آیماه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ سعی خودمو کردم‌، باور کن.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ نخواه برای سهمِ کوچکی از صدای تو انقدر دلم بلرزد؛ کجایی؟

این حق بود

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ من به پایان رسیدم اما غم هایم نه

https://telegram.me/TeleCommentsBot?start=sc-388796-eIXMGop اگر قرار بود یک جمله باشید چیبود؟

تو غمگین ترین بخش من میمونی.

این>

نمیدونم ولی برای اینجوری که اگر لینک چنلتو از سیو مسیجام حذف کنم و دیگه چکش نکنم یعنی برای همیشه به خاطره ها پیوستی.

فروغ فرخزاد تو یکی از نامه‌هاش به ابراهیم گلستان یه چیزی نوشته که عمیقاً حس و حالی که موقع نوشتنش داشته رو درک میکنم: پنج‌شنبه ۱۰ ژوئن در این رؤیا هستم که می‌آیی و می‌دانم که نمی‌آیی. آن‌قدر نخواهی آمد تا دیگر اصلاً امکان آمدن و با هم بودن برای هیچ‌کدام‌مان موجود نباشد. بمیریم و وقتی داریم می‌میریم با تأسف و حسرت بمیریم، با خندیدن به تمام دیوارهایی که یک عمر دور خودمان ساخته بودیم و زندگیمان را میان این دیوارها خفه کردیم.

https://telegram.me/TeleCommentsBot?start=sc-388796-eIXMGop کتاب معرفی کنید، فلسفی، روانشناسی باشه خوشحال میشم و تو سبک سورئال و پوچ گرایی عین کتابهای صادق هدایت مثل بوف کور ممنون میشم پیشنهادی دارید بگید.

من اونیم که هرشب برات نامه مینوشت ولی برات ارسالش نمیکرد.

گاهی آدمها برای بهتر دیده شدند دروغ می‌گویند اما دروغشان جلوی دیدن را می‌گیرد.

دردهایم مرا همچون اسیری تازه به وطن برگشته به آغوش میکشند، سخت دلتنگ آزار دادن من هستند، چه میکنید با من ای آدمها که آغوش درد از آغوش شما برایم شیرین تر است، همه ما میدانیم که انسانها دیر یا زود به آغوش مرگ میروند اما نمی‌دانیم چرا در همین مدت اندک بجای مهر ورزیدن دشمنی را ترجیح میدهند گویا خروارها ظلم در حقشان کرده باشی.

خوبیارو بردن

فقط خودم موجودم

چرا؟ خستگی برای هدفه؟