معمای عشق

دکارت در فلسفه‌اش، به‌ویژه در جمله‌ی معروفش: > «می‌اندیشم، پس هستم» تأکید می‌کند که اندیشیدن جوهرِ وجود انسان است. برای دکارت، اندیشیدن چیزی نیست که انسان گاه بخواهد و گاه نخواهد انجام دهد؛ بلکه ماهیتِ ذاتیِ اوست. بنابراین، اگر این جمله را به زبان فلسفی‌تر دکارتی ترجمه کنیم، می‌شود گفت: > «اندیشیدن نه یک انتخاب، بلکه وظیفه و ذاتِ وجودِ آگاه است.» به بیان دیگر، دکارت باور داشت که انسان، تا زمانی که می‌خواهد حقیقت را بشناسد و وجود خود را اثبات کند، ناگزیر از اندیشیدن است — و این اندیشیدن نوعی مسئولیت عقلانی و اخلاقی در برابر خود و جهان به شمار می‌آید.  🍏🍎🍃

چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن #حافظ

به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن #حافظ

به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن #حافظ

☕️

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس سزای حور بده رونق پری بشکن #حافظ

کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن به باد ده سر و دستار عالمی یعنی کلاه گوشه به آیین سروری بشکن #حافظ