مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

بیاید کتاب‌فروشی گویا طبقه دوم و من رو نجات بدید❤️

هیچکس نجاتم نمی‌ده از اینجا. شاید خودم رو کشتم. سرکار بس.

دارم دیوانه می‌شم

من از زیر بار میکروخشمهایی که از اطرافیانم توم موند و حرفی نزدم خمودم. ترسیدم نگرانشون کنم، حس ناکافی بودن بدم، ناراحتشون کنم یا از طرفی ترسیدم نیازمند به نظر بیام، تحقیر بشم و مورد تمسخر قرار بگیرم پس خفه خون گرفتم.

I get up because I won't be loved unless I'm useful to people. I call myself pathetic and miserable despite knowing I shouldn't beg for love, I'm like a dog when it comes to loving people.

منم همینطور رابرت مادزلی. منم همینطور.

خداروشکر اول هفته فکر می‌کردم باید منتظر جمعه باشم تا بالاخره تو اون روز احساس زنده بودن بکنم ولی خیر. ترجیح می‌دم فردا رو داخل قبر سپری کنم❤️

واقعا برای خودم هم سواله که چرا کلم انقدر کیری‌.

چهار روز قمر در عقرب، دو سه روز فول مون و اینا، ده روز پی ام اس، یک هفته پریود، دو سه روزم بذاریم واسه خستگی کاری و درسی، چند روزشم دعوا میکنم با این و اون و بعد ازم میپرسی چرا همیشه کلت خرابه؟ عزیزم؟

بی مسئولیتی آدما روانیم میکنه

خشمی که هر روز با خودم حمل می‌کنم به زودی قراره مادرمو بگاد. حتا خودم هم از اون روز می‌ترسم که انگر ایشوزمو بالا بیارم روی کسی.

نیاز دارم شخصی رو به عنوان مسئول روابط انسانیم انتخاب کنم چون این افتضاحی که من می‌‌بینم حالا حالاها درست بشو نیست

نیاز شدید و عمیق دارم که هرچه زودتر امروز تموم شه

نمی‌دونم با چه منطقی تصمیم گرفتم تو یک روز هم باشگاه برم و هم دانشگاه و هم سرکار.

همه‌ ایشوها حل می‌شه یا یاد می‌گیری باهاشون کنار بیای؛ بجز فمیلی‌ایشوز که تا ابد کیرش توی کونته.

احساس می‌کنم یک‌بازه از زمان هست هرسال که من باید به یقین حتما در گا باشم، منظورم تمام سال هست البته.