uz
Feedback

Firibgarlarga uchmang! Telemetrio bunday kanallarni topadi va belgilaydi 👉 Belgini ko‘rmoqchi bo‘lsangiz, obuna bo‘ling

Gray Dragon

Gray Dragon

Kanalga Telegram’da o‘tish

کیاتوپیایی‌ها همگی فرشته‌اند اگر انسانی نادان هستید جوین نشوید؛ اعصابتان را ندارم.

Ko'proq ko'rsatish
541
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
+37 kun
+330 kun
Postlar arxiv
تا اسلام هست زن‌کشی هم هست.
18 Noy, 16:43

زن ستیزی انقدر عمیق شده که کوچکترین رفتار و احترام نسبت به زن‌ها فمنیست بودن تلقی میشه.
18 Noy, 16:43

14 Noy, 17:02

photo content
30 Okt, 08:22

۲۲سالم شد و واقعا مثل یه خواب بهم زدن گذشت.
16 Sen, 06:50

آدم عن باشه کنکوری نباشه.
20 Avg, 11:21

ولی همچنان معتقدم دوران کنکور کیری‌ترین دوران زندگی یک آدمه.
20 Avg, 11:20

یادش بخیر فکر میکردم بعد کنکور قراره حال و هوام عوض شه ولی متاسفانه غمی که کهنه میشه تا ابد کنارته.
20 Avg, 11:20

دوران غارنشینی طلایی‌ترین دوران زندگی انسان بوده. آتیش روشن میکردن، رو دیوار کسشر میکشیدن، زیاد حرف نمیزدن، هرشب کباب میخوردن و طرف حسابشونم نهایتا گرگی، خرسی چیزی بوده، نه یه سری انسان زبون‌نفهم خارکسده.
20 Avg, 11:17

هزار بار خداحافظی و هزار و یک بار دل نکندن.
09 Avg, 13:02

08 Avg, 11:28

امروز یه بیسکوئیت بودم که دیر کشیدنش بیرون و غرق شد ته لیوان چایی.
31 Iyul, 06:56

photo content
30 Iyul, 05:53

این طولانی‌ترین دی عمرمه.
28 Iyul, 12:54

پروکسی‌ها و نتم یجورین که استرس گرفتم.
09 Iyul, 15:31

منت بمرێ ئەتۆش وەک من غەمینی…
09 Iyul, 15:26

I don’t know how to love you when I am broken too.
01 Iyul, 09:15

الف عزیز سلام. شش سال پیش تصمیم گرفتم برای شمایی که نمی‌شناسم نامه بنویسم و تقریباً سه سال است که چیزی نفرستادم، چون آن‌قدر سرگرم بزرگسالی شده‌ام که دیگر حتی برای خودم هم وقتی ندارم. عجیب است؛ همیشه فکر می‌کردم بزرگ شدن قرار است آدم را از آشفتگی نجات بدهد، اما انگار فقط نوع آشفتگی عوض می‌شود. قبلاً از آینده می‌ترسیدم و حالا از روزهایی که بی‌هیچ تفاوتی پشت سر هم می‌گذرند و آن‌قدر مشغول دوام آوردن شده‌ام که یادم رفته زندگی کردن دقیقاً چه شکلی بود. گاهی نامه‌های قدیمی‌ام را می‌خوانم. با اینکه نویسنده‌شان خودم هستم، احساس می‌کنم دارم نوشته‌های غریبه‌ای را مرور می‌کنم. آدمی که بیشتر گریه می‌کرد، بیشتر می‌ترسید و در عین حال بیشتر امیدوار بود. نمی‌دانم کداممان حال بهتری داشت؛ او که دردش را می‌شناخت یا من که فقط یاد گرفته با آن ادامه بدهد. این سال‌ها اتفاق‌های زیادی افتاد؛ بعضی آرزوهایم بی‌سروصدا مُردند، بعضی آدم‌ها رفتند و بعضی دیگر ماندند، اما هیچ‌کدام آن‌قدر نماندند که احساس کنم دیگر تنها نیستم. دلم برای خودم تنگ شده، برای آن کسی که هنوز از نوشتن نمی‌ترسید و فکر می‌کرد اگر حرف‌هایش را روی کاغذ بیاورد، شاید کمی سبک‌تر شود. حالا حتی نوشتن هم شبیه یکی از کارهای عقب‌افتاده‌ای شده که مدام به فردا موکولش می‌کنم. نمی‌دانم این نامه را برای شما می‌نویسم یا برای خودم. شاید فقط می‌خواستم مطمئن شوم هنوز بخشی از من زنده است که می‌تواند مکث کند، بنویسد و اعتراف کند که خسته است. خسته، اما هنوز به اندازه‌ای زنده که دلش بخواهد کسی آن سوی این کلمات باشد و آن‌ها را بخواند. هولدن - ۱۴۰۵.۵.۱۰
01 Iyul, 08:54

بخدا اگه تو ایران چیزی مثل اونلی فنز وجود میداشت ذره‌ای درنگ نمیکردم و کیرم رو میکردم تو نظام سرمایه‌داری.
15 Iyun, 15:18

مدرسه‌ای بودیم شوخی شوخی می‌گفتیم رو‌ برگه امتحان فقط بلدم اسم و فامیلی‌م رو بنویسما، الان من واقعا و واقعا فقط بلدم رو برگه اسم و فامیلی‌م رو بنویسم.
15 Iyun, 15:14