موجودی‌در‌پوچ‌ترین‌هیچ‌کجای‌عالم.

آها راستی هیچ خوشم نمیاد از آدم‌هایی که میکاپ رو فقط برای زیبایی می‌دونن.

عجب سیرکیه ها

حتی کلونازپام هم باعث نمی‌شه بخوابم باورم نمی‌شت

نجات‌دهنده تو آینه نیست، تو لیوان قهوه‌ست.

بخدا که عسل نوزده ساله رو ببینم زدمش.

زندگیم از دور خیلی قشنگه؛ مثلا اگه از کهکشان آندرومدا بهم نگاه کنی.

-روزنه آبی، اکبر رادی

-روزنه آبی، اکبر رادی

این‌طور بارم آورده بودند که بترسم. از همه چیز. از بزرگتر که مبادا بهش بربخورد؛ از کوچک‌تر که مبادا دلش بشکند؛ از دوست که مبادا برنجد و تنهایم بگذارد؛ از دشمن که مبادا برآشوبد و به سراغم بیاید. هم‌نوایی شبانه ارکستر چوب‌ها

یه بمب اتم بندازن همین وسط دست جمعی راحت شیم دیگه. چیه این زندگی کردن با آخوند و جمهوری اسلامی آخه.

بای‌پولار نوع دو برای مدت کوتاهی بهت این توهم رو می‌ده که انگار زندگیت درست شده. یعنی اینجوریه که انگار قهوه‌هایی که درست می‌کنی بهترین طعم ممکن رو دارن، کتاب‌ها خوندنی‌ترینن، آسمون آبی‌تره و آدم‌ها اونقدر موجودات سختی نیستن، لبخند زدن و خندیدن ساده‌ترین کار ممکنه و روزهای پروداکتیو پشت سر هم قطار می‌شن و همه‌چیز در ایده‌آل‌ترین حالت خودشه(که نیست). بعد از گذروندن این روزهای خوش و خرم هم یک‌جوری باعث سقوطت می‌شه انگار که نه انگار تا همین دو روز پیش داشتی از دیوار راست بالا می‌رفتی. خلاصه که کیر آقا کیر.

-ناگهان، عباس نعلبندیان

-آی بی‌ کلاه، آی با‌ کلاه