Saved Messages

دوست‌داشتن ساختمون نیست که خرابش کنی و یکی دیگه جاش بسازی. حتی اگر هم بشه و تونستی هر وقت چشمت به ساختمون جدید می‌افته تو دلت می‌گی یادش بخیر، این‌جا قبلا یه خونه‌ی دیگه بود.

سَلاماً عَلى مَن وَجد أن الكَلامَ لا يُغَير فِي الواقع شيئاً فصَمَت. سلام بر کسی که متوجه شد حرف زدن واقعیت را تغییر نمی‌دهد، پس سکوت کرد.

اساساً از حرف زدن بیزارم. هرچه هم که بگویم، از نظر خودم اشتباه است. زمانی که حرف می‌زنم، اهمیت و جدی بودن چیزی را که می‌گویم، از بین می‌برم. زیرا حرف پیوسته از هزاران عامل بیرونی و هزار قید و بند خارجی تأثیر می‌پذیرد، بنابراین کم حرفم. نه تنها از روی ضرورت، بلکه از روی اعتقاد هم. نوشتن تنها شکل مناسب بیان برای من است و همین‌طور هم خواهد ماند! حتی مواقعی که کنار هم باشیم. ولی آیا آن‌چه از نوشتن نصیب من می‌شود، به‌عنوان اصلی‌ترین و تنها وسیله‌ی ارتباطم با تو، برای تو که طبیعتت وابسته به حرف زدن و گوش دادن است، کافی خواهد بود؟

اگر فقط جای خالی دیگران بود، غصه‌ای نداشتم. آدم هرجور که بتواند، با جای خالی دیگران کنار می‌آید؛ امّا جای خود من خالی است! و این جای خالی دیگر شوخی‌بردار نیست.

عزیز من، دست و پا می‌زنم و این را نشانه‌ی زنده بودن تعبیر می‌کنند. کسی به فکر نمی‌افتد که شاید در حال سقوطم! که در حال غرق شدنم!

در هم تنیده‌.

ستبقی یتیما فی غیاب من تحب، حتی و لو عانقك العالم باسره. ‏در نبود آن‌که دوستش داری، یتیمی! حتی اگر همه‌ی عالم تو را در آغوش بگیرند.

وقتی که بچه بودم از مردم انتظاری داشتم که نمی‌توانستند بر آورده کنند؛ دوستی مداوم و عاطفه‌ی همیشگی. حال آموخته‌ام انتظاری کم‌تر از آن‌چه می‌توانند برآورند، داشته باشم؛ همدمی و مصاحبتی دور از تکلف و تعارف.

سرزمینِ من :)))

بعضی زنده بودن‌ها از مُردن مرگ‌آورتر است عزیزم. مثل ماندن زیر آوار بعد از زلزله. رفتن مهمان‌ها غروب جمعه‌ای. ساعت‌ها منتظر کسی بودن که نمی‌دانی می‌آید یا نه. نداشتن کسی که هست. مثل کنار آمدن با قلبی که شکسته است. حمل کردن جسمی که روح‌اش مدت‌ها مُرده است. خندیدن‌های زورکی. تحمل کردن آدم‌هایی که دوستشان نداری. دیده نشدن یا شنیده نشدن. تبدیل شدن رفاقت‌ها به آشنایی و دوستی‌ها به دشمنی. ترک وابستگی‌ها و دل‌بستگی‌ها. بعضی زندگی کردن‌ها تفاوت چندانی با مرگ ندارند.

بعضی‌ها یک‌جوری می‌گویند خودت باش، انگار ما خوش‌مان می‌آید که بخش‌هایی از وجودمان را پنهان‌ کنیم یا وانمود کنیم آدمی هستیم که دیگران می‌خواهند! ما گاهی به‌ اجبار نقاب می‌زنیم زیرا این نقاب یک سپر دفاعی است. زیرا آدم‌هایی از شدت فشار قضاوت و آزارهای کلامی بابت چیزی که هستند، خودکشی می‌کنند. زیرا ما گاهی اوقات به شکل عجیبی بی‌رحم و آسیب‌زننده می‌شویم. زیرا فکر می‌کنیم فقط یک روش صحیح زیستن وجود دارد و آن شیوه‌ی زندگی ماست و هرکسی شبیه ما نباشد، قابل‌تحمل نیست. چند بار با کلام‌مان دیگری را له کرده‌ایم؟ بدتر از همه این‌ است‌ که خود نبودن و پنهان شدن زیر نقاب هم درد دارد! طاقت‌فرساست و رنج‌آور. برای همین آدم گاهی در تمام زندگی‌اش در جستجوی کسی است که در کنارش احساس امنیت داشته باشد، حس خوب قضاوت نشدن، پذیرفته شدن برای چیزی که هست، بی‌نقاب، عریان، یک خود حقیقی و عاری از پسندهای دیگران.

عزیز غم‌زده‌ی من؛ مهم نیست که کامل نیستی. در کامل بودن کسالتی هست که حتماً از آن خسته خواهی شد. حتی لازم نیست این‌قدر برای پنهان کردن ضعف‌هایت تلاش کنی زیرا بیش‌تر از کنترلت خارج می‌شوند و از جایی که نمی‌دانی، بیرون می‌زنند و لابد آن وقت بیش‌تر خجالت‌زده می‌شوی! دست بردار از آن‌که همیشه نقش آدم خوب و قوی و کامل را بازی کنی! بازنده بودن آن‌قدرها هم ترسناک نیست و کامل نبودن حتی راحت‌تر است. وقتی از تصور کامل بودن دست برداری، می‌توانی دیگران را هم درک کنی و از قضاوت کردن رها شوی زیرا که همه‌ی ما در طیفی از خاکستری زندگی می‌کنیم و اصلاً آدمی، همین است!

دلم یک همْ‌سکوت می‌خواهد. کسی که بنشیند کنارم تا هر دو به شکلی معنادار سکوت کنیم. و در این سکوت حقیقت ما نهفته باشد. بازگشته از تقلا برای حرف زدن و طی کردن فاصله با آدم‌هایی که انگار در دنیای دیگر و سیاره‌ای دیگر زندگی می‌کنند، نیازمند هم‌نشینی برای سکوت هستم. هر روز تعداد آدم‌هایی که به زبان مادری‌ام صحبت می‌کنند، کم‌تر می‌شود. آدم‌هایی که حتی اگر مخالفند، محترم می‌مانند و با توهین و تمسخر درها را روی صورتت نمی‌کوبند. برای ذوب شدن این یأس فقط می‌شود با کسی، برای‌ مدتی، در سکوت نشست و نورهای ریزی را تماشا کرد که در دوردست جهان سوسو می‌زنند. هرچند جا هستی، خودت را زودتر برسان!

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ امیرالمومنین(علیه‌السلام): جز پروردگارت به کسی امید نداشته باش. غررالحکم، حدیث ۶۷۷۵

تو با رفتنت آن‌قدر کوله‌بارم را از بغض مملو ساخته‌ای، که چند سال است بغض‌هایم را می‌خورم و می‌ترکانم، اما ذره‌ای از آن کم نمی‌شود.

که اگر می‌شد، دوست داشتم که در دست‌هایت خانه‌ای داشته باشم.