معمای عشق

شوق لبت برد، از یاد حافظ درس شبانه، ورد سحرگاه #حافظ

✨

جانا چه گویم؟ شرح فراقت چشمی و صد نم، جانی و صد آه کافر مبیناد، این غم که دیده‌ست از قامتت سرو، از عارضت ماه #حافظ

✨

ما را به رندی، افسانه کردند پیران جاهل، شیخان گمراه از دست زاهد، کردیم توبه و از فعل عابد، استغفرالله #حافظ

✨

عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه کارم به کام است، الحمدلله ای بخت سرکش! تنگش به بَر کش گه جام زرکش، گه لعل دل‌خواه #حافظ

! _جمعه میعادِ میلاد عشق است! بر سنگفرشِ آبیِ خاطره ها و تپشِ قلب پروانه است؛ در یورشِ باد بر گلبرگ هایِ نشکفته یِ احساس ...‌ فرح_فریماااا📕معمای_عشق 🍏🍎🍃

○ در باورهای کهن، هر روز را به ایزدی و یا ستاره‌ای نسبت می‌دادند و از این نسبت، خوی و آیینی برای آن می‌ساختند. آدینه در این میان، روز زهره بود؛ ستاره‌ای که از دیرباز با عشق، زیبایی، موسیقی و طرب پیوند داشت. به قول شاعرِ بداقبالِ در بند، مسعود سعد سلمان: آدینه مَزاج زهره دارد چون آمد لهو و شادی آرد ای زُهره جمالْ، باده در دْه کامروزم باده بِهْ گُوارد بر یاد خدایگان عالَم کو مُلْکِ جهان به عدل دارد سلطانْ مَلِکْ اَرسلان که جُودش چون چرخ همی زمین نگارد مِهر اَر نَبُوَد چو مِهر تابد اَبر ار نَبُوَد چو اَبر بارد! زهره یا ناهید، خنیاگر آسمان بود، از همین رو، خاموشی و سوختن و سوزاندن عودش به چشم حافظ، این گونه دردناک و حسرت‌بار جلوه می‌کند: زُهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت کس ندارد ذوق مستی، میگساران را چه شد؟! آدینه، روز طرب و بزم و نغمه، روز آسودن و سبکبالی، روزی برای رهایی از گرانباری و گشودن گره‌هایی بود که سختی روزهای هفته بر دل نشانده و بسته! گویی تقویم کهن یادآور می‌شد که زندگی تنها کار و رنج نیست؛ گاه باید ایستاد، نفس کشید، شنید، دید، دوست داشت و شاد بود. دریغا امروز، آدینه‌روز ما بین که چه بی‌فروغ و بی‌سرور سپری می‌شود: به قول م. امید: «پُر تفاوت نکند شنبه و آدینه‌ٔ من!» مسئله تنها مویه بر فراموشی یک سنت کهن نیست؛ مسئله این است که شادی و شور زندگی در غوغا و غبار ابتذال سیاست گم شده و به حاشیه رفته! آدینه باید روزی باشد برای آهسته‌تر زیستن، بیشتر دیدن، کمتر شتاب کردن و دویدن. روزی برای اندکی رهایی، اندکی دیدار، اندکی موسیقی و شعر و شراب و شادی، روزی برای گلگشت و تفرج و تماشا. روزی برای به یاد آوردن این حقیقت ساده که زندگی فقط گذر روزها نیست، بلکه زیستنِ آن‌هاست. بادا که زهره، عودش را تازه کند و ساز خوشش را از سر گیرد. #دکتر_ ایرج_ رضایی در ستایش روز زهره بیست و سوم‌ مردادماه ۱۴۰۵ 🍏🍎🍃

🕊