ar
Feedback

لا تقع ضحية للمخادعين! تيليمتريو يكتشف ويُميّز هذه القنوات 👉 إذا كنت تريد رؤية العلامة، اشترك

Gray Dragon

Gray Dragon

الذهاب إلى القناة على Telegram

کیاتوپیایی‌ها همگی فرشته‌اند اگر انسانی نادان هستید جوین نشوید؛ اعصابتان را ندارم.

إظهار المزيد
541
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
+37 أيام
+330 أيام
أرشيف المشاركات
تا اسلام هست زن‌کشی هم هست.
18 نوفمبر, 16:43

زن ستیزی انقدر عمیق شده که کوچکترین رفتار و احترام نسبت به زن‌ها فمنیست بودن تلقی میشه.
18 نوفمبر, 16:43

14 نوفمبر, 17:02

photo content
30 أكتوبر, 08:22

۲۲سالم شد و واقعا مثل یه خواب بهم زدن گذشت.
16 سبتمبر, 06:50

آدم عن باشه کنکوری نباشه.
20 أغسطس, 11:21

ولی همچنان معتقدم دوران کنکور کیری‌ترین دوران زندگی یک آدمه.
20 أغسطس, 11:20

یادش بخیر فکر میکردم بعد کنکور قراره حال و هوام عوض شه ولی متاسفانه غمی که کهنه میشه تا ابد کنارته.
20 أغسطس, 11:20

دوران غارنشینی طلایی‌ترین دوران زندگی انسان بوده. آتیش روشن میکردن، رو دیوار کسشر میکشیدن، زیاد حرف نمیزدن، هرشب کباب میخوردن و طرف حسابشونم نهایتا گرگی، خرسی چیزی بوده، نه یه سری انسان زبون‌نفهم خارکسده.
20 أغسطس, 11:17

هزار بار خداحافظی و هزار و یک بار دل نکندن.
09 أغسطس, 13:02

08 أغسطس, 11:28

امروز یه بیسکوئیت بودم که دیر کشیدنش بیرون و غرق شد ته لیوان چایی.
31 يوليو, 06:56

photo content
30 يوليو, 05:53

این طولانی‌ترین دی عمرمه.
28 يوليو, 12:54

پروکسی‌ها و نتم یجورین که استرس گرفتم.
09 يوليو, 15:31

منت بمرێ ئەتۆش وەک من غەمینی…
09 يوليو, 15:26

I don’t know how to love you when I am broken too.
01 يوليو, 09:15

الف عزیز سلام. شش سال پیش تصمیم گرفتم برای شمایی که نمی‌شناسم نامه بنویسم و تقریباً سه سال است که چیزی نفرستادم، چون آن‌قدر سرگرم بزرگسالی شده‌ام که دیگر حتی برای خودم هم وقتی ندارم. عجیب است؛ همیشه فکر می‌کردم بزرگ شدن قرار است آدم را از آشفتگی نجات بدهد، اما انگار فقط نوع آشفتگی عوض می‌شود. قبلاً از آینده می‌ترسیدم و حالا از روزهایی که بی‌هیچ تفاوتی پشت سر هم می‌گذرند و آن‌قدر مشغول دوام آوردن شده‌ام که یادم رفته زندگی کردن دقیقاً چه شکلی بود. گاهی نامه‌های قدیمی‌ام را می‌خوانم. با اینکه نویسنده‌شان خودم هستم، احساس می‌کنم دارم نوشته‌های غریبه‌ای را مرور می‌کنم. آدمی که بیشتر گریه می‌کرد، بیشتر می‌ترسید و در عین حال بیشتر امیدوار بود. نمی‌دانم کداممان حال بهتری داشت؛ او که دردش را می‌شناخت یا من که فقط یاد گرفته با آن ادامه بدهد. این سال‌ها اتفاق‌های زیادی افتاد؛ بعضی آرزوهایم بی‌سروصدا مُردند، بعضی آدم‌ها رفتند و بعضی دیگر ماندند، اما هیچ‌کدام آن‌قدر نماندند که احساس کنم دیگر تنها نیستم. دلم برای خودم تنگ شده، برای آن کسی که هنوز از نوشتن نمی‌ترسید و فکر می‌کرد اگر حرف‌هایش را روی کاغذ بیاورد، شاید کمی سبک‌تر شود. حالا حتی نوشتن هم شبیه یکی از کارهای عقب‌افتاده‌ای شده که مدام به فردا موکولش می‌کنم. نمی‌دانم این نامه را برای شما می‌نویسم یا برای خودم. شاید فقط می‌خواستم مطمئن شوم هنوز بخشی از من زنده است که می‌تواند مکث کند، بنویسد و اعتراف کند که خسته است. خسته، اما هنوز به اندازه‌ای زنده که دلش بخواهد کسی آن سوی این کلمات باشد و آن‌ها را بخواند. هولدن - ۱۴۰۵.۵.۱۰
01 يوليو, 08:54

بخدا اگه تو ایران چیزی مثل اونلی فنز وجود میداشت ذره‌ای درنگ نمیکردم و کیرم رو میکردم تو نظام سرمایه‌داری.
15 يونيو, 15:18

مدرسه‌ای بودیم شوخی شوخی می‌گفتیم رو‌ برگه امتحان فقط بلدم اسم و فامیلی‌م رو بنویسما، الان من واقعا و واقعا فقط بلدم رو برگه اسم و فامیلی‌م رو بنویسم.
15 يونيو, 15:14