေါ်ကြေးဥရဲ့လူယုံတစ်ယောက်။အသက်က အလွမ်းဆွတ်တို့ထက်သုံးနှစ်လောက်ပဲကြီးတယ်။ဘွဲ့ရပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဘွားရဲ့လုပ်ငန်းတွေမှာအားကိုးရတဲ့ရှေ့နေတစ်ယောက်လဲဖြစ်တယ်။မန္တလေးမြို့ကလာသူမို့ ကသစ်မြိုုင်ခြံထဲက ကားဂိုထောင်အပေါ်ထပ်တိုက်ခန်းမှာနေစရာစီစဉ်ပေးထားရတယ်။ကားဂိုထောင်ဆိုပေမဲ့ အောက်ထပ်မှာကားတွေထားပြီး အပေါ်ထပ်မှာလူနေတိုက်ခန်းဆောက်ပေးထားတာလေ။ကိုစိုင်းမြတ်တစ်ယောက်လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်လောက်က ကသစ်မြိုင်ကိုရောက်ရှိလာခဲ့တာ။ကိုစိုင်းမြတ် ကသစ်မြိုင်ကိုစစရောက်တဲ့နေ့မှာပဲ သူနဲ့အလွမ်းဆွတ်ဆုံခဲ့ရပြီး အလွမ်းဆွတ်မှာရင်တွေခုန်ချင်သလိုလိုဖြစ်ခဲ့ရတယ်။စခန်းသာမြို့မှာအထက်တန်းအောင်ပြီး မန္တလေးမြို့ကြီးမှာ တက္ကသိုလ်သွားတက်ခဲ့တဲ့အလွမ်းဆွတ်အတွက် ယောက်ျားသားတွေအများကြီးနဲ့တွေ့ဆုံခဲ့ရပေမဲ့ ဘာခံစားချက်မှမရှိခဲ့ဘူး။သို့ပေမဲ့ကိုစိုင်းမြတ်နဲ့တွေ့ဆုံလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ရင်တွေတုန်ချင်သလိုလိုခုန်ချင်သလိုလိုဖြစ်ခဲ့ရတယ်။အရပ်ခပ်မြင့်မြင့်နဲ့တည်ကြည်တဲ့မျက်နှာထားပုံစံရှိတဲ့သူ့ကိုကြည့်ပြီး အလွမ်းဆွတ်မှာရင်ခုန်ချင်သလိုလိုဖြစ်နေခဲ့ရပေမဲ့ သူကတော့အလွမ်းဆွတ်ကိုရှိတယ်လို့တောင်ထင်ပုံမရခဲ့ဘူး။ဘွားကြေးဥနဲ့အလုပ်ကိစ္စကလွဲလို့ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကြီးထဲကို လှည့်တောင်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ဒါပေမဲ့လဲ ပန်းရိပ်ဖြူများတစ်ခုခုဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ ကယ်တင်ရှင်ကြီးလိုအမြဲလိုလိုရောက်သွားတတ်တဲ့ သတင်းတွေကိုကြားရတတ်တယ်။ဒီလိုသတင်းတွေကိုကြားရတိုင်း အလွမ်းဆွတ်ရင်ထဲနာကျင်ရတာလဲအမှန်ပါပဲ။ " အလွမ်းဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ...ကိုညိုပြောနေတာကိုမကြားဘူးလား " " ရှင်...ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့...ကိုညိုဘာပြောလိုက်တာလဲဟင် " ထွန်းညိုမောင်ရဲ့စကားကြောင့် အလွမ်းဆွတ်အလန့်တကြားနဲ့ပြန်မေးလိုက်တယ်။ " ကိုညိုသွားတော့မယ်လို့ပြောတာပါ...မနက်ဖြန်ကျရင် ကိုညိုခရီးသွားမလို့လေ...တစ်ပတ်လောက်ကြာမယ်ထင်တယ်...အပြန်ကျရင်အလွမ်းအတွက်ဘာလက်ဆောင်ဝယ်လာခဲ့ရမလဲ " " ဟုတ်ကဲ့...မဝယ်ပါနဲ့ ကိုညို...အလွမ်လဲဘာမှမှာစရာမရှိလို့ပါ " " ဟုတ်ပြီလေ..အလွမ်းမှာစရာမရှိလဲ ...လက်ဆောင်တစ်ခုခုတော့ကိုညိုဝယ်လာခဲ့ပေးပါမယ် ...ကိုညိုသွားတော့မယ်နော်အလွမ်း " " ဟုတ်ကဲ့ ကိုညို " နှုတ်ဆက်ပြီးပြန်လှည့်ထွက်သွားတဲ့ ထွန်းညိုမောင်ရဲ့ကျောပြင်ကို အလွမ်းဆွတ်စိုက်ငေးကြည့်လိုက်ပြီးတော့မှ လက်ထဲကပန်းခြင်းကိုကိုင်ပြီးတိုက်ကြီးဘက်ကို ပြန်လှည့်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ဒီအခါမှာ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်ဆီကို အလွမ်းဆွတ်ရဲ့အကြည့်တွေ ဖျတ်ခနဲရောက်ရှိသွားရတယ်။ဒီအခါ တိုက်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်ဆီကနေ သူမကိုကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးနှစ်စုံကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ အလွမ်းဆွတ်ခေါင်းလေးငုံ့ကာ တိုက်ကြီးဘက်ကိုလျှောက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ တိုက်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်ရှိ သူတို့ရဲ့ အခန်းပြတင်းပေါက်တွေကနေ ရပ်ကြည့်နေကြတဲ့ဒေါ်ပန်းမြိုင်နဲ့ပန်းရိပ်ဖြူတို့က အလွမ်းဆွတ်သွားရာနောက်ကို မျက်နှာထားခပ်တင်းတင်းနဲ့လိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။

#စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု ) အပိုင်း(၄) akyiphyu ********* " ဂီး ....." အိမ်ခေါင်တည့်တည့်ပေါ်က ငှက်ဆိုးထိုးသံကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူမျက်လုံးတွေ ဖျတ်ခနဲပွင့်လာခဲ့ပြီး အိပ်ရာထဲကထထိုင်လိုက်တယ်။တစ်ညလုံးမပိတ်ထားခဲ့တဲ့ ပြတင်းပေါက်ကလိုက်ကာစက လေအဝှေ့မှာတဖျပ်ဖျပ်လှုပ်ရှားနေပုံက သူမကိုလက်ယပ်ခေါ်နေသယောင်ယောင်ထင်လိုက်ရတယ်။ပန်းရိပ်ဖြူခုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ပြတင်းပေါက်ဆီကို မျက်လုံး အကြောင်သားနဲ့ငေးကြည့်နေမိတယ်။ " ရှပ်...ရှပ်...ရှပ် " ဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းရှေ့စင်္ကြန်လမ်းဆီက ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာတဲ့ခြေသံကြောင့် တံခါးရှိရာကိုပန်းရိပ်ဖြူလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ပန်းရိပ်ဖြူလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခိုက်မှာ အသံကချက်ချင်းပြန်တိတ်သွားတယ်။နံရံပေါ်ကတိုင်ကပ်နာရီကိုကြည့်လိုက်ချိန်မှာ ည(၁)နာရီကျော်နေပြီ။ဒီအချိန်ကြီးမှာ သူမအခန်းရှေ့ကိုဘယ်သူလာတာလဲ။ခုတင်အောက်က သစ်သားတုတ်ကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးဆီကို ပန်းရိပ်ဖြူလျှောက်သွားလိုက်တယ်။အခန်းတံခါးဆီကိုရောက်တော့ တံခါးကိုခပ်ဟဟဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဟင်...ဘယ်သူလဲ " စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက် သူမကိုကျောခိုင်းလျှောက်သွားနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့နောက်ကျောကိုတွေ့မြင်လိုက်ရတာမို့ ပန်းရိပ်ဖြူအံ့ဩတုန်လှုပ်ကာနောက်ကနေအမြန်ပြေးလိုက်သွားလိုက်တယ်။ဒီအခါအမျိုးသမီးက နောက်ကိုလှည့်မကြည့်ပါဘဲနဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူလိုက်လာတာကိုသိပုံနဲ့ ရှေ့ကနေခပ်သွက်သွက်လျှောက်သွားတယ်။ " နင်ဘယ်သူလဲ...အလွမ်းဆွတ်လား...ရပ်လေ...ရပ်လို့ပြောနေတာကြားလား " အမျိုးသမီးက ပန်းရိပ်ဖြူပြောတာက်ို ဂရုမစိုက်ဘဲရှေ့ကိုခပ်သွက်သွက်သွားနေရင်းက အခန်းထောင့်ချိုးတစ်ခုကိုကွေ့သွားခဲ့တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူလဲ အမျိုးသမီးနောက်ကို အမှီလိုက်လိုက်တယ်။သို့ပေမဲ့ ထောင့်ချို့အကွေ့မှာ ရှင်းလင်းတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လသာဆောင်ဝရန်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ပျောက်ချင်းမလှပျောက်သွားတဲ့ အမျိုးသမီးကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူတစ်ကိုယ်လုံး နတ်ပူးသလို တုန်ယင်သွားမိတယ်။တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နဲ့ ဝရန်တာကနေ အောက်ကို သွားငုံ့ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ လရောင်ဝိုးတဝါးအောက်မှာ ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးကတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ " ဘုတ် " " အမေ့ " ခြံဝန်းထဲကို ပန်းရိပ်ဖြူ လိုက်ကြည့်နေမိစဉ်မှာ နောက်ကျောဆီကနံရံကို ဘုတ်ခနဲရိုက်ပုတ်လိုက်သံထွက်ပေါ်လာတာမို့ နောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒီအခါ လသာဆောင်တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး သူမကိုစိမ်းစိမ်းကြီးစိုက်ကြည့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ပန်းရိပ်ဖြူလန့်ဖျပ်ကာ ကြက်သေသေသွားမိတယ်။အမျိုးသမီးကို ပန်းရိပ်ဖြူကြောင်အကာငေးကြည့်နေမိခိုက်မှာ အမျိုးသမီးရဲ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့အရည်ကြည်ဘုတွေလို အဖုအပိမ့်တွေပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုမျက်နှာ ကြီးက မီးသွေးတုံးကြီးလိုမည်းနက်သွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ပန်းရိပ်ဖြူကြောက်လန့်တကြားနဲ့အော်လိုက်မိတော့တယ်။ "အမယ်လေး " ပန်းရိပ်ဖြူအော်ဟစ်လိုက်ပြီး နေရာမှာပုံရက်သားလဲကျသွားခဲ့ရတယ်။ ဒီအခါမှာ သူမမျက်စိရှေ့တည့်တည့်မှာရှိနေတဲ့ အမျိုးသမီးလဲပျောက်ချင်းမလှပျောက်ရှသွားခဲ့ပြန်တယ်။ "အ...အဘွား ....အဘွား " ပန်းရိပ်ဖြူကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ အဘွားကိုအော်ဟစ်ခေါ်လိုက်မိချိန်မှာ လသာဆောင်တံခါးဝကို လူတစ်ယောက်ရောက်လာခဲ့တယ်။ " ပန်းရိပ် ....သမီး... ဘာဖြစ်တာလဲ ...အိပ်မက်ဆိုးတွေမက်နေပြန်ပြီလား " " အ ...အမေ " တံခါးဝမှာရပ်နေတဲ့ မိခင်ဖြစ်သူကိုတွေ့လိုက်ရတာကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူထိတ်ထိတ်လန့်လန့်ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ ခေါ်လိုက်မိတယ်။ ဒေါ်ပန်းမြိုင်က ကြမ်းပြင်မှာ လဲကျနေတဲ့သမီးဖြစ်သူနားမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပွေ့ထူလိုက်တယ်။ " သ...သမီး ..ပန်းရိပ် ဘာဖြစ်တာလဲ ..ဘာဖြစ်လို့လဲ " " သ....သမီး ...သူ့ ... သူ့ကိုတွေ့...တွေ့ပြန်ပြီ အမေ ... မီးလောင်ခံထားရတဲ့ အမျိုးသမီးကို သမီးတွေ့ပြန်ပြီ အီး ..ဟီး..ဟီး " " အို ...မဟုတ်တာ သမီးရယ် ..သမီးအိပ်မက်မက်တာနေမှာပါ သမီးရယ် ...ထနော် သမီး ... သမီးအခန်းထဲကို အမေလိုက်ပို့ပေးမယ် " ဒေါ်ပန်းမြိုင်က သမီးဖြစ်သူရဲ့ ပိန်ပါးပါးကိုယ်လေးကိုဆွဲပွေ့ထူလိုက်ပြီး အိမ်ထဲကိုပြန်ဝင်လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~ ပန်းရိပ်ဖြူကိုတွဲပြီးစင်္ကြန်လမ်းအတိုင်း ဒေါ်ပန်းမြိုင်လျှောက်လာစဉ်မှာပဲ ဒေါ်ပန်းမြိုင်တို့ရဲ့ အိပ်ခန်းတံခါးကပွင့်လာခဲ့ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူဦးဘိုထွန်းထွက်လာခဲ့တယ်။ "ဘာဖြစ်တာလဲမြိုင် " " သမီးလေ ..အိပ်မက်ဆိုးတွေမက်နေလို့ပါ ကိုထွန်း " ဪ ...အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေပြန်ပြီလား ...လသာဆောင်တံခါးကို ဘယ်သူဖွင့်ထားပြန်တာလဲ ....နောက်ရက်တွေမဇာယုကို သေချာဂရုစိုက်ခိုင်းကွာ .. " ဦးဘိုထွန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ သမီးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စကားအနည်းအကျဉ်းပြောပြီး အခန်းထဲပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ဒေါ်ပန်းမြိုင်နဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူက ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာရှိနေတဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့အခန်းဆီကို ဆက်လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကြီးမှာ အိမ်ခွဲနေစေခဲ့တယ်။အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက ချွေးမနဲ့ သိပ်အဆင်မပြေခဲ့လို့ ချွေးမဖြစ်သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီးတောင် စကားမပြောခဲ့ဖူးဘူး။စခန်းသာမှာနေစဉ်ကလဲ မြေးငယ်လေးကိုသာ မြို့လယ်ကတိုက်ကြီးမှာ ခေါ်ယူထားခဲ့တာ။မြေးကြီးဖြစ်တဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူကို စာရင်းထဲမှာတောင် ရှိခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်လောက်ကမှ မြို့ကပြန်ရောက်လာတဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူလေးကို သနားပြီးမြေးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလက်ခံခဲ့တာ။ပန်းရိပ်ဖြူကို မြေးအဖြစ် လက်ခံပြီးကတည်းကလဲ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ဘေးမှာ တစ်ထပ်တိုက်ပုလေးဆောက်ပြီး သူ့အလုပ်သမားတွေနဲ့ နေခဲ့တာ။ကသစ်မြိုင်စံအိမ်နားကို ဘွား ကြေးဥပြောင်းလာခဲ့တော့ မွေးစားသားသမီးတွေလိုဖြစ်နေတဲ့ ဦးသိန်းထွန်းနဲ့ ဒေါ်ကြာဖြူတို့မိသားစုကပါ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ဘေးကို ပြောင်းလာခဲ့ကြတော့တာ။ဒီတော့လဲ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ဝန်းကျင်က ဘွားကြေးဥရဲ့သားမြေးမြစ်တွေ နေထိုင်ရာ တသီးတသန့်နေရာလိုဖြစ်လာခဲ့တော့တယ်။ "ဒီမှာ ပန်းမြိုင်.....ညည်းတို့သားအမိကြောင့် ငါ့မြေးခမျာ ပညာရေးကို တောင် အလယ်တန်းထိပဲ သင်နိုင်ခဲ့တာမဟုတ်လား .. အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အထိ ဆေးရုံဆေးခန်းပဲပြနေရလို့ စခန်းသာကိုတောင်ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ဘူးမဟုတ်လား....ကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့ငါ့မြေးကြီးဆီက ညည်းက ဘာတွေကိုများမျှော်လင့်နေတာလဲ ပြောပါအုံး ...ညည်းတို့ကြောင့် ရခဲ့တဲ့စိတ်ဒဏ်ရာကို နားလည်မပေးနိုင်ဘဲ .... ညည်းက တစ်နေ့တစ်နေ့အပြစ်တွေပဲ မြင်နေတာလား ပြောစမ်းပါအုံး " ဒေါ်ပန်းမြိုင်မှာ ဘွား ကြေးဥရဲ့ စကားတွေကို မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုသာငုံ့ထားပြီး ခပ်တွေတွေထိုင်နေခဲ့တယ်။ ================================== အပိုင်း(၄ )ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ

ညည်းကြောင့်ပဲလေ....ညည်းကညည်းအမေရဲ့ကျန်းမာရေးအတွက်ခရီးထွက်တာကို ငါ့မြေးတွေကိုခေါ်သွားခဲ့လို့ ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးတွေကြုံခဲ့ရတာဟဲ့...ဘယ်မှာလဲ ငါ့မြေးအငယ်လေး...ငါ့မြေးအထွန်းလေးကို တွေ့အောင်နင်ပြန်ရှာပေးလေ....ညည်းကတော့မီးလောင်ဒဏ်ရာရသွားတဲ့မျက်နှာကို ပြည်ပထိသွားခွဲစိတ်ကုသပြီး ဘာမှမဖြစ်သလိုလှလှပပနေနိုင်တယ်...ကိုယ့်သားလေးကအလော**င်းတောင်ပြန်မရဘဲရှိနေတာကို... ညည်းဒီလိုနေနိုင်တာအံ့ပါရဲ့အေ...မိခင်စိတ်မရှိတဲ့ဟာမရဲ့ " ဘွားကြေးဥကချွေးမဖြစ်သူ ဒေါ်ပန်းမြိုင်ကိုဒေါသတကြီးနဲ့အော်ဟစ်ပြောလိုက်တယ်။ဘွားကြေးဥတစ်ယောက် အသက်အရွယ်(၇၀)ကျော်လာပြီမို့ လူကဇရာထောင်းလာခဲ့ပေမဲ့ဒေါသတွေကတော့မလျှော့နိုင်ခဲ့ပါဘူး။လူကလွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်လောက်က ကားမတော်မဆဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးလှုပ်ရှားသွားလာနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နဲ့ သွားလာနေခဲ့ရပေမဲ့ စိတ်ကသန်မာဆဲ။ဘွားကြေးဥရဲ့စိတ်အစဉ်က ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကြာက ပျောက်သွားခဲ့တဲ့ မြေးငယ်ကိုစောင့်မျှော်နေခဲ့တာလဲဖြစ်တယ်။ " ငါ့မြေးကြီးက သူ့မောင်လေးကိုပြန်မတွေ့လို့ ...,စိတ်သောကတွေခံစားနေရပေမဲ့... ညည်းကတော့ ငါ့မြေးကြိးစိတ်ကိုနားလည်မပေးဘဲ...ငွေနောက်ပဲလိုက်နေတာမဟုတ်လားပန်းမြိုင်ရဲ့ " ယောက္ခမဖြစ်သူရဲ့စကားလုံးကြမ်းကြမ်းတွေကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်က အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီးယောက္ခမကြီးကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး " တော်...တော်ပါတော့အမေရယ်...သွားလေသူကျွန်မရဲ့အမေကိုလဲ အပြစ်မပြောပါနဲ့တော့ရှင်...သားလေးနဲ့သမီးပန်းရိပ်ကကျွန်မရဲ့သားနဲ့သမီးပါ...အားလုံးထက်မိခင်ဖြစ်တဲ့ကျွန်မကပိုခံစားရပါတယ်အမေရယ်....ကျွန်မတို့စီးပွားရှာနေတယ်ဆိုတာကလဲ ...သမီးနဲ့သားအတွက်ပါပဲ...အခုဆိုရင်သမီးကြီးက အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ကျော်လာခဲ့ပေမဲ့ ဘာစီးပွားမှလဲမလုပ်တတ်မကိုင်တတ်....ဆွေမျိုးတွေနဲ့လဲအဆင်မပြေတာအမေသိတယ်မဟုတ်လား...ဒါကိုကျွန်မကမဆုံးမဘဲ ပစ်ထားလိုက်ရင်ပိုဆိုးသွားမှာပေါ့....ဒီထက်ပိုးဆိုးမလာခင်မှာ .....သမီးကြီးကိုကျွန်မတော့ဆုံးမရမှာပဲအမေ....ကျွန်မကိုအမေကြိုက်သလိုပြောနိုင်တယ်....သမီးကိုဒီတိုင်းတော့လွှတ်မထားနိုင်ဘူးအမေ " ယောက္ခမဖြစ်သူကို ဒေါ်ပန်းမြိုင်ပြန်ပြောလိုက်ပြီး အခန်းထဲကထွက်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်" " နေအုံး ...မိပန်းမြိုင် ..ငါပြောလို့မပြီးသေးဘူး ...ညည်းမသွားနဲ့အုံး..... အေး ... ငါ့မြေးကြီးဒီလိုဖြစ်နေတာ နင်တို့ကြောင့်ဟဲ့...နင်တို့ကြောင့်ဖြစ်တာလေ... ငါပိုင်သမျှက ငါ့မြေးအတွက်ပဲဟေ့...မိသားစုသန်းခေါင်စာရင်းထဲမှာ ဘယ်လူပိုမှလာမထည့်နဲ့နော် ...သမီးရင်းထက်တူမကို ပစားပေးနေတဲ့မိန်းမ .." ဘွားကြေးဥက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောနေတာတွေကို ဒေါ်ပန်းမြိုင်တစ်ယောက်ခွန်းတုံ့မပြန်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာနားထောင်နေပေးလိုက်တယ်။ကသစ်မြိုင်စံအိမ်မှာ ဘွားကြေးဥက အာဏာအကြီးဆုံးသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘွားကြေးဥရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက မရေမတွက်နိုင်အောင်များပြားလှတာမို့ ဆွေမျိုးတစ်စုလုံးကပါ ကြောက်ရွံ့ရိုသေပြီး ပစားပေးခံထားရသူလဲဖြစ်တယ်။ပြီးတော့ ဘွားကြေးဥမှာ အခြွေအရံတွေကလဲပေါများလှတယ်။ဒီတော့လဲ ဘယ်သူမှ ဘွားကြေးဥကို ကလန်ကဆန် မလုပ်ရဲကြဘူးပေါ့။လမ်းကောင်းကောင်းမလျှောက်နိုင်တာကလွဲလို့ စိတ်ဓါတ်မာကျောနေဆဲဖြစ်တဲ့ ဘွားကြေးဥက ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကြီးမှာတင်မဟုတ်ဘဲ စခန်းသာတစ်မြို့လုံးမှာပါ သြဇာအာဏာရှိသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ဒီလိုဖြစ်နေအောင်လဲ ဘွားကြေးဥရဲ့ ဘေးနားမှာ ဒေါ်စောရီလိုလူတွေများစွာရှိနေခဲ့တယ်လေ။ဒေါ်စောရီက ဦးဘိုထွန်းတို့ဇနီးမောင်နှံနဲ့ အသက်အရွယ်မတိမ်းမယိမ်းဖြစ်ပြီး အရပ်ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနဲ့သန်သန်မာမာပုံဟန်ရှိတဲ့ တိုင်းရင်းသူအမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ဒေါ်စောရီဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကတည်းက ဘွားကြေးဥဆီကိုရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး အိမ်‌ထောင်လဲမပြုဘဲ ဘွားကြေးဥရဲ့ လက်သုံးတော်တောင်ဝှေးအဖြစ်ဘွားကြေးဥနားမှာသာအစဉ်အမြဲကပ်နေခဲ့သူဖြစ်တယ်။လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကျော်က ရေတံခွန်တောင်ကြားမှာ ဓ**ားပြတိုက်မှုဖြစ်ပွားချိန်မှာ ဘွားကြေးဥတစ်ယောက်စခန်းသာမြို့မှာမရှိခဲ့ဘဲ ပြည်ပမှာဆေးသွားကုနေခဲ့တာဖြစ်တယ်။အဲ့ဒီအချိန်တုန်းကတော့ဘွားကြေးဥဆေးသွားမကုခင်ကလဲ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကြီးမှာနေတာမဟုတ်ဘဲ စခန်းသာမြို့လယ်ကသုံးထပ်တိုက်ကြီးမှာနေခဲ့တာဖြစ်တယ်။ပြည်ပကဆေးကုပြီးပြန်လာချိန်မှာတော့ သတင်းဆိုးကိုကြားခဲ့ရတယ်။သတင်းဆိုးကိုဘွားကြေးဥသိရချိန်မှာ အခင်းဖြစ်ဖြစ်ပြီးလို့ ခြောက်လကျော်မျှကြာနေခဲ့ပြီ။ အားလုံးက ဘွားကြေးဉရဲ့ကျန်းမာရေးအတွက် ဒီကိစ္စကို ဖုံးဖိထားခဲ့ကြတာ။ဘွားကြေးဥ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ မြေးကြီးနောက်ကိုလဲ မလိုက်နိုင်ဘဲ ရှိခဲ့တယ်။အဲ့ဒီအချိန်က ဒေါ်ပန်းမြိုင်နဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူတို့က ပြည်ပမှာဆေးကုသမှုခံယူနေခဲ့ကြတာ။ မြေးအကြီးမနောက်ကို လိုက်ဖို့မဖြစ်တဲ့ဘွားကြေးဥက စခန်းသာမြို့အနီးပတ်ဝန်းကျင်က မြို့ရွာတွေပါမကျန် မြေးအငယ်လေးကို မြေလှန်ပြီးရှာဖွေခဲ့တယ်။တကယ်တော့ ဘွားကြေးဥအချစ်ဆုံးက မြေးအငယ်ဆုံးလေး ထွန်းမြတ်မောင်သာဖြစ်တယ်။ဘွားကြေးဥက မာနကြီးပြီးခက်ထန်လွန်းသူမို့ ချွေးမဖြစ်သူဒေါ်ပန်းမြိုင်နဲ့ သိပ်ပြီးအဆင်မပြေခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်လဲ သားဖြစ်သူအိမ်ထောင်ကျတာနဲ့ မြို့ပတ်လမ်းက

" ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေပန်းမြိုင် " ဒေါ်ပန်းမြိုင်ရဲ့ခိုင်းစေမှုကြောင့်အလွမ်းဆွတ်က စံအိမ်အောက်ထပ်ကိုပြန်ဆင်းရန်အတွက် လှေကားရှိရာဆီကို အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ထွက်လာခဲ့တယ်။ " အမေဘာလုပ်မလို့လဲ...သမီးအခန်းထဲကိုတခြားသူတွေမခေါ်နဲ့နော်...သမီးမကြိုက်ဘူး...." " တော်တော့ ပန်းရိပ်....သမီးအရမ်းလွန်နေပြီဆိုတာ သိရဲ့လား....သမီးကြောင့်အလုပ်သမားတွေမကြာခဏအသစ်ခေါ်နေရတာကိုသိရဲ့လား ....ဒီအီမ်မှာ သမီးဒဏ်ကိုခံနိုင်တာဆိုလို့ အလွမ်းဆွတ်နဲ့ မဇာယုပဲရှီတော့တယ်....လူတကာကိုသံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်နေတာ သမီးမပင်ပန်းဘူးလား....မိဘကဒီလောက်ဆုံးမနေတဲ့ကြားကနေ ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာလဲအရမ်းပဲ....သမီးဒီလိုဆက််လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ...ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကနေဝေးရာကိုပို့ရလိမ့်မယ်.." " မမကြီး...ကျွန်မရောက်ပါပြီဲရှင် " ဒေါ်ပန်းမြိုင်တစ်ယောက် သမီးဖြစ်သူကိုဆုံးမပြောဆိုနေချိန်မှာပဲ....မဇာယုတို့ အခန်းဝကိုရောက်ရှိလာခဲ့ကြတယ်။ " မဇာယု...လာ...အထဲဝင်ခဲ့....ပန်းရိပ်အခန်းကိုအခုချက်ချင်းရှင်းစမ်း ...အိပ်ရာခုတင်နဲ့အဝတ်အစားအသုံးအဆောင်....အလှအပပစ္စည်းတွေကလွဲလို့ ဘာမှမချန်ထားနဲ့နော်...အကုန်ရှင်းပစ်....စာအုပ်တွေကိုအကုန်ရှင်းပစ်လိုက်...တစ္ဆေသရဲဇာတ်လမ်းတွေ....စုံထောက်ဇာတ်လမ်းတွေဖတ်ပြီး အလကားစိတ်ကူးယဉ်နေတာ...အဲ့ဒီစာအုပ်တွေဖတ်ပြီး ဘာအကျိုးရှိလဲ....လူတကာကိုမယုံသင်္ကာဖြစ်မယ်....မဟုတ်တာတွေကိုဇာတ်လမ်းဆင်ပြောမယ်...တစ်နေ့တစ်နေ့မဟုတ်တာတွေပဲပြောနေတာ " " ဒေါ်ဇာယု မထိနဲ့နော် ... ကျွန်မပစ္စည်းတွေကို ထိရဲထိကြည့်လိုက်စမ်း " "ဟဲ့ ....ဟဲ့ ..အို...ပန်းရိပ်ဖြူ ..ညည်း...ညည်း ... မအေတစ်ယောက်လုံးရှိနေတာကို အဲ့ဒါဘာလုပ်တာလဲ " ပန်းရိပ်ဖြူက ခုတင်အောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ သစ်သားတု....တ်ကိုဆွဲထုတ်ယူလိုက်ပြီး တင်တင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မဇာယုကိုချိန်ရွယ်ပြီး ပြောလိုက်တာကြောင့် ဒေါ် ပန်းမြိုင်နဲ့မဇာယုတို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းပြင်စင်္ကြန်လျှောက်လမ်းဆီက တရွေ့ရွေ့ရွေ့လျားလာတဲ့ တကျွီကျွီမြည်သံကို အားလုံးကြားလိုက်ကြရတယ်။ တကျွီကျွီမြည်ကာရွေ့လျားလာတဲ့အသံက ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့အခန်းရှေ့တည့်တည့်မှာရပ်တန့်သွားခဲ့တာကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်နဲ့မဇာယုတို့နှစ်ယောက်မှာ တုန်လှုပ်ကာအခန်းဝကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ " ပန်းမြိုင်...ဇာယု...နင်တို့တွေ ငါ့မြေးအခန်းထဲမှာဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ....ငါ့မြေးကြီးမကြိုက်တာကိုမလုပ်ပါနဲ့လို့နင်တို့ကို ငါပြောထားတာကိုဂရုမစိုက်ကြတဲ့သဘောလား...ဘာလဲ...နင်တို့ကဒီအဘွားကြီးကိုအလေးမထားတဲ့သဘောလား ပြောကြစမ်း " " ဒုန်း " ဘွားကြေးဥကဒေါသတကြီးနဲ့ပြောလိုက်ရင်း သူမလက်ထဲကတောင်ဝှေးနဲ့ ကြမ်းပြင်ကိုဒုန်းခနဲမြည်အောင်ဆောင့်ချပစ်လိုက်တယ်။ " နင်တို့အခုချက်ချင်း ငါ့မြေးကြီးအခန်းထဲကထွက်ကြစမ်း " ဘွားကြေးဥရဲ့အမိန့်အာဏာသံဆန်လှတဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်ပါသမီးဖြစ်သူအခန်းထဲကနေအမြန်ထွက်လိုက်ရတော့တယ်။ "နင်တို့တွေ ..မောင်းထုတ်မခံချင်ရင် သတိထားနေကြနော်ဇာ ယု ....ကြေးဥကိုလာမစမ်းနဲ့နော် ...ပန်းမြိုင် ငါ့အခန်းထဲကိုလိုက်ခဲ့ " ဘွားကြေးဥကအားလုံးကိုပြောပြီးတော့ အခန်းထဲကမြေးဖြစ်သူကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။မြေးဖြစ်သူက အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ရပ်နေတာကိုမြင်လိုက်ရတော့ ဘွားကြေးဥသက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုချလိုက်တယ်။ပြီးတော့ သူမနောက်မှာငြိမ်ငြိမ်သက်သက်ရပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးကိုခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ " စောရီ...ငါ့မြေးအခန်းတံခါးကိုပိတ်ပေးလိုက် " ဘွားကြေးဥရဲ့စကားအဆုံးမှာ ဒေါ်စောရီကစကားသံတစ်ခွန်းမှမထွက်ဘဲ အခန်းတံခါးကိုညင်ညင်သာသာပြန်ပိတ်ပေးလိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~~ ဘွားကြေးဥက ချွေးမဖြစ်သူဒေါ်ပန်းမြိုင်ကိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်တယ်။မီးဝင်းဝင်းတောက်လုမတတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဘွားကြေးဥရဲ့ဒေါသမျက်လုံးတွေက ဒေါ်ပန်းမြိုင်တစ်ကိုယ်လုံးကို အရည်ပျော်သွားလုမတတ်စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာဖြစ်တယ်။ " ညည်းဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ပန်းမြိုင်...ငါ့မြေးကြီးသူ့ဘာသာနေနေတာကို ...ညည်းဘာလို့သွားသွားဆွနေတာလဲ...သူ့အခန်းထဲကိုတခြားသူဝင်တာမကြိုက်ဘူးလို့ပြောထားရင် မဝင်နဲ့လေ...ဘာတွေဒီလောက်ခက်ခဲနေလို့ ညည်းတို့တွေမလိုက်နာနိုင်ဘူးဖြစ်နေတာလဲ " ယောက္ခမကြိးရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်က ယောက္ခမကြီးကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး " သူကလေးမဟုတ်တော့ဘူးအမေ...သူ့စိတ်တိုင်းကျလိုက်လျောမပေးနိုင်တော့ပါဘူး...ဖြစ်ခဲ့သမျှကိစ္စတွေအတွက် သူတစ်ယောက်တည်းခံစားနေရတာမဟုတ်ပါဘူး....ကျွန်မထက်ဘယ်သူကပိုပြီးခံစားရအုံးမှာလဲအမေ...သူ ဒီလိုတွေဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင်....သူ့ကိုစိတ်ရောဂါဆရာဝန်နဲ့ပြရလိမ့်မယ်အမေ " " ဘာ...ညည်းဘာပြောလိုက်တယ်ပန်းမြိုင် ...ညည်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်းပန်းမြိုင်....ငါ့မြေးကြီးဒေါသကြီးတယ်ဆိုတာက ...သူ့ငယ်ဘဝမှာထိတ်လန့်စရာကိစ္စတွေကြုံခဲ့ရလို့ဆိုတာညည်းကပိုသိမှာပေါ့ .....ဒါတွေအားလုံးက ညည်းကြောင့်ဖြစ်ခဲ့တာလေ...မမှတ်မိတော့ဘူးလား....ငါ့မြေးကြီးမှာ (၈))နှစ်လောက်ဆေးကုခဲ့ရတာလဲ

#စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု ) အပိုင်း(၃) akyiphyu ********* " အူး ..ဝူး...ဝူး ...ဝူး " ခပ်ဝေးဝေးဆီကနေဆွဲဆွဲငင်ငင်အူလိုက်တဲ့ခွေးအူသံတွေကြောင့် ဦးဘိုထွန်းတစ်ယောက် ဆတ်ခနဲလန့်နိုးသွားပြီး အနားမှာအိပ်ပျော်နေတဲ့ ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်တယ်။ "မြိုင် ...မြိုင်...ထပါအုံး...ခွေး...ခွေးအူသံတွေကြားလား ... " ယောက်ျားဖြစ်သူရဲ့ အထိတ်တလန့် လှုပ်နှိုးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဒေါ်ပန်းမြိုင်မှာ အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ နှိုးလာခဲ့ရပြီး " ဘာ...ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုထွန်း " " ခွေး... ခွေးအူသံတွေ မကြားဘူးလားမြိုင် ... ခွေးတွေတအားအူနေတယ် " "ဪ ... ဘာများလဲလို့ကိုထွန်းရယ် .... လူခြေတိတ်ချိန်ဆိုတော့ မြို့ပြင်အစပ်ကအသံတွေကိုကြားရတာပါရှင် ...ကြည့်ရတာ ..... ဒီနေ့ မြို့ပြင်သုသာန်မှာ နာရေးရှိတယ်ထင်ပါတယ် ..ကဲပါဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ...ပြန်အိပ်လိုက်တော့နော် ...မြိုင်စောင့်နေပေးပါ့မယ် " ဒေါ်ပန်းမြိုင်ကပြောရင်းနဲ့ရေတကောင်းထဲကရေကို ဖန်ခွက်ထဲငှဲ့ထည့်ပြီး ယောက်ျားဖြစ်သူကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ဦးဘိုထွန်းက ဇနီးဖြစ်သူ ကမ်းပေးတဲ့ ရေဖန်ခွက်ကိုယူသောက်လိုက်ပြီးတော့ အိပ်ရာထဲပြန်လှဲလိုက်တယ်။ဒေါ်ပန်းမြိုင်က ယောက်ျားဖြစ်သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ခြုံစောင်ကို လွှားခြုံပေးလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ရှိရာဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ပြတင်းပေါက်နားကို ရောက်တဲ့အခါခြံဝန်းထဲကိုခပ်စူးစူး တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းမှန်တံခါးကိုပိတ်လိုက်တော့တယ်။မှန်တံခါးပိတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ လိုက်ကာအထူကြီးတွေကိုပါ ဆွဲပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။တံခါးပိတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ ပြင်ပကအသံတွေကို လုံးဝမကြားရတော့ဘဲ အခန်းထဲမှာတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ ဒေါ်ပန်းမြိုင်က ယောက်ျားဖြစ်သူအိပ်နေတဲ့ဘေးမှာ အသာတိုင်ချလိုက်ပြီး နံရံကပ်ဗီရိုကြီးကို ခပ်တွေတွေစိုက်ကြည့်ကာ ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~ " ပြောစမ်း....မေးနေတာမကြားဘူးလား...ငါ့အခန်းထဲကိုဘာဝင်လုပ်တာလဲလို့ နင့်ကိုမေးနေတယ်လေ....ဖြေလေ...မဖြေဘူးလား...အေး...နင်မဖြေဘူးဆိုရင်...ဖြေအောင်မေးရမှာပေါ့လေ " ပန်းရိပ်ဖြူကဒေါသတကြီးမေးနေရင်းက နံရံထောင့်မှာချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ကြိမ်လုံးကိုသွားယူလိုက်တယ်။ " ကျွန်မ...ကျွန်မကိုအပေါ်ထပ်ကအခန်းတွေ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ခိုင်းလိုက်လို့ ...သန့်ရှင်းရေးလာလုပ်တာပါမမလေးရယ်...ကျွန်မမှာ ဘာ....ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ ... မ...မရှိပါဘူးရှင်...မမလေးအခန်းကို မဝင်ရဘူးဆိုတာကိုမသိလို့..ဝင်...ဝင်မိတာပါမမလေး " " တော်စမ်း....တိတ်စမ်း...နင်ပြောသမျှကို ငါကယုံမယ်ထင်နေတာလားဟင်...ငါ့ကိုဘာမှမသိတဲ့ငတုံးလို့ထင်နေတာလား...ဒီအိမ်မှာ ငါ့အခန်းထဲကိုဘယ်သူမှ မဝင်ရဘူးဆိုတာကိုသိသိနဲ့... နင်ဘာကိစ္စဝင်တာလဲ...ဘာအကြံအစည်နဲ့ဝင်တာလဲပြောလေ...မပြောဘူးလား " ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ အပေါ်ထပ်အခန်းဆီကို အလွမ်းဆွတ်အပြေးတက်လာခဲ့လိုက်ပြီး ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့အခန်းရှိရာ အဆောင်ဆီကိုအပြေးအလွှားသွားလိုက်တယ်။ " ပန်းရိပ်...ပန်းရိပ်...ဘာ...ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်...သူက မနေ့ကမှရောက်တဲ့ အလုပ်သမားအသစ်ပါ ....နင့်အခန်းထဲကိုသူဝင်တာလား ...သူမသိလို့ဝင်မိတာနေမှာပါ ပန်းရိပ်ရယ်....ငါတောင်းပန်ပါတယ်ဟယ်....သူ့ကိုမှာထားဖို့မေ့သွားလို့ပါ...ငါ့ကြောင့်ဖြစ်ရတာပါ...ငါတောင်းပန်ပါတယ်ပန်းရိပ်ရယ် " အခန်းဝမှာပေါ်လာတဲ့အလွမ်းဆွတ်ကို ပန်းရိပ်ဖြူကလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲကကြိမ်လုံးနဲ့အလုပ်သမားမိန်းကလေးရဲ့ခြေသလုံးသားကိုခပ်ပြင်းပြင်းရိုက်ချပစ်လိုက်တယ်။ " အား " အလုပ်သမားလေးရဲ့အော်သံကလွှတ်ခနဲထွက်လာခဲ့တယ်။ " နင် ဒီအိမ်မှာအလုပ်ဆက်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်...ဒီအိမ်ရဲ့အရှင်သခင်မအစစ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုအရင်လေ့လာထားကြားလား...ကသစ်မြိုင်စံအိမ်မှာဘားတွေလုပ်ရမယ်...ဘာတွေမလုပ်ရဘူးဆိုတဲ့စည်းကမ်းတွေကိုသေချာလေ့လာထား...,ဒါကပထမဦးဆုံးအကြိမ်မို့ ဒီတစ်ခါသက်ညှာပေးလိုက်တာနော်.....နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့...ပါးစပ်နဲ့လုံးဝမပြောတော့ဘူးဆိုတာမှတ်ထား ....ပြောတာကြားလား ' " ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါမမလေး " " ဟုတ်ကဲ့ဆိုရင်ခုချက်ချင်းထွက်သွားလိုက်တော့ ..နင်လဲအလုပ်သမားတွေကိုသေသေချာချာမှာထားပါ အလွမ်းဆွတ်...နောက်တစ်ခါဆိုရင် ...နင်ပါ ဒီအိမ်ပေါ်ကဆင်းသွားရမယ်မှတ် " အလွမ်းဆွတ်ကို မုန်းမုန်းတီးတီးကြည့်ရင်းပြောလိုက်တဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူရဲ့စကားသံမဆုံးခင်မှာဘဲ အခန်းဝကို မိခင်ဖြစ်ဒေါ်ပန်းမြိုင်ရောက်ရှိလာခဲ့လေတယ်။ " ပန်းရိပ်ဖြူ....ဘာတွေသောင်ကျန်းနေပြန်တာလဲဟင်....သူကသန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့အတွက် သမီးအခန်းထဲကိုဝင်တာလေ...တမင်သက်သက်ဝင်တာမှမဟုတ်ဘဲ ...ဘာဖြစ်လို့အဲ့ဒီလောက်သောင်းကျန်းနေရတာလဲ ....သူများသားသမီးကိုကြိမ်လုံးနဲ့ရိုက်ရလား...သမီးဘာဖြစ်လို့အဲ့ဒီလောက် ဆိုးဝါးနေရတာလဲ..." ဒေါ်ပန်ုးမြိုင်ကမေးလိုက်ရင်းနဲ့ သမီးဖြစ်သူအခန်းထဲကိုဝင်သွားလိုက်တယ်။ " အလွမ်းဆွတ်...သမီးသွားတော့....‌မဇာယုနဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကိုလွှတ်လိုက်...အဘွားမသိစေနဲ့နော်သမီး ..."

စာဖတ်သူများကို မေတ္တာရပ်ခံချင်တာက စာဖတ်ခ 1000 Ks ပေးသွင်းနိုင်သူများအနေဖြင့်စာဖတ်ခပေးသွင်းပေးပါရန်နှင့် အခန်းဆက်ဝတ္ထုမှာလဲရေးသားထားပြီးသော ဝတ္ထုမဟုတ်ပါဘူးရှင် .. နေ့စဉ်ရေးသားပြီးတစ်ပိုင်းစီတင်ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်... စာဖတ်ခကို KPay (or) Wave နဲ့ ပေးသွင်းလို့ရပါတယ် ပေးသွင်းရမည့် အကောင့်များမှာ KPay 09773745413 Lai Lai Win Wave 09773745413 Lae Lae Win ဖြစ်ပါတယ် အားလုံးကိုကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်ရှင် #AKyiPhyu #ဧကြည်ဖြူ

ရေတံခွန်တောင်ကြား အပန်းဖြေစံအိမ်။အခင်းဖြစ်ပြီးတစ်ပတ်အကြာမှာ သူဌေးလေးကိုဘိုထွန်းက အပန်းဖြေစံအိမ်မှာ အလှူအတန်းပြုလုပ်ဖို့အတွက် အိမ်ကအလုပ်သမားတွေကိုခိုင်းစေခဲ့တယ်။ မီးလောင်ကျွမ်းထားတဲ့ အပန်းဖြေစံအိမ်မှာ ဆုံးပါးသွားမပန်းမြိုင်ရဲ့မိခင်ကြီးဒေါ်နှင်းမြိုင်နဲ့ အလုပ်သမားသုံးယောက်အတွက်ရည်စူးကာ ရဟန်းသံဃာတွေကိုပင့်ဖိတ်ပြီး အမျှအတန်းပေးဝေခဲ့တယ်။ဆုံးပါးသွားသူတွေက ကားဆရာကိုမြအောင်ကလွဲလို့ခန္ဓာကိုယ်ရယ်လို့မကျန်တော့ဘဲ မီးလောင်ကျွမ်းထားတဲ့ အရိုးစုများကိုသာ ကောက်ယူပြီးသင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ရတာဖြစ်တယ်။ " ( .........)ရက်နေ့က ဘ၀တစ်ပါးသို့ ကူးပြောင်းသွားကြသော ဒေါ်နှင်းမြိုင်...မအေးပုံ...ကိုစံသိန်း .....ကိုမြအောင်တို့အား ...တရားနာယူရန် ဖိတ်ကြားအပ်ပါတယ် " လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခပ်သြသြဖိတ်ခေါ်သံအဆုံးမှာ ဘုရားရှိခိုးတရားသံတွေတစ်ပြိုင်တည်းထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ~~~~~~ -----ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကြာပြီးနောက် ------ ကသစ်မြိုင်စံအိမ် ........ စခန်းသာလိုသေးငယ်လှတဲ့မြို့ငယ်လေးမှာ ကသစ်မြိုင်မြိုင်စံအိမ်ဆိုရင်မသိသူမရှိသလောက်ရှားတယ်လို့ပဲပြောရမလား။စခန်းသာမြို့လေးက ပြည်ပနဲ့လဲသိပ်မဝေးတဲ့နယ်စပ်မြို့လေးဖြစ်တာကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်စုနှစ်ကျော်အတွင်းမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့သူတွေလဲပေါများပြီး အလုပ်အကိုင်တွေလဲပေါများလာခဲ့တယ်။စခန်းသာမြို့လေးက လူနေထူထပ်လာပြီး သူဌေးသူကြွယ်တွေပေါများလာခဲ့လေတော့ စခန်းသာမြို့မှာမြေနေရာအများဆုံးကိုပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ကြတဲ့ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ရဲ့အရှင်သခင်တွေဖြစ်ကြတဲ့ ကိုဘိုထွန်းနဲ့ဇနီးမပန်းမြိုင်တို့ကလဲ အရင်ဆယ်စုနှစ်ကထက်ကိုပိုပိုပြီးချမ်းသာကြွယ်ဝလာခဲ့ကြတယ်။ကိုဘိုထွန်းနဲ့မပန်းမြိုင်တို့ ပိုပိုပြီးချမ်းသာကြွယ်ဝလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့အနီးအနားမှာလဲ ဆွေမျိုးမိသင်္ဂဟတွေက အရင်ကထက်ပိုမိုများပြားလာခဲ့တော့တယ်။အခုဆိုရင်ဖြင့် အရင်ဆယ်စုနှစ်ကျော်က ပန်းခြံတွေနဲ့သစ်သီးခြံတွေပဲရှိခဲ့တဲ့ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့အနီးအနားဝန်းကျင်ကခြံတွေထဲမှာ ကိုဘိုထွန်းနဲ့မပန်းမြိုင်တို့ရဲ့နှစ်ဖက်ဆွေမျိုးအိမ်တွေနဲ့ပြည့်နေခဲ့တော့တယ်။ ~~~~~~~~~~~~~~~~ တပေါင်းလဆန်းရဲ့လမင်းကြီးက ကောင်းကင်ယံမှာ ဖျော့တော့အားနည်းစွာနဲ့ တည်ရှိနေပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းတွေ ထုတ်လွှင့်ကာ ညသန်းခေါင်အချိန်ကို အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားနေလေတယ်။ " ဒေါက် ... " " ဒေါက် " တံခါးပေါက်ကို ခဲလုံးတွေလာရောက်ထိမှန်သံလို အသံခပ်သဲ့သဲ့ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် အိပ်ရာပေါ်မှာလဲလျောင်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်က ပြတင်းပေါက်ရှိရာဆီကို ခပ်ဖြည်းဖြည်းလျှောက်သွားခဲ့တယ်။သူမလျှောက်သွားနေချိန်မှာပဲ ပြတင်းပေါက်က ခန်းဆီးလိုက်ကာစက တဖျပ်ဖျပ်ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။အမျိုးသမီးငယ်က ခန်းဆီးလိုက်ကာစကိုလက်နဲ့အသာသိမ်းဖယ်လိုက်ပြီး ခြံဝန်းထဲကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ခြံဝန်းထဲကနေ သူမရပ်နေရာပြတင်းပေါက်ဆီကို လှမ်းမော့ကြည့်နေတဲ့ လူရိပ်သဏ္ဍာန်ကိုတွေ့လိုက်ရတော့တယ်။မလှုပ်မယှက်ရပ်ကြည့်နေတဲ့ အရိပ်သဏ္ဍာန်ကိုကြည့်ပြီး အမျိုးသမီးငယ်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ မှန်ပြတင်းပေါက်နားကနေ အမြန်ဆုတ်ခွါလိုက်တယ်။သူမရဲ့ခြေလှမ်းတွေကိုနောက်သို့ အလန့်တကြားဆုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ခပ်မှိန်မှိန်လင်းနေတဲ့ ညအိပ်မီးရောင်ပြာလဲ့လဲ့က ဖျတ်ခနဲပိတ်ကာ တစ်ခန်းလုံးအမှောင်ကျသွားတော့တယ်။ "ဘုတ် " " အမလေး " အခန်းက ချက်ချင်းပဲမှောင်မိုက်သွားတာကြောင့် အမျိုးသမီးက ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ခုနဲ့ ဝင်တိုက်မိကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖင်ထိုင်ရက်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ အမျိုးသမီးငယ်မှာ ကြောက်လန့်တကြားအော်ဟစ်ပစ်လိုက်ပေမဲ့ အသံက အပြင်ကိုလုံးဝထွက်မလာခဲ့ဘူး။ သူမကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပဲ သူမဝင်တိုက်မိတဲ့ အရာကိုသေချာစူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ဒီအခါမှာ မှန်ပြတင်းကနေ ခပ်ဖျော့ဖျော့ကျရောက်နေတဲ့ လမင်းရဲ့အလင်းရောင်နဲ့ သူမမြင်လိုက်ရတာက မည်းမည်းအရိပ်သဏ္ဍာန်ကြီးတစ်ခု။လူပုံရယ်လို့ ဝိုးတဝါးမြင်နေရတဲ့မည်းမည်းသဏ္ဍာန်ကြီးက အမှောင်ထဲမှာ ငုတ်တုတ်ကြီးထိုင်နေကာ သူမကိုငေးစိုက်ပြီးကြည့်နေခဲ့တယ်။ "အား " သူမကြောက်လန့်တကြားအော်ဟစ်လိုက်မိပြီးတော့ နေရာမှာတင် ပုံရက်သားလဲကျသွားတော့တယ်။ ညသန်းခေါင်ယံရဲ့ လရောင်မှုန်ဝါးဝါးအောက်မှာတော့ ကသစ်မြိုင်စံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာအိပ်မောကျနေလေတယ်။ =================================== အပိုင်း(၃ )ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ " မင်္ဂလာပါ " စာချစ်သူများရှင် #စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) ကိုစာဖတ်ခ 1000 Ksပေးသွင်းပြီး နေ့စဉ်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။ စာဖတ်ခ 1000Ks ပေးသွင်းဖို့ရန်အခြေအနေအခက်အခဲရှိပါကလဲ Free ဖတ်ရှုလို့ရပါတယ်ရှင် စ/ဆုံး ဖတ်ရှုပြီးမှလဲ စာဖတ်ခကိုပေးသွင်းလို့လဲရပါတယ်ရှင် ....

"ဟာ...ဒီဟာမလေးတယ်ရှုပ်ပါလား...မင်းတို့လိုက်ကြစမ်းကွာ...အမြန်လိုက်ဖမ်းကြစမ်း...." လူတစ်ယောက်ရဲ့အော်ဟစ်အမိန့်ပေးသံကြောင့် သစ်ခက်တို့ပြေးရာနောက်ကို လူနှစ်ယောက်အူယားဖားယားအပြေးလိုက်ချသွားတယ်။ ~~~~~~~~~~~ သစ်ခက်ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပြေးမိပြေးရာပြေးလာခဲ့ရင်း ဆင်ခြေလျောတစ်ခုကိုနင်းမိသွားကြပြီး နှစ်ယောက်သားလျောခနဲလိမ့်ဆင်းကျသွားကြတော့တယ်။ " အား .." အော်သံသေးသေးလေးကမပီမသထွက်လာခဲ့တယ်။လရောင် ဝိုးတဝါးအမှောင်ထဲမှာ အသံထွက်လာရာဆီကိုသစ်ခက်စမ်းသွားလိုက်ပြီး " အထွန်း ...မောင်လေးမကြောက်နဲ့နော်....လက်ကိုဆန့်ထုတ်ထားပေး ...မမလာခေါ်မယ် " သစ်ခက်ကပြောရင်းနဲ့လက်သေးသေးလေးကိုဖမ်းဆွဲလိုက်တော့ လက်ကိုမိသွားတယ်။သစ်ခက်ဖမ်းဆွဲလိုက်မိချိန်မှာတော့ လက်သေးသေးလေးကတုန်ယင်အေးစက်နေခဲ့တယ်။ " အထွန်းမမတို့ဆက်ပြေးကြမယ်နော်...အထွန်းမပြေးနိုင်ရင်မမလက်ကိုပဲဆွဲထားနော် " " မပြေးဘူး...မပြေးဘူး...သားသားကြောက်တယ် " အထွန်းလေးက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့အော်ဟစ်ငိုလိုက်တာမို့ သစ်ခက်ကအထွန်းလေးရဲ့ပါးစပ်ကိုလက်ဖဝါးနဲ့အမြန်ပိတ်လိုက်ရတယ်။ " မ...မကြောက်နဲ့နော်အထွန်း...ဟောဟိုးမှာတွေ့လား....ဟိုးကမီးရောင်ကိုတွေ့လား....အဲ့ဒီမီးရောင်ဆီကိုမမတို့သွားကြမယ် " အထွန်းလေးကိုသစ်ခက်ကချော့မော့ပြောလိုက်ပြီးတော့ မှုန်ပျပျမြင်နေရတဲ့ အဝေးဆီကမီးရောင်ကိုလှမ်းကြည့်ပြီး မီးရောင်ရှိရာဘက််ဆီကိုဦီးတည်ပြီးမှန်းဆလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ " အထွန်းမြင်ရလား...ရှေ့ကိုမမြင်ရရင် မမလက်ကိုပဲကိုင်ထားနော် " သစ်ခက်ကမှုန်မှုန်ပျပျလရောင်ကိုအားပြုူရင်း လက်ထဲမှာတုတ်တစ်ချောင်းကိုကိုင်ပြီး စမ်းထောက်ကာလျှောက်ခဲ့တယ်။ သစ်ခက်တို့အတော်ကြာကြာလျှောက်လာကြတဲ့အခါ လှမ်းမြင်နေရတဲ့ ခမ်မှိန်မှိန်မီးရောင်က ပေါ်လာလိုက်ပျောက်သွားလိုက်ရှိနေခဲ့တယ် ~~~~~~~~~ လရောင်ဝိုးတဝါးအောက်မှာ အထွန်းလေးရဲ့လက်ကို သစ်ခက်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး တောလမ်းလေးအတိုင်းပြေးလွှားခဲ့တယ်။ " အထွန်း...မောင်လေး...အားတင်းထားနော်...မကြောက်နဲ့ မမရှိတယ် " " အား " "အမယ်လေး " အထွန်းလေးကို သစ်ခက် သတိပေးလိုက်သံမဆုံးခင်မှာဘဲ သစ်မြစ်ဆုံတစ်ခုကို ခလုတ်တိုက်မိပြီး နှစ်ယောက်လုံးတလိမ့်ခေါက်ကွေးလဲကျသွားခဲ့ကြတယ်။ " အထွန်း ...မောင်..လေး " ဆင်ခြေလျောအတိုင်းအောက်ထိလိမ့်ဆင်းကျသွားတဲ့ အထွန်းလေးကိုကြည့်ပြီး သစ်ခက်ငယ်သံပါအောင် အော်လိုက်တယ်။သစ်ခက်အားယူကာပြန်ထလိုက်ပေမဲ့ သစ်မြစ်တုံးနဲ့ ခေါင်းရိုက်မိလိုက်တဲ့ဒဏ်ကြောင့် ခေါင်းတွေချာချာလည်အောင်မူးဝေနေခဲ့တယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ သစ်ခက်ရှိရာဆီကို လက်နှိပ်ဓါတ်မီးရောင်ဝင်းခနဲ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး စကားသံအချို့ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ "ဟေ့ ...ဒီမှာတွေ့ပြီ ....အာဂသတ္တိခဲမလေးပဲ လူတွေကိုတော်တော်ဒုက္ခပေးတဲ့ဟာမလေး...လာစမ်း ... " ဆူဆူညံညံစကားသံတွေထွက်ပေါ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သစ်ခက်တစ်ယောက် ခေါင်းလုံးဝမထူနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့တယ်။ ~~~~~~~~ " မနေ့ညတုန်းက မပန်းမြိုင်တို့သားအမိတွေ...ရေတံခွန် တောင်ကြားက အပန်းဖြေစံအိမ်မှာ Darပြတိုက်ခံရလို့တဲ့ " " ဘာ...ဟုတ်လို့လား...တကယ်လား ..... " " ဘယ်..ဘယ်လို...ဟုတ်ရဲ့လား အေ...... တို့နယ်ဘက်မှာဒီလိုမျိုးမကြားဖူးပါဘူး .....ဘယ်လိုတွေဖြစ်ကြတာလဲ ....လူတွေဘေးကင်းကြရဲ့လား " " အေး... ဘယ်လာပြီးဘေးကင်းကြမလဲ ...အပန်းဖြေအိမ်လဲ မီးလောင်သွားတယ်....အလုပ်သမားသုံးယောက်နဲ့ ကြီးကြီးနှင်းမြိုင်လဲဆုံးသွားတယ်တဲ့ ... ကလေးနှစ်ယောက် ပျောက်နေတယ်လို့ ပြောသံကြားတယ်...မပန်းမြိုင်နဲ့အကြီးမလေးပန်းရိပ်ဖြူက မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေရထားလို့ ...မြို့ပေါ်ဆေးရုံကို အားချင်းခေါ်သွားကြတယ်တဲ့ ... ဖြစ်ချင်တော့သူဌေးလေးက ဒီနေ့မနက်လောက်မှ နယ်ကပြန်ရောက်တယ်ဆိုလား ... သူဌေးရောက်မှ သက်ဆိုင်ရာကိုအကြောင်းကြားရတာတဲ့ " " အို...ကြားရတာစိတ်မကောင်းလိုက်တာအေ ... ကလေးနှစ်ယောက်ပျောက်နေတယ်ဆိုတော့ လိုက်မရှာကြဘူးလား .... ဘယ်သူတွေပျောက်သွားတာလဲ မသိဘူး...မပန်းမြိုင် ကလေးနှစ်ယောက်များလား..." " ဟုတ်တယ် ...မပန်းမြိုင်တို့သားအငယ်လေးနဲ့အေးပုံသမီးလေးနဲ့ပျောက်နေတာတဲ့ ....မပန်းမြိုင်ရဲ့တူမလေးအလွမ်းဆွတ်ကိုတော့ လမ်းမှာ သတိလစ်နေတာတွေ့လို့ ရေတံခွန်ရွာက ကယ်ပေးထားတယ်တဲ့လေ..." "ဘုရား..ဘုရား ...ပျောက်နေတဲ့ကလေးတွေဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့...ဒီနေရာမှာဘယ်ကောင်တွေ Darပြလာတိုက်ရတာလဲ ....ဘုရားမလို့မပန်းမြိုင်တို့သားအမိလဲ ဘေးကင်းပါစေ " မပန်းမြိုင်က လူချစ်လူခင်ပေါများတာကြောင့် မပန်းမြိုင်တို့သားအမိတွေရဲ့သတင်းကိုကြားပြီး စခန်းသာမြို့လေးတစ်မြို့လုံးစိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ မပန်းမြိုင်တို့ရဲ့သတင်းအမှန်ကိုစောင့်မျှော်နေခဲ့ကြတယ်။ ~~~~~~~~

#စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု ) အပိုင်း(၂) akyiphyu ********* " သစ်ခက် ..ရှေ့ကိုသေချာကြည့်နော်...ပိုးကောင်တွေဘာတွေရှိတတ်တယ် " " ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ အမေ...ဟုတ်ကဲ့ ...သမီးသေချာကြည့်ပါတယ်...." " မေမေ....မေမေကဘာလို့မလိုက်လာတာလဲဟင်...သားသားတို့ကဘယ်သွားကြမှာလဲ...လမ်းကမှောင်မည်းနေတာပဲ သားသားကြောက်တယ် အီး ဟီး ဟီး" အငယ်ဆုံးလေးဖြစ်တဲ့ ထွန်းမြတ်မောင်ကငိုသံလေးမေးလိုက်သံကြောင့် အေးပုံမှာဘာပြောရမှန်းမသိဘဲဖြစ်နေမိတယ်။ အထွန်းလေးရဲ့ငိုသံ‌ကြောင့် သစ်ခက်ကနောက်ကိုပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး " အထွန်းရေ...မောင်လေးမကြောက်နဲ့နော်..မငိုနဲ့နော်မောင်လေး...မမတို့ကတူတူပုန်းတမ်းကစားနေတာလေ....မမတို့ကိုမေမေပန်းမြိုင်နဲ့ဘွားဘွားကြီးကလိုက်ရှာကြမှာမောင်လေးရဲ့ ...မမတို့တိတ်တိတ်လေးပုန်းနေကြမယ်နော်..." သစ်ခက်ကချော့မော့ပြောလိုက်တော့ အထွန်းလေးက အငိုတိတ်သွားတယ်။ပြီးတော့ သူ့လက်ကိုဆွဲထားတဲ့အေးပုံကိုတစ်လှည့် သူ့အစ်မနှစ်ယောက်ကိုတစ်လှည့်ကြည့်တယ်။သူ့အစ်မနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီးတော့မှ အေးပုံလက်ထဲကအတင်းရုန်းထွက်လိုက်ပြီး သစ်ခက်ရဲ့လက်ကိုဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ " သားသား...မမသစ်ခက်နဲ့လိုက်မယ်....မမသစ်ခက်နဲ့လိုက်မယ် " သစ်ခက်ကလဲ သူမလက်ကိုလာဆွဲတဲ့ အထွန်းလေးရဲ့လက်ကိုတင်းတင်းပြန်ဆွဲလိုက်တယ်။ " မေမေပန်းမြိုင်...မေမေပန်းမြိုင်လိုက်လာမှာလားဟင်...မေမေပန်းမြိုင်ကလိုက်လာမှာလား " တစ်ချိန်လုံးတိတ်ဆိတ်နေခဲ့တဲ့ အလွမ်းဆွတ်က ငိုသံလေးနဲ့ထမေးလိုက်တယ်။ " လိုက်...လိုက်လာမှာပေါ့သမီးရဲ့ ...မငိုနဲ့နော် ...အောက်ကိုသေချာကြည့်ပြီးလျှောက်နော် " အလွမ်းဆွတ်ရဲ့အမေးကို အေးပုံကတုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း လာရာလမ်းကိုလည်ပြန်ကာလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ဒီအခါမှ တောင်ကြားလမ်းရဲ့အဆုံးမှာမီးရောင်လိုမျိုးအရောင်တွေဟပ်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရတော့ အေးပုံထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာကြက်သေသေသွားမိတယ်။ " ဒေါ်ဒေါ်အေးပုံဘာ..ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်......သမီးတို့လာခဲ့တဲ့လမ်းမှာမီးရောင်တွေမြင်ရတယ်....မေမေနဲ့ဘွားဘွားကြီးလိုက်လာပြီထင်တယ်နော်..." ပန်းရိပ်ဖြူက ငယ်သေးတာမို့အခြေအနေကိုနားမလည်နိုင်ဘဲ သူစိတ်ထင်ရာကိုပြောလိုက်တယ်။အေးပုံမှာထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့မျက်နှာကို ဟန်မပျက်အောင်ထိန်းလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူသစ်ခက်ကိုခေါ်လိုက်တယ်။ " သစ်ခက်သမီး ....သမီးမကြောက်ဘူးမဟုတ်လား ....အထွန်းတို့ကို ဒီကနေမြန်မြန်ခေါ်ထုတ်သွားပါ...အမေကအမေပန်းမြိုင်နဲ့ဘွားဘွားကြီးတို့ကို သွားခေါ်လိုက်အုံးမယ်နော် ...သမီးမကြောက်ဘူးမဟုတ်လား " မိခင်ဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် သစ်ခက်ကတွေဝေသွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲမိခင်ဖြစ်သူကိုခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ " သမီးမကြောက်ဘူးအမေ ...သမီးတို့သွားနှင့်မယ်နော်...ဟိုဘက်တောင်ကြားထိပ်ရောက်ရင် စမ်းချောင်းအတိုင်းလျှောက်သွားရမှာမဟုတ်လား အမေ " " ဟုတ်တယ်...မှန်တယ်...သမီးတော်တယ်..စမ်းချောင်းရဲ့အဆုံးမှာ ရေတံခွန်ရွာဝင်လမ်းရှိတယ်လေ...အဲ့ဒီရောက်ရင်ရွာထဲဝင်ပြီး အကူအညီတောင်းရမယ်နော်သမီး ...သွားတော့ ...မြန်မြန်သွားကြတော့ " " ဟင့်အင်း ...မသွားနဲ့...အမေအေးပုံမသွားပါနဲ့ သမီးတို့ကြောက်တယ်...မသွားရဲဘူး ...လမ်းကလဲမှောင်နေတာပဲ " ပန်းရိပ်ဖြူလေးက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ငိုရှိုက်လိုက်ရင်း အေးပုံကိုပြေးဖက်တယ်။ "ပန်းရိပ် သမီးလေး...သမီးကလိမ္မာပါတယ်...သတ္တိလဲရှိတယ်မဟုတ်လား...သစ်ခက်နဲ့အတူလိုက်သွားနော် ...ဒေါ်ဒေါ်အေးပုံနဲ့အမေပန်းမြိုင်တို့ကနောက်ကနေလိုက်ခဲ့မယ်နော်သိလား " အေးပုံက ပန်းရိပ်ဖြူလေးကိုချော့မော့ပြောလိုက်ပြီးတော့ မီးရောင်တွေဟပ်နေတဲ့နောက်ကြောင်းကိုပြန်လှည့်ပြေးခဲ့တယ်။ " ပန်းရိပ်မလိုက်သွားနဲ့ ...အလွမ်းဆွတ်လာ...ငါတို့သွားနှင့်ကြမယ်" သစ်ခက်က ပန်းရိပ်ဖြူနဲ့အလွမ်းဆွတ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး အထွန်းလေးရဲ့လက်ကိုဆွဲကာ တောင်ကြားရဲ့တစ်ဖက်ထိပ်ကပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ပန်းရိပ်ဖြူနဲ့အလွမ်းဆွတ်လဲ နေရာမှာဆက်ပြီးရပ်မနေရဲတော့တာမို့ သစ်ခက်နောက်ကနေပြေးလိုက်ခဲ့ကြတယ်။ ~~~~~~~~~ သစ်ခက်တို့လေးယောက် တောင်ကြားလမ်းထဲကထွက်လာခဲ့ကြပြီးတော့ စမ်းချောင်းလေးအတိုင်းလက်နှိပ်ဓါတ်မီးတွေကိုထိုးကား အပြေးလျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။ " ဟေ့ ..ကလေးတွေရပ်ကြစမ်း....မင်းတို့သတ္တိတယ်ရှိနေကြပါလားကွဟင် ...ရပ်ကြစမ်း " " အား...ကြောက်တယ်...ကြောက်တယ် " " မေမေရေ..မေမေ " ရှေ့ကနေရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ကြောက်စရာအသံကြောင့် ပန်းရိပ်ဖြူတို့ကလေးအုပ်စုကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာထအော်လိုက်ကြတယ်။ " ဟေ့ ကလေးမ...မင်းကတယ်ပြီးသတ္တိရှိနေပါလားကွ ...ရပ်လို့ပြောနေတာမကြားဘူးလား " လူတစ်ယောက်ရဲ့အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းသံအဆုံးမှာ သစ်ခက်ကသူမဘေးနားကလက်လှမ်းမီရာတစ်ယောက်ရဲ့လက်ကိုဆွဲပြီး ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပြေးမိပြေးရာဇွတ်ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။

ပေးသွင်းရမည့် အကောင့်များမှာ KPay 09773745413 Lai Lai Win Wave 09773745413 Lae Lae Win ဖြစ်ပါတယ် အားလုံးကိုကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်ရှင် #AKyiPhyu #ဧကြည်ဖြူ

သစ်ခက်လေးရဲ့ အမေးကို မိခင်ရင်းဖြစ်တဲ့အေးပုံမှာ မဖြေနိုင်ဘဲ ပြေးဖို့အတွက်နောက်တံခါးပေါက်ကို အမြန်ဖွင့်နေလိုက်တယ်။မပန်းမြိုင်က သစ်ခက်ရဲ့အနားမှာထိုင်ချလိုက်ပြီး "သစ်ခက် ...သမီးလေး .....အားလုံးထဲမှာ သစ်ခက်က သတ္တိအရှိဆုံးပဲ ... သမီးလေးသစ်ခက်က ဘာကိုမှမကြောက်တတ်ဘူးဆိုတာကြီးကြီးသိတယ် ..အဲ့ဒါကြောင့် ပန်းရိပ်တို့ မောင်နှမနဲ့အလွမ်းဆွတ်ကို သမီးက သေချာခေါ် သွားပေးပါ...အမေအေးပုံပြောတာကို နားထောင်နော် ... သမီးတို့ကိုလိုက်ဖ***မ်းနေတဲ့သူတွေရှိလို့ ..... မောင်လေးအထွန်းနဲ့ပန်းရိပ်တို့ ညီအစ်မကိုခေါ်ပြီး တောင်ကြားလမ်းကနေ ရေတံခွန်ရွာထဲဘက်ကိုရောက်အောင်ပြေးနော်သမီး ... လမ်းကို သမီးမှတ်မိတယ်မဟုတ်လား " " ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေပန်းမြိုင် သစ်ခက်မှတ်မိပါတယ် " " အေးပုံ ...ရွာနားရောက်တာနဲ့အကူအညီတောင်းပါ ...အမြန်ပြေးတော့ " " ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ မမ" " ကဲ ..သွား...သွားကြတော့ " မပန်းမြိုင်ကသားငယ်နဲ့ သမီးဖြစ်သူကိုနမ်းလိုက်ပြီးနောက် တူမငယ်လေးကိုပါနမ်းလိုက်တယ်။ပြီးတော့ အားလုံးကို တံခါးပေါက်ထဲကိုထိုးထည့်လိုက်တယ်။ "မမ...ကလေးတွေနဲ့ မမလိုက်သွားလိုက်ပါ ...မေမေကြီးကို အေးပုံကြည့်ထားလိုက်ပါ့မယ် " အေးပုံမှာ မပြေးနိုင်သေးဘဲ မပန်းမြိုင်ကို အငိုမျက်နှာနဲ့ပြောလိုက်တယ်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူးအေးပုံ...အမေက မမရဲ့ အမေပါ ....အမေ့ကို တစ်ယောက်တည်းမထားခဲ့နိုင်ဘူး...သွားပါတော့အေးပုံ ..သူတို့တွေလဲ... လက်ဝတ်လက်စားတွေရရင် ကျေနပ်သွားကြမှာပါ ...ကလေးတွေအန္တရာယ်မဖြစ်အောင် အမြန်သွားကြပါ " မပန်းမြိုင်က အံကိုကြိတ်ကာပြောလိုက်ပြီးတော့ အေးပုံကိုတံခါးအပြင်ဘက်ကို တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်ကာ တံခါးကိုပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ မိခင်ကြီးရှိရာ အခန်းဆီကို ပြေးလွှားသွားလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲအိမ်ကြီးရဲ့ရှေ့တံခါးကိုရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးသံတွေဆူညံစွာထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေမဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာတော့ ချေက်ချားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ ~~~~~~~ အေးပုံနဲ့ကလေးလေးယောက်က အိမ်နောက်တံခါးကထွက်လာခဲ့ကြပြီး နောက်ခြံတံခါးပေါက်ကနေ တောင်ကြားလမ်းလေးထဲကိုဦးတည်လိုက်ကြတယ်။ အပန်းဖြေစံအိမ်ကြီးကရှေ့ဘက်မှာသစ်လုံးခြံစည်းရိုးတွေကာရံထားပြီးအနောက်ဘက်မှာတော့ကျောက်တောင်နံရံတွေကခြံစည်းရိုးသဖွယ်ရှိနေခဲ့တာ။ " ကြောက်တယ်,,,ကြောက်တယ် ...အီး ဟီးဟီး ...မေမေရေ...ဖေဖေရေ " " ပန်းရိပ် ...သမီးလေးမငိုနဲ့နော်....သမီးငိုရင်မောင်လေးပါလိုက်ငိုလိမ့်မယ် ....မကြောက်နဲ့နော်...ဒေါ်ဒေါ်အေးပုံရှိတယ်သိလား " အေးပုံမှာကလေးတွေကိုမကြောက်ဖို့ပြောလိုက်ရပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်ကတော့ ခြေလှမ်းတွေမမှန်နိူင်အောင်တုန်လှုပ်နေခဲ့တယ်။ " ပန်းရိပ်...နင်ကြောက်ရင် ငါ့လက်ကိုဆွဲပြီးလိုက်ခဲ့...ငါကမကြောက်ဘူး " သစ်ခက်ကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ပန်းရိပ်ဖြူလက်ကိုဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ တောင်ကြားလမ်းဆိုတာက တောင်နှစ်တောင်ရဲ့လမ်းကြားကခပ်ကျဉ်းကျဉ်းလမ်းလေးသာဖြစ်တယ်။ခန္ဓာကိုယ်ခပ်ကြီးကြီးတွေဆိုရင် တော်ရုံနဲ့သွားလာလို့မရတဲ့ လမ်းမျိုးဖြစ်တယ်။တောင်ကြားလမ်းရဲ့အရှည်ကအတော်လေးလဲရှည်တယ်။တောင်ကြားလမ်းရဲ့အဆုံးမှာ စမ်းချောင်းငယ်လေးရှိတယ်။ဒီတောင်ကြားလမ်းကို အပန်းဖြေစံအိမ်ဆောက်ဆောက်နေချိန်မှာတွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး သူဌေးကိုဘိုထွန်းက ကိုစံသိန်းကိုရှင်းလင်းခိုင်းခဲ့တာ။ကသစ်မြိုင်ရဲ့မိသားစုဝင်တွေနဲ့ အလုပ်သမားတချို့ပဲ တောင်ကြားလမ်းရှိမှန်းသိကြတာ။အပြင်လူတွေသိပ်မသိကြဘူး။တောင်ကြးလမ်းက နေ့ဘက်တောင်မှောင်နေတာ ညဆိုရင်တော့မပြောနဲ့တော့။ဒီလိုမှောင်မှောင်မည်းမည်းဖြစ်နေတဲ့ လမ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လက်နှိပ်ဓါတ်မီးရဲ့အလင်းနဲ့ အေးပုံနဲ့ကလေးလေးယောက်ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။သစ်ခက်ကတော့ ကလေးပေမဲ့အကြောက်အလန့်သိပ်မရှိဘဲ ရှေ့ဆုံးကနေလျှောက်ခဲ့တယ်။ဒီလမ်းက သစ်ခက်တို့လူစု အပန်းဖြေစံအိမ်ကို အလည်ရောက်တိုင်း ဆော့နေကြနေရာမို့ သစ်ခက်ကတော့သိပ်မတုန်လှုပ်ဘဲဖြစ်နေတာ။သစ်ခက်လိုပဲ သိပ်ပြီး မကြောက်တဲ့သူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။သူကတော့ အလွမ်းဆွတ်သာဖြစ်တယ်။အလွမ်းဆွတ်ကလဲ သူမတို့ သွားလာဆော့ကစားနေကြနေရာမို့ တောင်ကြားလမ်းကို သိပ်မကြောက်ဘူး။သို့ပေမဲ့ သူမနားမနိုင်တာက သူမတို့တွေ ညဘက်ကြီးမှာ တောင်ကြားလမ်းထဲ ဘာလို့လာနေရတာလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ဘဲဖြစ်နေခဲ့တယ်။ =================================== အပိုင်း(၂)ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ " မင်္ဂလာပါ " စာချစ်သူများရှင် #စံအိမ်ခေါ်သံ (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) ကိုစာဖတ်ခ 1000 Ksပေးသွင်းပြီး နေ့စဉ်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။ စာဖတ်ခ 1000Ks ပေးသွင်းဖို့ရန်အခြေအနေအခက်အခဲရှိပါကလဲ Free ဖတ်ရှုလို့ရပါတယ်ရှင် စ/ဆုံး ဖတ်ရှုပြီးမှလဲ စာဖတ်ခကိုပေးသွင်းလို့လဲရပါတယ်ရှင် .... စာဖတ်သူများကို မေတ္တာရပ်ခံချင်တာက စာဖတ်ခ 1000 Ks ပေးသွင်းနိုင်သူများအနေဖြင့်စာဖတ်ခပေးသွင်းပေးပါရန်နှင့် အခန်းဆက်ဝတ္ထုမှာလဲရေးသားထားပြီးသော ဝတ္ထုမဟုတ်ပါဘူးရှင် .. နေ့စဉ်ရေးသားပြီးတစ်ပိုင်းစီတင်ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်... စာဖတ်ခကို KPay (or) Wave နဲ့ ပေးသွင်းလို့ရပါတယ်