خط‌خطی

از میان این همه آدم، من چشم‌های تو را برای زندگی، انتخاب کردم.

مـــادر ســـلام، حال مرا روبـــراه کـن یک ذره هم به این سر راهی نگاه کن بنگر که دلشکسته‌تر از ظرف چینی‌ام بر هر دری زدم که تــو تنـــها ببینی‌ام

من سراغ هر که رفتم دلم را زد شکست غالبا این لحظه‌ها، مادر به دادم می‌رسد

اگه ازم بپرسن پناه چه شکلیه، من تو رو نشون میدم. تو اعتبار منی تو این زمونه‌ی بی‌اعتبار.

سلیمانا بیا بردار بار از شانه‌ی موری مرا باری‌ست از غم‌ها که سنگین است بر دوشم

دست من گیر که این دست همان‌ است که من سال‌ها از غم هجران تو بر سینه زدم

قتلوک، ذبحوک و من الماء منعوک.

یادش بخیر، موی تو را شانه می‌زدم افتاده دست شمر چرا خاطرات من!؟

غریب گیر آوردنت.

«وَيسَألونُكَ عَن العَبَّاس، قُل ‏هوَ أمانٌ يلوذُ بهِ الخَائفين.» و از تو در مورد عباس [علیه‌السلام] می‌پرسند، بگو او امانی‌ست که ترسیدگان به او پناه می‌برند.

مثل تسبیح چرا یک‌صد و یک دانه شدی!؟ با تنت ذکـــر گرفتم کــه چه سازم پســرم!

آیه‌ات بخش شده آینه‌ات پخش شده علی‌ِاکبر من شد عــ لـ‌‌ ـیِ اکـ بـ ر هـ ــا

آهستــه گویمت، نکند بشنود رباب گهواره را در حراجی بازار دیده‌اند

اگــر گهواره را پس داده بودنـد دلش خوش بود با طفل خیالی

بس کن رباب سر به سر غم گذاشتی اصلا خیال کن که تو اصغر نداشتی

«السَّلامُ عَلَى عَبْدِ اللهِ بْنِ الْحُسَيْنِ، الطِّفْلِ الرَّضِيعِ، الْمَرْمِيِّ الصَّرِيعِ، الْمُتَشَحِّطِ دَمًا، الْمُصَعَّدِ دَمُهُ فِي السَّمَاءِ، الْمَذْبُوحِ بِالسَّهْمِ فِي حِجْرِ أَبِيهِ.»

«السَّلامُ عَلی مَنْ تَهَیَّجَ قَلْبُها لِلْحُسَیْن.» سلام بر کسی که قلبش برای حسین از جای کنده شد.

از ما استخوان‌هایی خواهد ماند که حسین را دوست دارد و روحی که آواره اوست.

شکر خدا را که در پناه حسینم عالم از این خوب‌تر پناه ندارد