ኢትዮ Funny

በ19ኛው ክፍለ ዘመን መገባደጃ ላይ ቻርልስ ስዋብ (Charles Schwab) የተባለ በጣም ስኬታማ አሜሪካዊ ነጋዴ ነበረ። በአንድ ወቅት ከሚመራቸው የብረት ማቅለጫ ፋብሪካዎች መካከል አንዱ በጣም ደካማ ምርት ማምረት ጀመረ። የፋብሪካው ስራ አስኪያጅ ሰራተኞቹን ቢጮኽባቸው፣ ቢዝትባቸው፣ አልፎ ተርፎም ከስራ አባርራለሁ እያለ ቢያስፈራራቸውም ምንም ሊለወጡ አልቻሉም። ስዋብ ሁኔታውን በአካል ለማየት ወደ ፋብሪካው መጣ። የቀን ፈረቃ (Day shift) ሰራተኞች ስራቸውን ጨርሰው ሊወጡ ጥቂት ደቂቃዎች ሲቀሩት ነበር የደረሰው። እርምጃ 1 ስዋብ ወደ አንዱ ሰራተኛ ጠጋ ብሎ ዛሬ ስንት ጊዜ ብረት አቀለጣችሁ? ሲል ጠየቀው። ሰራተኛውም 6 ብሎ መለሰለት። እርምጃ 2 ስዋብ ምንም አልተቆጣም፣ ምንም ምክርም አልሰጠም። ይልቁንስ አንድ ጠመኔ (Chalk) አነሳና በፋብሪካው ወለል ላይ ትልቅ 6 የሚል ቁጥር ጽፎ ምንም ሳይናገር ወጣ። ምሽት ላይ ምን ተፈጠረ? የሌሊት ፈረቃ (Night shift) ሰራተኞች ወደ ስራ ሲገቡ ወለሉ ላይ የተጻፈውን 6 ቁጥር አዩና ትርጉሙን ጠየቁ። ባለቤቱ መጥቶ ዛሬ የቀን ሰራተኞች የሰሩትን ቁጥር ጽፎት ነው ተባሉ። የሌሊት ፈረቃ ሰራተኞች ይሄንን ሲሰሙ ክብራቸው የተነካ መሰላቸው። ከቀን ሰራተኞች እናንሳለን? የሚል የፉክክር ስሜት ውስጣቸው ተቀሰቀሰ። በዚያኑ ሌሊት እልህ ውስጥ ገብተው በርትተው ሰሩ። ጠዋት ሲወጡ ወለሉ ላይ የነበረውን 6 አጥፍተው በትልቅ ቁጥር 7 ብለው ጽፈው ሄዱ። በማግስቱ ጠዋት የቀን ሰራተኞች ሲመጡ 7 ቁጥርን አዩ። ወዲያውኑ ኩራታቸው ተጎዳ። የሌሊት ሰራተኞች ሊበልጡን አይችሉም! በማለት በከፍተኛ ጉልበት ሰሩ። ያ ቀን ሲያልቅ ወለሉ ላይ 10 የሚል ቁጥር ተጻፈ። በጥቂት ሳምንታት ውስጥ ያ ደካማ የነበረው ፋብሪካ በድርጅቱ ውስጥ ከፍተኛ ምርት የሚያመርት ቀዳሚ ፋብሪካ ለመሆን ቻለ። ከጀርባው ያለው የሳይኮሎጂ ምስጢር ምንድነው? ይህ ዘዴ በሳይኮሎጂ ውስጥ Psychological Reactance ይባላል። ሰዎችን በቀጥታ ስታዛቸው፣ ስትወቅሳቸው ወይም ስታስገድዳቸው አእምሯቸው መከላከያ ያቆማል (Resistance ይፈጥራል)። ቻርልስ ስዋብ የተጠቀመው ስልት ግን የሚከተሉትን ነጥቦች ነካባቸው፡- 1️⃣ ኩራትን መፈታተን (Appealing to Vanity) ሰዎችን ደካማ ናችሁ ብሎ ከመሳደብ ይልቅ፣ በድርጊቱ እንዲያረጋግጡ የፉክክር ሜዳ ከፈተላቸው። 2️⃣ ራስን የማረጋገጥ ፍላጎት (The Desire to Excel) እያንዳንዱ ሰው በስራው ጎበዝ ተብሎ መታወቅ ይፈልጋል። ስዋብ ያንን ፍላጎታቸውን ቀሰቀሰው። ሰዎችን በጭቅጭቅ እና በትዕዛዝ ለመለወጥ ከመሞከር ይልቅ፣ ውስጣቸው ያለውን የፉክክር እና የኩራት ስሜት የሚቀሰቅስ ሁኔታ (Challenge) መፍጠር ይበልጥ ውጤታማ ያደርጋል‼️

አንድ ወቅት ላይ፣ በታላቅ ጥበባቸውና በትዕግስታቸው የሚታወቁ አንድ አረጋዊ መነኩሴ ነበሩ። አንድ ቀን አንድ በጣም ተናዳጅ እና በህይወት የተማረረ ወጣት ወደእሳቸው መጥቶ እንዲህ አላቸው... መምህር ሆይ፣ በሰዎች ንግግርና በህይወት ፈተናዎች ሁልጊዜ እበሳጫለሁ። ውስጤ በቁጣና በሃዘን ተሞልቷል፤ እባክዎን ሰላም የማገኝበትን ጥበብ ያስተምሩኝ?.. አረጋዊው መነኩሴ ወጣቱን በጥሞና ካደመጡት በኋላ፣ ምንም ሳይናገሩ ተነስተው አንድ እጅ ሙሉ ጨው እና አንድ ብርጭቆ ንጹህ ውሃ ይዘው መጡ። ከዚያም ወጣቱን ይህን ጨው ውሃው ውስጥ ጨምረውና ጠጣው አሉት። ወጣቱም የተባለውን አደረገ። ነገር ግን ገና አንድ ጉንጭ እንደቀመሰ በጨው ብዛት ፊቱ ተጨማዶ ውሃውን ተፋው። መነኩሴው ፈገግ ብለው ጣዕሙ እንዴት ነው? ሲሉ ጠየቁት። ወጣቱም "በጣም ይመርራል፣ ጨው ብቻ ነው!" ሲል መለሰ። በመቀጠል መነኩሴው ወጣቱን እጅግ ሰፊ እና ጥልቅ ወደሆነ አንድ ኩሬ ይዘውት ሄዱ። ልክ እንደቅድሙ አንድ እጅ ሙሉ ጨው ሰጡትና አሁን ደግሞ ይህንን ጨው ኩሬው ውስጥ ጨምረው" አሉት። ወጣቱም ጨው አፈስሶ ኩሬው ውስጥ ከተተው። ከዚያም መነኩሴው "አሁን ከዚህ ኩሬ ውሃ ቀድተህ ጠጣ" አሉት። ወጣቱም ቀድቶ ጠጣ። መነኩሴው "አሁንስ ጨውነቱ ይታወቅሃል? ጣዕሙስ እንዴት ነው?" አሉት። ወጣቱም "በጣም ደስ የሚልና የሚያረካ ንጹህ ውሃ ነው፤ የጨው ጣዕም ጨርሶ አይሰማም" ሲል መለሰ። በዚህ ጊዜ መነኩሴው ወጣቱን አጠገባቸው አስቀምጠው በትከሻው ላይ እጃቸውን ጭነው እንዲህ አሉት፦ ልጄ ሆይ፣ በህይወትህ የሚያጋጥሙህ ፈተናዎች፣ የሰዎች ክፉ ንግግር እና ክህደት ልክ እንደዚህ ጨው ናቸው። መጠናቸው ሁልጊዜ ያው አንድ አይነት ነው። ነገር ግን በህይወትህ የምታገኘው የመራርነት መጠን የሚወሰነው ጨው በሚያርፍበት ልብህ ስፋት ላይ ነው... "ውስጥህ እንደ ብርጭቆ ጠባብ ከሆነ፣ ጥቂት የሰዎች ትችትና ጥቃቅን ፈተናዎች ህይወትህን ሙሉ በሙሉ ያመሩታል። ነገር ግን ልብህንና አመለካከትህን እንደዚህ ኩሬ ሰፊና ጥልቅ ካደረግኸው፣ ማንም ሰው የሚወረውረው የክፋት ጨው የአንተን ውስጣዊ ሰላም ሊያጠፋው አይችልም። ስለዚህ ብልህ መሆን ካለብህ፣ ፈተናዎቹ እንዳይኖሩ መጸለይ ሳይሆን፣ አንተ ራስህ ትልቅ ኩሬ ለመሆን መጣር ነው ያለብህ!.. በህይወታችን ውስጥ የሰዎችን ባህሪ ወይም የሚያጋጥሙንን ፈተናዎች ሁልጊዜ መቆጣጠር አንችልም። አመለካከታችንን እና ትዕግስታችንን ባሰፋን ቁጥር፣ የትኛውም ውጫዊ ረብሻ ውስጣዊ ሰላማችንን ሊያናጋው አይችልም።

አንድ በዕድሜ የገፋ ኢንጂነር ለብዙ ዓመታት በአንድ ድርጅት ውስጥ በታማኝነት ሲያገለግል ቆየ። በስተመጨረሻ ግን ዕድሜው ስለገፋ በጡረታ ተገልሎ ከቤተሰቡ ጋር ለማሳለፍ ወሰነና ለአለቃው የመልቀቂያ ጥያቄ አቀረበ። አለቃው አናጺው በመሄዱ በጣም አዘነ፤ ነገር ግን እንደ መጨረሻ ውለታ አንድ ጥያቄ አቀረበለት እባክህን ከመሄድህ በፊት አንድ የመጨረሻ ቤት ብቻ ሰርተህ ጨርስልኝ አለው። ኢንጂነሩ ጥያቄውን ተቀበለ ነገር ግን ልቡ በሥራው ላይ አልነበረም። ቶሎ ጨርሼ መሄድ አለብኝ በሚል ስሜት ቤቱን ጥራት በሌለው እቃዎች በቸልተኝነት መገንባት ጀመረ። የቆየ ዕውቀቱንና ጥበቡን ሳይጠቀምበት፣ ውጪውን ብቻ የሚያምር አስመስሎ ቤቱን በፍጥነት አጠናቀቀ። ቤቱ ተሠርቶ እንዳለቀ አለቃው ቤቱን ሊጎበኝ መጣ። የአዲሱን የቤት ቁልፍ ለኢንጂነሩ ሰጠውና እንዲህ አለው ይህ ቤት ላለፉት ዓመታት ላደረግከው ታማኝ አገልግሎት የእኔ ስጦታ ነው፤ ቁልፉን ተረከብ፣ ቤቱ የአንተ ነው! ኢንጂነሩ በዚህ ጊዜ በድንጋጤ ደረቀ። የምኖርበት ቤት መሆኑን ባውቅ ኖሮ እንዴት አድርጌ በጥራት እሰራው ነበር! ብሎ ተጸጸተ። እያንዳንዷ የምንሰራው ሥራ፣ የምንናገረው ንግግርና የምናደርገው ደግነት ለራሳችን የምንገነባው የቤት ጡብ ነው። ሕይወት በራስህ የምትገነባው ፕሮጀክት ናት። ዛሬ የምታደርገው ጥንቃቄ ነገ ለምትኖርበት ሰላም መሠረት ነው!

በአንድ ወቅት በአንድ መንደር ውስጥ የሚኖር በጣም ሀብታም ሰው ነበር። ይህ ሰው አራት ልጆች ነበሩት። ልጆቹ በሰዎች ላይ በችኮላ የመፍረድ ልማድ ነበረባቸው። አባትየው ይህንን ባህሪያቸውን ሊያርም ስለፈለገ አንድ ዘዴ ዘየደ። አራቱንም ልጆቹን ጠርቶ፣ በጣም ራቅ ባለ ስፍራ የሚገኝ አንድ የፒር (Pear) ዛፍ ሄደው እንዲያዩት አዘዛቸው። ሆኖም ግን እያንዳንዱ ልጅ ዛፉን የሚያየው በተለያየ ወቅቶች (Seasons) እንዲሆን አደረገ። የመጀመሪያው ልጅ፦ በበጋ ሄዶ አየው። ሁለተኛው ልጅ፦ በክረምት ሄዶ አየው። ሶስተኛው ልጅ፦ በመጸው ሄዶ አየው። አራተኛው ልጅ፦ በፀደይ ሄዶ አየው። ሁሉም ልጆች ዛፉን አይተው ከተመለሱ በኋላ አባትየው ሰበሰባቸውና ያዩትን እንዲገልጹ ነገራቸው። የመጀመሪያው ልጅ፦ ዛፉ በጣም የሚያምር፣ አረንጓዴ ቅጠሎች ያሉትና ጣፋጭ ፍሬዎች የሞሉበት ነበር አለ... ሁለተኛው ልጅ፦ አይደለም! ዛፉ ምንም ቅጠል የሌለው፣ የደረቀና በጣም አስቀያሚ ነው አለ። ሶስተኛው ልጅ፦ ሁለታችሁም ተሳስታችኋል። ዛፉ በጣም በሚያማምሩ አበቦች ተሞልቶ ነበር፤ ጠረኑም ማራኪ ነበር አለ። አራተኛው ልጅ፦ እኔ ያየሁት ግን ዛፉ በቅጠሎች ብቻ የተሞላና ገና ፍሬ ያልያዘ ነበር አለ። ልጆቹ እርስ በእርሳቸው መከራከር ጀመሩ። በዚህ ጊዜ አባትየው ፈገግ ብሎ እንዲህ አላቸው፦ ልጆቼ፣ ሁላችሁም ትክክል ናችሁ። የሁላችሁም መልስ የተለያየ የሆነው ዛፉን ያያችሁት በተለያየ ወቅት ስለሆነ ነው። የአንድን ሰው ማንነት በአንድ ወቅት ወይም በአንድ ድርጊት ብቻ አይተን ልንረዳው አንችልም። አንድ ሰው በህይወቱ አስቸጋሪ ወቅት (ክረምት) ላይ ሊሆን ይችላል፤ ያ ደግሞ ሙሉ ማንነቱን አይወክልም። የዛፉን ውበትና ፍሬ ለማየት ወቅቱ እስኪደርስ መጠበቅ እንደሚያስፈልግ ሁሉ፣ የሰዎችንም ትክክለኛ ማንነት ለመረዳት ጊዜ መስጠትና በትዕግስት ማየት ያስፈልጋል። በሰዎች ላይ በችኮላ ስንፈርድ፣ ያ ሰው ወደፊት ሊያፈራው የሚችለውን መልካም ፍሬ ወይም ያለውን ውበት ሳናይ እንቀራለን። ስለዚህ አንድ ሰው ዛሬ ባለበት ሁኔታ ላይ ብቻ ተመስርተህ አትፍረድበት፤ ምክንያቱም ነገ የእሱ የፀደይ ወቅት ሊሆን ይችላል።

✍️ (ዜና አበው)

በአንድ ወቅት በአንድ ትልቅ ሀገር የሚኖር ንጉሥ ነበረ። ንጉሡ በጣም የሚወዳቸውና የሚያምናቸው ሁለት አማካሪዎች ነበሩት... አንደኛው ደግና ለሀገሩ የሚያስብ ሲሆን፣ ሁለተኛው ግን በምቀኝነት የታወረና ደጉን አማካሪ ለማጥፋት የሚጥር ክፉ ሰው ነበር... ይህ ክፉ አማካሪ ደጉን ሰው ከንጉሡ ዓይን ለማውጣት አንድ ዘዴ ዘየደ። ክፉው አማካሪ ወደ ንጉሡ ዘንድ ቀረብ ብሎ እንዲህ ሲል በሹክሹክታ ነገረው... ግርማዊ ሆይ! ያ የምታምኑት አማካሪዎ በአደባባይ (የንጉሡ አፍ ይገማል) እያለ ሲያማዎት ሰምቻለሁ። ካላመኑኝ ነገ ሲያናግርዎት አፍንጫውን ይዞ ሲቀርብዎት ያስተውሉ... በመቀጠልም ወደ ደጉ አማካሪ ዘንድ ሄዶ እንዲህ አለው፦ ወዳጄ! ንጉሡ ዛሬ በጣም ተቆጥተዋል... የአፍህ ጠረን ስለሚረብሻቸው ነገ ስታናግራቸው አፍንጫህን በመሸፈኛ ይዘህ ቅረብ፣ አለበለዚያ ይቀጡሃል አለው... በማግስቱ ደጉ አማካሪ የንጉሡን ቁጣ በመፍራት አፍንጫውን በጨርቅ ሸፍኖ ቀረበ... ንጉሡም በእውነትም ይሄ ሰውዬ አፌ ይገማል ብሎ አምኗል ብሎ በልቡ ተቆጣ። ንጉሡም በወቅቱ የነበረውን ልማድ በመከተል አንድ ደብዳቤ ጽፎ ለደጉ አማካሪ ሰጠው። ደብዳቤው እንዲህ ይል ነበር፦ ይህንን ደብዳቤ ይዞ የመጣውን ሰው አንገቱን ቁረጡት!። ደጉ አማካሪ ደብዳቤውን ይዞ ወደ ገዳዮቹ ሲሄድ፣ በመንገድ ላይ ያ ክፉ አማካሪ አገኘው። ክፉው አማካሪ ንጉሡ የሰጡት ደብዳቤ የሽልማት መሆኑ ነው ብሎ በመገመት፣ ደጉን ሰው ቀድሞ ሽልማቱን ለመውሰድ ፈለገ... ይህንን ደብዳቤ እኔ ላድርስልህ፣ አንተ ደክሞሃል ብሎ ደብዳቤውን ተቀብሎት እየሮጠ ወደ ገዳዮቹ ዘንድ ሄደ። ገዳዮቹም ደብዳቤውን አንብበው የክፉውን አማካሪ አንገት ወዲያውኑ ቀነጠሱት። በማግስቱ ደጉ አማካሪ በሕይወት ተገኝቶ ንጉሡ ፊት ቀረበ። ንጉሡም ደንግጦ ደብዳቤው የታለ? ብሎ ጠየቀው... አማካሪውም የሆነውን ሁሉ ሲነግረው፣ ንጉሡ ክፉው ሰው ለሌላው የቆፈረው ጉድጓድ ራሱ መውደቂያው እንደሆነ ተረዳ! ክፋት ሁልጊዜ ወደ ባለቤቱ ተመልሳ ትመጣለች። ሌላውን ለመጉዳት መሞከር መጨረሻው ራስን ማጥፋት ነው።

🛑ዳሽራት ማንጂ (Dashrath Manjhi) ዳሽራት ማንጂ በሕንድ አገር በጣም ድሃ በሆነ መንደር ውስጥ ይኖር ነበር። መንደሩ ካለበት ቦታ ተለይቶ በትልቅ ተራራ የታጠረ ስለነበር... ሰዎች ወደ ሆስፒታል ወይም ወደ ከተማ ለመሄድ ተራራውን ዞረው 70 ኪሎ ሜትር ያህል መጓዝ ነበረባቸው... አንድ ቀን የዳሽራት ሚስት በጠና ታመመች። ሆስፒታል ለመድረስ ያ ተራራ እንቅፋት ስለሆነባቸውና መንገዱ በጣም ረጅም ስለነበር በሰዓቱ ሕክምና ማግኘት ሳትችል ቀርታ በሞት ተለየችው። ዳሽራት በዚህ በጣም አዘነ፤ ነገር ግን በሐዘን ተሰብሮ አልቀረም... ሌላ ሰው በሚስቴ ላይ የደረሰው እንዳይደርስበት ብሎ አንድ ትልቅ ውሳኔ ወሰነ... ዳሽራት በእጁ ባለች አንዲት መዶሻና ሆራ (Chisel) ብቻ ያንን ግዙፍ ተራራ ሰንጥቆ መንገድ ለመሥራት ተነሳ... የመንደሩ ሰዎች ይህ ሰው አብዷል፣ በትንሽ መዶሻ ተራራ ይናዳል ወይ? እያሉ ይሳለቁበት ነበር... ዳሽራት በየቀኑ ከጠዋት እስከ ማታ ተራራውን ይፈለፍል ነበር። ለ22 ዓመታት ያህል ብቻውን፣ ያለ ማሽን፣ በፀሐይና በዝናብ ሳይበገር መስራቱን ቀጠለ... በመጨረሻም በ1982 ዓ.ም ያንን ግዙፍ ተራራ ለሁለት ሰንጥቆ 110 ሜትር ርዝመትና 9 ሜትር ስፋት ያለው መንገድ አጠናቀቀ። 70 ኪሎ ሜትር የነበረው ርቀት ወደ 1 ኪሎ ሜትር ብቻ ዝቅ አለ። አንድ ሰው ብቻውን ዓለምን የሚያስደንቅ ትልቅ ለውጥ ማምጣት ይችላል፤ ዋናው ነገር በራሱ ላይ ያለው ተስፋና እምነት ነው። ተራራው የተናደው በአንድ ቀን ሳይሆን ለ22 ዓመታት በየቀኑ በተሰነዘሩ ትናንሽ መዶሻዎች ነው። ተራራው ላይ መውጣት አቅቶህ ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ተራራውን ሰንጥቆ መንገድ ማውጣት እንደምትችል አትርሳ‼️

<<በአንድ ወቅት አንድ ንጉሥ በጣም የሚያስፈራ ሕልም አየ። በሕልሙም ጥርሶቹ በሙሉ አንድ በአንድ ሲረግፉ አየ.. <<ንጉሡ ደንግጦ ከእንቅልፉ ነቃና አንድ የሕልም ፈቺ አስመጣ። ሕልም ፈቺውም የንጉሡን ሕልም ሰምቶ ፊቱ ተለዋወጠ... <<ንጉሥ ሆይ! ይህ በጣም መጥፎ ሕልም ነው። ትርጉሙም የቤተሰብዎ አባላት በሙሉ አንድ በአንድ ከእርስዎ በፊት ይሞታሉ ማለት ነው አለው! <<ንጉሡ በዚህ ንግግር በጣም ተቆጣና <<እንዴት እንዲህ ያለ መርዶ ትነግረኛለህ!>> ብሎ ሕልም ፈቺውን እንዲገደል አዘዘ... <<ከጥቂት ቀናት በኋላ ንጉሡ ሌላ ሁለተኛ የሕልም ፈቺ አስመጣና ሕልሙን ነገረው... <<ይህኛው ሕልም ፈቺ ግን በጣም ብልሃተኛ ነበር። ሕልሙን ሰምቶ ፊቱ በደስታ በራ... <<ንጉሥ ሆይ! እንኳን ደስ አለዎት! ይህ እጅግ በጣም መልካም ሕልም ነው" አለው። ንጉሡም እንዴት? ብሎ ጠየቀው... <<ብልሃተኛውም እንዲህ ሲል መለሰ፦ የሕልሙ ትርጉም እርስዎ ከቤተሰብዎ አባላት ሁሉ በላይ ረጅም ዕድሜ ይኖራሉ ማለት ነው!.. <<ንጉሡ በዚህ ምላሽ በጣም ተደስቶ ለሕልም ፈቺው ትልቅ ሽልማት ሰጠው! <<የህልሙ ፍቺ አንድ ቢሆንም፣ የምንናገርበት መንገድ ውጤቱን ሊለውጠው ይችላል። ብልሃተኛ ሰው መራራውን እውነት በጣፋጭ ቃል መግለጽ ይችላል!>>

<<በጣም የሚዋደዱ ነገር ግን በጣም ድሆች የሆኑ ባልና ሚስት ነበሩ... የገና በዓል ሲቃረብ አንዳቸው ለሌላው የሚሰጡት ስጦታ ለመግዛት ገንዘብ አልነበራቸውም... ሚስት እስከ ወገቧ የሚደርስ እጅግ የሚያምርና ረጅም ፀጉር ነበራት... በዓሉ ሊደርስ አንድ ቀን ሲቀረው ሚስት ለባሏ ተበጥሶ የነበረውን ⌚ የሰዓት ማሰሪያ ለመግዛት ወሰነች... ወደ ፀጉር ቤት ሄዳ ያንን የምትሳሳለትን ፀጉሯን በመሸጥ ገንዘብ አገኘችና ለባሏ የወርቅ ሰዓት ማሰሪያ ገዛችለት... ምሽት ላይ ባል ወደ ቤት ሲመለስ የሚስቱን ፀጉር ማጠር አይቶ ደነገጠ። እሷም አይዞህ ፀጉሬ ያድጋል... እኔ ግን ለገና ስጦታ ይኸው ገዝቼልሃለሁ ብላ የሰዓት ማሰሪያውን ሰጠችው። ባል በሀዘን ስሜት ከኋላ የደበቀውን ስጦታ ሰጣት... እሱም ለሚስቱ ፀጉር የሚያምር ጌጥና ማበጠሪያ ለመግዛት ሲል ያንን የሚወደውን የወርቅ ሰዓቱን ሽጦት ነበር... አሁን ሁለቱም እርስ በርስ ለመደሰት ሲሉ ያላቸውን ብቸኛ ሀብት አጥተዋል፤ ነገር ግን ከመቼውም ጊዜ በላይ የሚበልጥ ፍቅርን አግኝተዋል! ቁሶች ሊጠፉ ወይም ሊሸጡ ይችላሉ፤ ነገር ግን ለሰው የምናሳየው ክብርና የምንሰጠው ቦታ በልብ ውስጥ ለዘላለም ይኖራል! ትዳር ማለት ሁለት ሰዎች ተሸናፊ ሆነው ሁለቱም የሚያሸንፉበት ብቸኛው ጨዋታ ነው‼️

🛑ስለ ጀግንነት አባባሎች <<ጀግንነት ማለት ፍርሃት ማጣት ሳይሆን፣ ፍርሃትን አሸንፎ መገኘት ነው!>> — ኔልሰን ማንዴላ <<አንድ ጀግና የሚለካው በወደቀበት ቁጥር ሳይሆን፣ በወደቀበት ቦታ ተነስቶ ለመቀጠል በሚያሳየው ጥንካሬ ነው>> <<እውነተኛ ጀግንነት በዝምታ የሚሰሩ ታላላቅ ስራዎች ውጤት እንጂ በጩኸት የሚታወጅ አይደለም>> <<የአንበሳን ልብ የያዘ ሰው በሺህዎች የሚቆጠሩ ቀበሮዎች መሃል ቢሆንም አይሸበርም>> <<ጀግና አንድ ጊዜ ይሞታል፤ ፈሪ ግን ከመሞቱ በፊት በየቀኑ ይሞታል>> <<የማይቻል ነገር የለም፤ ምክንያቱም 'አይቻልም' የሚለው ቃል የሰነፎች መዝገብ ላይ ብቻ የሚገኝ ነው!>> — ናፖሊዮን ቦናፓርት <<ትልቁ ጀግንነት በሌሎች ላይ መንገስ ሳይሆን፣ በራስ ስሜት እና ፍላጎት ላይ ስልጣን ማግኘት ነው!>> <<ጀግንነት ማለት ትክክለኛውን ነገር ለማድረግ ማንም በማይደግፍህ ጊዜ ብቻህን መቆም መቻል ነው!>>

👤┃ አልበሙ ላይ በገጥም እነ እስጢፎ በቅንብር እነ ጊልዶ ካሳ እንደተሳተፉ ይሚያሳይ ማስረጃ እጄ ላይ አለ 😂

አንድ አዛውንት ሚስታቸው ካረፉ በኋላ እድሜያቸው እየገፋ በመሄዱ፣ ከልጃቸውና ከምራታቸው ጋር ለመኖር ወደ ቤታቸው መጡ.. አዛውንቱ አይናቸው ስለማያይና እጃቸው ስለሚንቀጠቀጥ፣ ምግብ በሚመገቡበት ጊዜ ማንኪያ ይወድቅባቸዋል ወተትም በጠረጴዛው ላይ ይፈስ ነበር። ልጁና ምራቱ በዚህ ሁኔታ ተበሳጩ። አባቴ እንዲህ እያደረገ አብሮን መብላት አይችልም ብለው በቤቱ ጥግ ላይ ትንሽ ጠረጴዛ አዘጋጁላቸው። አዛውንቱም ብቻቸውን መብላት ጀመሩ። አንድ ቀን እጃቸው ተንቀጠቀጠና የሚበሉበት የሸክላ ሰሃን ተሰበረ። ምራቱ ተቆጣችና ከእንግዲህ በሸክላ ሳይሆን በሳንቃ (ከእንጨት የተሰራ) ሰሃን ይብሉ" ብላ የእንጨት ሰሃን ገዛችላቸው። ሽማግሌው አባት አይናቸው እንባ አቅርሮ ብቻቸውን በእንጨት ሰሃን መመገብ ቀጠሉ። አንድ ቀን አመሻሽ ላይ አባትና እናት የአራት ዓመት ልጃቸው መሬት ላይ ተቀምጦ የሆነ ነገር ሲቀርፅ አዩት። አባትም ልጄ ምን እያደረግክ ነው? ብሎ ጠየቀው። ልጁም በንጹህ አንደበት እንዲህ ሲል መለሰ፦ አባባ፣ አንተ እና እናቴ ስታረጁ የምትበሉበትን የእንጨት ሰሃን እየቀረጽኩላችሁ ነው! ይህ ንግግር እንደ መብረቅ ወላጆቹን መታቸው። ለደቂቃዎች ዝም ተባባሉ። ወዲያውኑ አባት ወደ አዛውንቱ ሄዶ እጃቸውን ይዞ ወደ ጠረጴዛው አመጣቸው። ከዚያን ቀን ጀምሮ አዛውንቱ በክብር ከቤተሰቡ ጋር መመገብ ጀመሩ። ልጆች እኛ የምንላቸውን ሳይሆን፣ እኛ የምናደርገውን ነው የሚከተሉት። ለወላጆቻችን የምናሳየው ክብር ለልጆቻችን የምናስተምረው ትልቁ ትምህርት ነው‼️

" በዩኒቨርስቲዎች አካባቢ ያሉት ስታዲየሞችን እናንሳ። መጀመሪያ ዩኒቨርሲቲዎቹ እራሳቸው ልክ እንደ ሃይስኩል በየ ዞን መበትን አዝማሚያን/trendን ካለማየት የሚመጣ ችግር ነው። ዩኒቨርሲቲ ምንም ጥርጥር የለውም የዛሬ 30 እና 40 ዓመት ሟቾች ናቸው። የ30 እና 40 ዓመት ዩኒቨርስቲ የሚሰለፍ ሰው አይገኝም። ዩኒቨርሲቲ 4፣ 5 ዓመት የምትማረውን ትምህርት በ6 ወር በ3 ወር ከቤት መማር ትችላለህ ፤ ምንም ጥርጥር የለውም፤ ትሬንዱ ነው እሱን የሚያሳየው። ያም ሆኖ ውስን በጣም ከፍተኛ ጥራት ያላቸው ዩኒቨርስቲዎች ያስፈልጋሉ። ለምርምር ለ Basicም ለ Appliedም ሪሰርች ያስፈልጋሉ። በየዞኑ የሚረጭ መሆን ግን የለበትም። በየዞኑ ኮንዶሚኒየም መበተን መሆን የለበትም። አሁን ዩኒቨርሲቲዎች ላይ investigate ቢደረግ 1 ሺህ፣ 2 ሺህ ተማሪ መቀበል የሚችል ባዶ ኮንዶሚኒየም ይገኛል። ደሞ የተሰራበት ርካሽ ስለሆነ አይቀጥልም ፈራሽ ነው። እራሱ ዩኒቨርስቲ የእሳቤ ችግር አለበት። ዩኒቨርስቲ የገነባነው ግን በቂ መዋለህጻናት ያለበት ሀገር ሆኖ ቢሆን ኖሮ ችግር አልነበረውም። በመንግስት የተገነባ 10 መዋለህጻናት አልነበረም ኢትዮጵያ ውስጥ። አንደኛው ዩኒቨርሲቲ ቢተው ኖሮ በኢትዮጵያ ደረጃ ከበቂ በላይ መዋለህጻናት መገንባት ይቻላል ምክንያቱም ቢሊዮኖች ነው የሚወጣባቸው ዩኒቨርሲቲዎች። እኛ ባለፉት 6-7 ዓመታት ከ34 ሺህ በላይ ገንበተናል። ለምን ዋናው ትምህርት የሚያስፈልገው Early Childhood Education ስለሆነ። ታች ነው የሚያስፈልገው። ላዩስ ? basic ነገር ያወቀ ሰው ከAI ሊማር ይችላል። basic ያላወቀ ሰው ብታስገባውም ትርጉም የለውም። ለምንድነው መንግሥት ዩኒቨርሲቲ እንደ ሃይስኩል ከሚበትን መጀመሪያ መዋለህጻናት፣ ከዛ ኢለመንተሪ፣ ከዛ ሃይስኩል ቢያስፋፋና ውስን ከፍተኛ ጥራት ያላቸው ዩንቨርስቲዎች ቢኖሩ ምን ያክል ትርፋማ እንደሚኮን ማሰብ ነው። ኢለመንተሪና ሃይስኩል አሁንም ገና ብዙ ይቀረናል። በዛ ላይ ዩኒቨርሲቲዎች እንደ ቅርጫ ነው ማዳረስ ነው። ከዩኒቨርሲቲ ጋር የሚመጣው አደገኛ በሽታ ግን ስታዲየም ነው። ለምሳሌ ሀዋሳ እንመልከት ፤ የሀዋሳ ከተማ ስታዲየም ብሎ የሆነ አጥር አጥራል። የሀዋሳ ዩኒቨርሲቲ ስታዲየም ብሎ የሆነ አጥር አጥሯል ሁለቱም ስታዲየሞች በካፍ ስታንዳርድ አያሟሉም። አንድ ከተማ ውስጥ 5 ኪሎሜትር በማይሞላ ርቀት ውስጥ ሁለት ስታዲየሞች አሉ ሁለቱም ለካፍ ስታንዳርድ አያሟሉም ሁለቱን ጨፍልቀን ቢሆን ግን አንድ ደንበኛ ስታዲየም በአለም አቀፍ ስታዳርድ ተቀባይነት ያለው ብንገነባ ሀዋሳን የመሰለ ውብ ከተማ ብዙ የአፍሪካ ክለቦች ሊጫወቱበት ይችል ነበር። ስታዲየሙ አለ፣ ገንዘቡ ፈሷል ነገር ግን ስታንዳርድ አያሟላም። ይሄ የሀዋሳ ችግር አይደለም። ጅማም ፣ በየቦታው ተመሳሳይ ችግር አለ። ዩኒቨርሲቲ የራሱን ይገነባል ከተማው የራሱን ይገነባል ሁለቱም ስታንዳርድ አያሟሉም።  " - ጠ/ሚ ዐብይ አሕመድ (ዶ/ር) ቲክቫህ ኢትዮጵያ