مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

نمی‌دونم با چه منطقی تصمیم گرفتم تو یک روز هم باشگاه برم و هم دانشگاه و هم سرکار.

همه‌ ایشوها حل می‌شه یا یاد می‌گیری باهاشون کنار بیای؛ بجز فمیلی‌ایشوز که تا ابد کیرش توی کونته.

احساس می‌کنم یک‌بازه از زمان هست هرسال که من باید به یقین حتما در گا باشم، منظورم تمام سال هست البته.

خداروشکر گریه تو خیابون و دانشگاه و کافه رو هم آنلاک کردم. انشالله فروپاشی روانی‌های بیشتر در مکان‌های جدیدتر❤️

یک‌جوری اشکم دم مشکمه که خاک بر سرت عسل جون داری چه غلطی می‌کنی❤️

دلیلی که باید بخاطرش برم تو غار زندگی کنم:

بیاید کتابفروشی گویا نجاتم بدید لطفا.

نمی‌دونم چطور بگم ولی هرلحظه ممکنه از استرس بشینم همین وسط گریه کنم خودمو بکشم

من نمی‌دونم کدوم آدم عاقلی ساعت هشت صبح تحلیل نمایشنامه برمی‌داره

مردها اغلب موجوداتی زشت.

ببخشید از محیط‌هایی که مردها توش زیادن بی‌زارم باعث می‌شن بخوام گریه کنم و فریاد بکشم و موهام رو دونه دونه جدا کنم و از دستشون فرار کنم برم تو یک جنگل پر از خرس. انواع خرس‌ها. گریزلی و هرچی.

مرگ میخ

ببینید تنها بخش بامزه‌ی کارم اینه که یه کاسکو هست اسمش فندوقه ولی حتی اونم نمی‌ذاره بهش دست بزنم نازش کنم چون دوستم نداره

نمی‌خوام برم دانشگوه

سلام نمی‌خوام برم سرکار

پی ام اس اصلا قضیه‌ی جالبی نیست. آدم نمی‌فهمه واقعا حق داره ناراحت باشه، یا صرفا الکی یه حساسِ کصونه واویلا شده.

اولین روز کاری جوری بود که الان می‌خوام بخاطر تمام تغییراتی که ممکنه بوجود بیاد گریه کنم و فروپاشی روانی رو در آغوش بگیرم

دیوانه شدم چرا تموم نمی‌شه🙏🏽

I was looking for a job, and then I found a job And heaven knows I'm miserable now