Saved Messages

چگونه یک قلب، یک قلب نه چندان سالم، می‌تواند این همه ناخشنودی و انباشتن دائمی این همه اشتیاق را تحمل کند؟

فکر میکردم اگه به اندازه‌ی کافی برای هرکسی یا هرچیزی تلاش کنم، حتی اگه در پایان این تلاش‌ها به نتیجه‌ی دلخواهم ختم نشه بابتش پشیمون نمیشم، چرا که به اندازه توانم براش جنگیدم. اما این‌طور نبود! بعدها به‌خاطر تمام اون تلاش‌های احمقانه خودم رو سرزنش کردم که چرا زودتر ازش دست نکشیدم؟ چرا این‌قدر پیش رفتم وقتی همه‌چیز مثل روز روشن بود؟ می‌دونی، همه‌ی این‌ها بهونه‌ست. آدم فقط دنبال یه دلیل می‌گرده یقه خودشو بگیره، چون ما زورمون فقط به خودمون می‌رسه نه مقصر اصلی.

صدایت را دوست دارم. خستگی را از یاد من می‌برد، و آدم‌ها را ...

متاسفم. ولیکن این‌روزها خیلی بیش‌ از هر زمان دیگری، نیازمند حقیقی بودن هستم. از ارتباطات‌ مجازی خسته شدم و دوست دارم چیزهایی را تجربه کنم که در قالب مجازی امکانش نیست. مهمانی‌های کوچک، رقصیدن، هم‌خوانی دسته‌ جمعی یک نوا، گوش سپردن به نواختن ساز از نزدیک، بوسیدن دست‌ها، دویدن زير باران و هزاران هزار چیز دیگر که متاسفانه با کلمات نمی‌شود تجربه و احساس کرد.

و روزی چشمانم را خواهم بست و بازخواهم گشت به جایی که نمی‌دانم کجاست و کاری را خواهم کرد که نمی‌دانم چیست و حرفی را خواهم زد که به یادش نخواهم آورد و وقتی که بازگردم، همه چیز همان گونه‌ای خواهد شد که نمی‌دانم چگونه است، و تنها همین را می‌دانم که باید بازگشت، انگار نفرینی شنیده شده از دست زنی کولی، که سکه‌ای در دستش نگذاشته باشی و پشت سرت گفته باشد که الهی همیشه در حال برگشتن به چیزی نامعلوم مانده باشی!

از آدمیزاد هیچ بعید نیست که بگوید خداحافظ و بند بند وجودش، می‌خواهم بمانم باشد.

هر وقت احساس می‌کنم کم‌جان و بی‌چاره و بی‌کس شده‌ام، فقط به این خاطر است که به شک دچار می‌شوم. اما هر وقت که به خاطر می‌آورم هستی و مرا دوست داری، هر وقت که کنار من هستی، زندگی‌ام سرشار و توجیه‌پذیر است.

هزاران خورشید درون قلب من در حال غروب هستند اما من هنوز هم به روشنایی شب‌ هنگام ماه، امید دارم.

من آمده بودم که بمانم. که دوست داشتن‌هایمان را ذره‌ذره جمع کنیم و با آن جایی بسازیم. هم‌دیگر را زیر سقف دوست داشتن‌هایمان در آغوش بکشیم. من آمده بودم تا اندازهٔ تمام عاشق و معشوق‌های جهان، یک‌تنه دوستت داشته باشم. اندازهٔ مجنون که لیلی‌اش را، فرهاد شیرین‌ش را، شهرزاد فرهادش را، و شاملو آیدایش را. من خودم را برای دوست داشتنت از نو ساختم، از نو بزرگ شدم، از نو رشد کردم، و از نو دوستت داشتم تا در آن بنای قدیمی‌ام احساس بدی نداشته باشی! تا از سقفِ کهنه‌اش خاطرات گذشته‌ام چکه نکند و آغوشمان را خیس کند. من آمده بودم تا چند عمر باهم درون خانه‌ای که از دوست داشتنمان ساخته بودم، بمانیم …

‏مشو مأیوس ای دل گر نخواندی آیه‌ی فتحی ‏علی بن ابی طالب بگرداند ورق ما را

‏مشو مأیوس ای دل گر نخواندی آیه‌ی فتحی ‏علی بن ابی طالب بگرداند ورق ما را …

عزیزدلم؛ پرسیده بودی که برای من چه هستی، یک روز از خواب بیدار شدم و عکست را دیدم که می‌خندیدی، ناگهان حس کردم که دیگر نمی‌خواهم بمیرم.

می‌خواستم آن‌قدر نزدیکِ من باشی که نتوانی بفهمی صدای نفس‌ها برای کدام‌مان است!

دلت را بر اندوه آنچه از دست رفته و گذشته مشغول‌ نساز که تو را از آنچه خواهد آمد، غافل ساخته و باز می‌دارد.

آدم‌های درست، حس خانه را به آدم می‌دهند. جایی که آدم می‌تواند بی‌قید و نامربوط و آن‌طوری که دلش می‌خواهد باشد، بیشترین خوبی و بدی خانه‌ها هم همین است که جای دیگر مثل آن‌ها دوباره پیدا نخواهد شد. انگار که خانه‌ها قبل از آن‌که ساخته بشوند هم وجود داشته‌اند و تنها انسان دوباره و هربار، به آن‌ها برمی‌گردد و خیال پخش و پلایش را روی تخت اتاقش دوباره جمع می‌کند و به ادامه دادنش باز می‌گردد.

با هرکه حرف می‌زنم حلقه‌ام را به رُخش می‌کشم تا از ازدواجم بپرسد، و من حرفِ تو را پیش بکشم!