Saved Messages

دوستت دارم و از گفتن آن به تو واهمه ندارم، دوستت دارم و اگر برایت ملال‌آور نباشد بارها برایت می‌گویمش. دوستت دارم حتی اگر وصالی نباشد، دیداری نباشد، لمسی نباشد. دوستت دارم از هرکسی و از هرچیزی بیشتر، آن‌چنان که تاکنون هیچ‌چیز را بیشتر از تو دوست نداشته‌ام. دوستت دارم حتی زمانی که خودم را دوست ندارم، تو را دوست دارم حتی زمانی که خودت را دوست نداری! دوستت دارم، از امتداد روشناییِ روز تا تاریکی شب، دوستت دارم به نومیدیِ شاخه‌ای تکیده، به لطافت برگی باران‌دیده. تو را همچون گنجینه‌ای در قلبم گنجانده‌ام، دوستت دارم. دوستت دارم و اگر شنیدنش تسکین‌دهنده باشد، باز هم می‌گویمش. دوستت دارم. با کاربلدی و با نابلدی، دوستت دارم. دوستت دارم حتی اگر روزی فرصتش نشد به تو یادآوری کنم که دوستت دارم و اگر روزی جلوی راهت قرار گرفتم و با گریه به تو گفتم دوستت دارم، متحیر نشو.

وقتی به زندگی‌ام و رنگ پنهانی‌اش نگاه می‌کنم، احساسی مانند لرزیدن اشک در چشم‌ها به من دست می‌‌دهد. درست مثل این آسمانی که الآن دارد با این شدت اشک می‌ریزد. هم‌زمان هم باران در آن وجود دارد و هم آفتاب، هم ظهر و هم نیمه‌شب. هم غروب و هم طلوع، هم غم و هم اشتیاق.

حتی اگر هرگز بار دیگر تو را نبینم، احتیاج دارم بدانم که جایی در این شهر کثیفِ ترسناک، در گوشه‌ای از این جهنمِ سیاه، تو هستی و مرا دوست داری!

وابستگی به هیچ عنوان نمودی از علاقمندی ندارد. در وجود همه‌ی ما ضعف‌ها و خلأهایی غیرقابل انکار از احساس‌های گوناگون بوده و همین سبب مراجعه‌ی ما به دنیایی خارج از دنیای درون بوده است. برخی خلأ را عقده قلمداد می‌کنند غافل از آن‌که خلأ‌ها فارغ از هر محدودیتی، شامل هر نوع حس کشف نشده، تجربه نشده، و حتی درست تجربه نشده و کم تجربه شده می‌شوند و سراسر زندگی اجتماعی، فردی ما را فرا گرفته‌اند. " عمق " عمومی‌ترین خلأ در میام آدمیان است. هیچ‌کدام از ما در هیچ روزگاری از احساسی پُر نشده‌ایم. غم، نفرت، ترس، شادی، هیجان، شور و هرکدام از احساس‌ها تنها ذره‌ای خود را نمایان نموده و این نوعی تشنگی و شاید نشئگی به جهت تجربه‌ی مجدد حس‌ها در ما ایجاد نموده است. و شاید تنها دلیل ما از نزدیکی و روابط انسانی، کشف و درک ذره‌ای جدیدتر از حس‌های تجربه شده یا نشده باشد و این تشنگی تا روز ازل در ما و در دنیا، شور " تجربه کردن " ایجاد نماید.

انظر‌ إلینا غصه‌ها بالا گرفته، عزیزدلم.

روی زخم‌هام برقص، سرخی خون به زیباییت میاد.

دریغ نکن از من.

و گاهی نه تنها آدمی را تجربه می‌کنی که تو را به خانه‌ات می‌رساند، که آن‌قدر عزیز و امن است که خودش هم در خانه‌ی قلبت می‌ماند. برای همیشه🌱

تو مرا از چنگ نومیدی که می‌رفت تا خِرد را در من ببلعد، بیرون می‌کشی.

حضور.

این‌جا زندگی‌ام میان امید و ناامیدی در نوسان است. هم‌زمان آرزو دارم بمیرم و آرزو دارم که زندگی کنم. گاهی اوقات به زندگی نظم می‌دهم و گاهی هرج‌ و مرج است که زندگی‌ام را می‌بلعد. اکنون که می‌نویسم، دومی بر جریان روزهایم غلبه دارد، شاید به همین دلیل دارم برایت می‌نویسم..

هیچ فاصله‌ای لازمه‌ی دل‌تنگی نیست. تو از همین حالا که پلک‌هایت را می‌بندی، غمِ ساعاتِ تنهایی را در گوشه‌ای از قلبم پنهان می‌کنی.

به نظر می‌رسد همه چیز در اطراف قابلیت تبدیل شدن به غم را دارند. همه چیز کلافه کننده و حوصله سر بر می‌شوند. حتی هوایی که در آن نفس می‌کشیم به طرز عجیبی سنگین است.

فکر کردم ترسم از همین است! چیز مهمی را گم کرده بودم و نمی‌توانستم پیدایش کنم و به آن احتیاج داشتم؛ چیزی شبیه حس ترسِ کسی که عینکش را گم کرده و رفته عینک‌فروشی و آن‌ها هم به او گفته‌اند که همه‌ی عینک‌های دنیا تمام شده است و حالا دیگر باید بدون عینک زندگی کند.

به نظر می‌رسد همه چیز در اطراف قابلیت تبدیل شدن به غم را دارند. همه چیز کلافه کننده و حوصله سر بر می‌شوند. حتی هوایی که در آن نفس می‌کشیم به طرز عجیبی سنگین است.

همه‌جا پیشِ من بمان. حتی اگر باهم بحث کنیم هم خوب است! با هم بحث می‌کنیم و بعد می‌خندی همان‌طور که خوب بلدی. این لبخندت است که دوست دارم ببوسمش.

و اما نیمه شبی من خواهم رفت، از دنیایی که مال من نیست. از زمینی که مرا بیهوده بدان بسته‌اند. و تو آنگاه خواهی دانست که جای چیزی در وجود تو خالی‌ست..