شهرزاد

من عادت دارم کتاب را بخوانم، بعد فیلم ساخته‌شده از آن را ببینم؛ تجربه ثابت کرده کتاب‌ها از فیلم‌شان بهترند، در مورد «صبحانه در تیفانی» اما برعکس، بیشتر از کتاب از تماشای فیلم آن با بازی دلنشین «Audrey Hepburn» لذت بردم.

۲ ساعت و ۳۹ دقیقه‌ست که ۲۴ ساله‌م. ف سیب‌زمینی نگینی سرخ می‌کند. قرار گذاشته‌ایم که در عوض من ظرف‌ها را بشویم. Bobby Caldwell در پس‌زمینه فریاد می‌زند که I guess you wonder where I've been. نشسته‌ام روی اُپن، زانوهایم را بغل کرده‌ام و به این صحنه‌های کوچک زندگی نگاه می‌کنم؛ من همیشه شیفته‌ی جزئیات بوده‌ام. هنوز نتوانسته‌ام بعد از تمام کردن کتاب «تصویر یک زن» کتاب جدیدی بخوانم، فقط کتاب «صبحانه در تیفانی» را دنبال خودم می‌کشم تا بلکه بخوانم‌. اینجا روی اُپن جدا از هر بندی به زندگی، مثل دختربچه‌ی کوچکی انتظار سیب‌زمینی‌ها را می‌کشم. این‌چنین لحظاتی‌ست که خوش‌بختم از زنده بودنم.

- خانم آسموند، شما شاد نیستید. - نه زیاد، اما اهمیتی ندارد. تصویر یک زن

در طول داستان متن‌های بسیار عمیقی را خواهید خواند، با اشخاصی آشنا خواهید شد که در وهله‌ی اول بابت نبودشان در زندگی حسرت خورده اما در انتها بابت قضاوت زودهنگام خودتان را سرزنش خواهیدکرد. تصمیم ایزابل می‌تواند درس بسیار بزرگی باشد.

۴۰۰ صفحه بعدی اما چیزی شبیه به این عکس است؛ لحظات دلگیر بعد از رفتن میهمان‌ها را بخاطر بیاورید، «گاردن کورت» دیگر نشاط‌آور نیست و ایزابل با انتخاب بدترین شریک زندگی ممکن، شور زندگی را در خود کشته‌است.

امروز خواندن کتاب «تصویر یک زن» به پایان رسید؛ ۳۰۰ صفحه‌ی اول کتاب، قبل از ازدواج ایزابل، از این حیث جذاب و پرکشش است که او آزادی و جهان‌گردی را اولویت قرار داده و حتی وسوسه‌انگیزترین پیشنهادها را هم نمی‌پذیرد. داستان در روستایی به نام «گاردن کورت» واقع در انگلستان شروع می‌شود که در نظر من بسیار شبیه به روستای «دِران» -عکس‌های بالا- در نزدیکی رشت است.

تا اطلاع ثانوی غمگینم

داستان امروز خیلی کوتاه است.

هنوز برای این داستان، بغض دارم.

امیدوارم در آینده نزدیک بتوانم با ابزار حرفه‌ای، کتاب‌ها را ضبط کنم و حرفه‌ای‌تر در این راه پیش بروم.

از امروز فایل‌های صوتی کتاب «کاش کسی جایی منتظرم باشد» از «آنا گاوالدا» را در کانال قرار می‌دهم. این کتاب، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه فرانسوی‌ست که از بهترین‌ خوانده‌هایم است.

تهران - ۱۳۴۰ شمسی - حوالی خیابان ویلا - وقتی خبری از آشوب نیست و همه زندگی آرومی دارن.