وَتین.

من که تا چشم کار می‌کند عزادار می‌بینم و پس از آن هر چه می‌بینم ستمکاران است. پس در این داغ ‏بزرگ و این مصیبت عظیم کسی به تسلای ما نخواهد آمد. هر کسی این داغ را چشیده خودش با ما ‏صاحب‌عزاست و هر کسی خراشی به قلبش نیفتاده یا از ستمکاران است یا از اسیران آن‌ها. ماییم و ‏خودمان در این مجلس ختم. کسی از بیرون به جمع ما دلسوختگان نخواهد آمد. با این وصف، هفتۀ آینده ‏قرار است بغضی که چهارماه آزگار به جبر فروخورده شده آزاد شود و اکنون اگر دست تسلی‌بخشی نباشد، ‏معلوم نیست ما از این داغ چگونه سر برخواهیم داشت. تنها امید دارم به سکینۀ امام «مهدی ظاهر ناطق ‏بالحق»(عج)، که البته او خود صاحب‌عزای اصلی «کربلای همیشگی» و «عاشورای تمام‌نانشدنی» است، ‏در این مصیبت دوام بیاوریم. نیز امید دارم به یمن رأفت امام رئوف(ع) که معشوق و پناه امام شهید ما بود ‏و هست، پرده‌ای از تسکین بر قلب ما مستولی شود؛ از سنخ همان دستی که اباعبدالله(ع) بر قلب زینب ‏کبری(س) گذاشت و از سنخ همان آرامشی که به محض تشریف در حرم شریفش احساس می‌کنیم. ما اگر ‏از این داغ، «مع امام منصور» به سلامت گذر کنیم، می‌توانیم و باید به شکرانۀ این تصدّق و تلطّف ‏حضرتش، قامت راست کنیم و تا جان در بدن داریم در کنار عهد خون‌خواهی‌اش که خواهد فرمود «ألا یا ‏أهل العالم أنا الصمصام المنتقم»، پرچم «یالثارات» را به‌دست بگیریم. پس بیایید دوباره در جان امام شهید ‏فنا شویم و با او تکرار کنیم: «سید ما، مولای ما، دعا کن برای ما؛ صاحب ما توئی؛ صاحب این کشور توئی؛ ‏صاحب این انقلاب توئی؛ پشتیبان ما شما هستید؛ ما این راه را ادامه خواهیم داد؛ با قدرت هم ادامه ‏خواهیم داد؛ در این راه ما را با دعای خود، با حمایت خود، با توجه خود، پشتیبانی بفرما.»‏