اِلْ

شِفس کیس.

آقای چاوشی چرا موزیک نمیدن؟

خدا رو شکر.

خداحافط.

قلبمون پر می‌کشه، میره میشینه گوشهٔ پنجره ای که نیست. واژه ها از سردی این روزا خشک می‌شن و لب ها از غذا نخوردن. پوست و استخون می‌شیم، جسممون سبک تر میشه. هیچی‌نمیخوایم، آرزویی نداریم. تمام روز با اشک میگذره، با زل زدن به دیوار. حرفی نمی‌مونه که با خودمون بزنیم. چه برسه با بقیه؛ می‌میریم، زنده نمیشیم اما. بابا میگه چرا کاری نمیکنی، میگیم درست میشه. مامان میگه دیوونه شدی؟ میگیم آره. مداد نقاشیمون گم می‌شه، احساسمون هم. دیگه گرسنه نمیشیم، یادمون میره آدمیزادیم. میرنجونیم، حرف میشنویم، بی دفاع میشیم. آغوش نداریم، درد داریم. دیده نمیشیم، به گریه هامون میخندن. ذوق نداریم. خواب نداریم. چشمی که ببینه نداریم. لبی که باز شه نداریم. هیچی نداریم و همه چیز آدمارو میگیریم. دیگه آدم نیستیم، یا حداقل این حق رو به خودمون نمی‌دیم.

کاش نبودم مرد. کاش خدا از خلق کردن من صرف نظر میکرد.

قبل این روزا، درک این شعر سوتفاهمی بیش نبود.

زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی.. “من هم همچین چنگی نداشتم، دیگه تو شعر میگن دیگه…”

شب بخیر از خواب رو به زوالم.

نه مادر ما که هیچوقت شوخی نداشتیم؛ شرایط الان متفاوته.

‌ ال یکم فرق کردی با شبای قبل😭 جدی شدی

زخمِ زبون.

‌ چی بیشتر از همه باعث میشه دردت بگیره؟

باید عاقل بود، اگر جای درستی نیستی، فاصله بگیر. حالا این که تموم میشه یا خیر، دست خداست.

‌ میشه تموم کرد عشق رو؟:)

به یاد ندارم. نه که آدم گذشته باشم، فقط گاهی برای رها کردن، برای دوست نداشتن، برای دست برداشتن، خیلی زوده، خیلی.

‌ تاحالا شده بگی آخیشششس گذشته تموم‌شد؟

نوعی گول زدن.