Saved Messages

گفته‌ای بعد از این مرا دوست نخواهی داشت اما، نامه‌ات چرا اینقدر طولانی‌ست؟

به کویت آمدیم و آرزوی ما نشد حاصل؛ ز کویت می‌رویم اینک، هزاران آرزو با ما.

تنهایی؛ خواب سنگینی در تاریکی بود و او آفتاب نزدیک ظهر. تند و داغ می‌تابید. نه می‌توانستم نگاهش کنم، نه دلم می‌آمد پرده را بکشم. پشت به آفتاب نشسته بودم و گرم بودم. گاهی سر می‌چرخاندم و نگاهش می‌کردم، اما نور تیزش آزارم می‌داد و زود برمی‌گشتم. حالا غروب شده و دیگر خواب مرا نمی‌برد.

تو؛ چاقویی هستی که من در زخم هایم می‌چرخانم. همین. هر کلمه‌ای اضافه است.

زیبای من؛ اگر نتوانستی روزی خوشحالم کنی، فدای سرت. اما غمگینم هم نکن. غم می‌رود درون کوچک‌ترین منافذ قلب آدم. به آن‌جایی می‌رسد که حتی خون نرسیده. خشک می‌شود، رسوب می‌کند و به مرور لایه‌های ضخیمی از غم است که قلب را فرا گرفته و تو حالا هی شادی بریز، امید بپاش، عشق بده، هیچ.

بغلت کجاست؟

گاهی هم تمام چیزی که انسان نیاز دارد، سکوت است. آن هم نه از آن‌هایی که نیازی به شکسته شدن داشته باشند یا این‌که حتی حرف نگفته‌ای پشت آن‌ باشد، که تنها خود سکوت و نه چیزی بیشتر از آن. میل خودخواسته‌ی انسان برای آن‌که کلماتش را مدتی در جیب داخل کاپشنش بگذارد و همین. سکوت ممتد خالی یک دشت باز که می‌تواند آدم را از هیچ چیز نامعلومی پر بکند.

تابستون تموم شد بدون دیدن دریا و جنگل. بدون دیدن طلوع آفتاب در جاده. بدون بوسه.

«فاطمه… فاطمه… فاطمه! دلم می‌خواست خونه بودم و سرم رو روی شونه‌ت می‌ذاشتم و سیر اشک می‌ریختم…» ‌‌ 🎬: آژانس شیشه‌ای؛ ابراهیم حاتمی‌کیا- ۱۳۷۶. #پلآن @monadchannel

نشستن کنار لباس‌های پهن شده و خیس و خنک روی رخت آویز زیر نور آفتاب که بوی نرم کنندشون بلند شده>>>>

نشستن کنار لباس‌های پهن شده و خیس و خنک روی رخت آویز زیر نور آفتاب که بوی نرم کنندشون بلند شده>>>>

می‌گفت "مأمن تو جایی‌ست که به آن تعلق داری." و سپس به آغوشش اشاره می‌کرد.

می‌خواهم تو را با یک سؤال تنها بگذارم. لا به‌ لای تمام آن اتفاقات، ناراحتی‌ها و تنش‌ها، هرگز به من هم فکر کردی؟ به این‌که من هم بخشی از این ماجرا هستم؟ فارغ از تمام دوست‌داشتن‌ها و احساسات، به این فکر کردی که آن‌طرف داستان هم کسی وجود دارد که سهم بزرگی از این ماجرا دارد و هر اتفاقی بیفتد به روی زندگی او هم تاثیر دارد؟

انسان‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند. آنانی که از گذشته گریزانند و آنانی که به گذشته گریزان. من؟! هردو.

پس از آن‌‌که کلی دم از تلاش‌های بسیار و ‌نرسیدن‌ها زد، گفت : خاص نباش. منحصر به فرد نباش. معیارهات رو در چشم‌اندازی وسیع‌تر و خاکی‌تر تعریف کن. انتخاب کن که خودت رو به عنوان یک ستاره‌ی نوظهور یا نابغه‌ی کشف‌ نشده ارزیابی نکنی. انتخاب کن که خودت رو به عنوان یک قربانی بی‌چاره یا بازنده‌ی ترحم‌برانگیز نسنجی. در عوض، خودت رو با هویت‌های خاکی‌تر ارزیابی کن. مثلا یک دانش‌آموز، یک هم‌سر، یک هم‌دم، یک دوست، یک خالق.

‏همیشه می‌گفت یک ایراد بزرگ قصه‌ها این است که به هر ضرب‌‌ و ‌‌زوری شده توی کله‌ی آدم فرو می‌کنند که وقتی بزرگ شد، حتما باید یک آدم غیرمعمولی‌ بشود و همه‌ی چیزهای ناخوشایند را فراموش کند. کارهای بزرگ‌ بزرگ کند و دنیا را تغیر دهد! پس از آن‌‌که کلی دم از تلاش‌های بسیار و ‌نرسیدن‌ها زد، گفت : خاص نباش. منحصر به فرد نباش. معیارهات رو در چشم‌اندازی وسیع‌تر و خاکی‌تر تعریف کن. انتخاب کن که خودت رو به عنوان یک ستاره‌ی نوظهور یا نابغه‌ی کشف‌ نشده ارزیابی نکنی. انتخاب کن که خودت رو به عنوان یک قربانی بی‌چاره یا بازنده‌ی ترحم‌برانگیز نسنجی. در عوض، خودت رو با هویت‌های خاکی‌تر ارزیابی کن. مثلا یک دانش‌آموز، یک هم‌سر، یک هم‌دم، یک دوست، یک خالق.