مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

once something is said out loud, it doesn’t belong only to you anymore. it lives in someone else’s understanding now. they can think about it later, interpret it in ways you didn’t mean, remember it slightly different than how it felt when you said it. it becomes something fixed. and i think i’m a lot more comfortable with my thoughts when they’re still flexible. still mine. still able to be reshaped or softened before anyone else sees them. so when i say something real, there’s this immediate loss of control. and i don’t think i handle that well at all. it’s like i want to be known, but only in ways i can manage. only in ways that still feel safe, still feel contained. i want someone to understand me deeply, but i also want to decide exactly how they get to that understanding. which doesn’t really work. -the guilt after being vulnerable

دوست‌های خوب من.

ببخشید من جدا این جمله «خیلی قوی‌ هستی» و فلان رو درک نمی‌کنم. یعنی چی عزیزم؟ مگه کار دیگه‌ای می‌تونستم بکنم؟مگه انتخاب شخصیم بود؟

بنظرم که دیگه وقتشه معده ام رو در بیارم بذارم جلوی در سگا و پیشیارو سیر کنه

بعضی وقتا واقعا دلم برای چیزهایی تنگ می‌شه که باید یکی رو استخدام کنم در اینجور مواقع بزنه تو دهن مغزم جدی.

خوشم نیومد دیگه اینجا رو دوست ندارید💔

ابرو بالا ننداز عه.

یا موافقید یا توت فرنگی یا قلب. ابرو هم بالا نمیندازید.

دلقک نده اینجا دیکتاتوریه

من قوی‌ترین سرباز خدا نیستم و به درد دو یا سه لیوان قهوه در روز نمی‌خورم. من می‌خوام یک گالن قهوه داشته باشم.

شب به امید قهوه‌ای که صبح قراره بخورم می‌خوابم، صبح بخاطر قهوه‌ای که قراره درست کنم از جام بلند می‌شم، قهوه صبحم رو می‌خورم منتظر می‌مونم چند ساعتی بگذره که بتونم قهوه بعدیم رو بخورم، دوباره شب می‌شه و به فکر قهوه روز بعد میفتم و این چرخه تموم نمی‌شه.

جدی درود بر انبه