ቢብሊካ ኢትዮጵያ (Biblica Ethiopia)

መልእክተ ቅዳሜ ቶማስ የጌታውን መነሣት ሰምቶ አላመነም ነበር፤ ካላየሁና ካልነካሁ አላምንም ብሎም ሳያምን ዘገየ። ጌታ ዳግም ለደቀ መዛሙርቱ በተገለጠ ጊዜ ግን አብሮ ስለ ነበር፣ ጌታ "ጣትህን ወደዚህ አምጣ፤ እጆቼንም ተመልከት፤ እጅህን ዘርጋና በጎኔ አስገባ፤ አትጠራጠር፤ እመን" አለው። የቶማስም ምላሽ "ጌታዬ፤ አምላኬም!" የሚል ነበር። ክርስቶስ ጌታም፣ "አንተ ስላየኸኝ አምነሃል፤ ሳያዩ የሚያምኑ ግን ብፁዓን ናቸው አለው" (ዮሐ 20፥27-29)። ተነክተውና ነክተው ከእምነት ጋራ ሳይዋሀዱ የሚቀሩ ብዙ አሉ። ሳያዩ አምነው ደግሞ በመንፈስ እየቀረቡና እየተነካኩ የሚኖሩ ብዙ ናቸው።

የዕለቱ ሐሳብ የማርታ እህት ማርያም ጌታን የምትጠጋ ብቻ ሳትሆን የምትነካም ነች። ቤታቸው በእንግድነት በተገኘ ጊዜ በእግሩ ሥር ሆና ቃሉን ትሰማ ነበር። አልዓዛር ከተነሣ በኋላ በተዘጋጀው ግብዣም አድራሻዋ እግሩ ሥር ነበር፤ "ማርያምም ዋጋው ውድ የሆነ፣ ግማሽ ሊትር ንጹሕ የናርዶስ ሽቱ አምጥታ የኢየሱስን እግሮች ቀባች፤ እግሮቹንም በጠጕሯ አበሰች፤ ቤቱንም የሽቱው መዐዛ ሞላው" (ዮሐ 12፥3)። ከመነካት አልፋ የምትነካ፣ መንካትዋም ክቡርና ውድ ነበር።

የዕለቱ ቃል "ማርያምም ዋጋው ውድ የሆነ፣ ግማሽ ሊትር ንጹሕ የናርዶስ ሽቱ አምጥታ የኢየሱስን እግሮች ቀባች፤ እግሮቹንም በጠጕሯ አበሰች፤ ቤቱንም የሽቱው መዐዛ ሞላው።" (ዮሐ 12፥3 አመት)

የዕለቱ ሐሳብ ሰዎች ወደ ጌታ "ደንቆሮና ዲዳ" የሆነ ሰው አምጥተው ጌታ "እጆቹን እንዲጭንበት ለመኑት፤ "ኢየሱስም ሰውየውን ከሕዝቡ ለይቶ ከወሰደው በኋላ፣ ጣቶቹን በጆሮው አስገባ፤ ከዚያም እንትፍ ብሎ የሰውየውን ምላስ ዳሰሰ። ወደ ሰማይም ተመልክቶ ቃተተና፣ 'ኤፍታህ!' አለው፤ ይኸውም፣ 'ተከፈት' ማለት ነው" (ማር 7፥33-34)። ልየታ ለጥገና! ለብቻው ለምን እንደ ወሰደው ባይገባንም፣ ጌታ ግን ተጠንቅቆለታል። ሳይጠየፈው ጣቱን ጆሮ ውስጥ፣ እጁንም ምላሱ ላይ አደረገ። ከዚያም፣ "ኤፍታህ!" አለው። ነካው፤ ቃሉንም አወጀበት። ጌታችን እየነካ ይናገራል።

የዕለቱ ቃል "ኢየሱስም ሰውየውን ከሕዝቡ ለይቶ ከወሰደው በኋላ፣ ጣቶቹን በጆሮው አስገባ፤ ከዚያም እንትፍ ብሎ የሰውየውን ምላስ ዳሰሰ። ወደ ሰማይም ተመልክቶ ቃተተና፣ 'ኤፍታህ!' አለው፤ ይኸውም፣ 'ተከፈት' ማለት ነው።" (ማር 7፥33-34 አመት)

የዕለቱ ሐሳብ 12 ዓመታት ደም የፈሰሳት ሴት የሙከራዎችዋ መጨረሻ ጌታ ሆነላት። ደሟ ብቻ ሳይሆን፣ ሕይወቷ፣ ማንነቷ፣ ገንዘቧ፣ ስሜቷ ሁሉ አብሮ ፈስሷል። ያላትን ጨርሳላች፤ እንደ ሥርዓቱም ከሰዎች ጋራ መቀራረብ አትችልም ነበር። ጌታ መቅረቡን ስላወቀች ግን፣ በግፊያው መካከል እንደምንም ብላ የልብሱን ጫፍ ነካች፤ "ወዲያውኑ ኢየሱስ፣ ኀይል ከርሱ እንደ ወጣ ዐውቆ፤ ወደ ሕዝቡ ዘወር በማለት፣ 'ልብሴን የነካው ማን ነው?' አለ" (ማር 5፥30)። ብዙ መነካካትና መገፋፋት በነበረበት፣ የርሷ መንካት ተለየ። ኀይልን ከጌታ አስገኘ። ከዘመን ችግሯ በላይ የሚነካውን ጌታ ስላገዘፈች፣ በትንሹ (ግን ጥልቅ) ንክኪ ፈውሷን ተቀበለች። ጌታ አሁንም በእምነትና በመንፈስ ይነካል!

የዕለቱ ቃል "ወዲያውኑ ኢየሱስ፣ ኀይል ከርሱ እንደ ወጣ ዐውቆ፤ ወደ ሕዝቡ ዘወር በማለት፣ 'ልብሴን የነካው ማን ነው?' አለ።" (ማር 5፥30 አመት)

የዕለቱ ሐሳብ ሦስቱ ደቀ መዛሙርት በተራራው ላይ ከጌታ ጋራ በነበሩ ጊዜ መለወጡን አዩ። ሙሴና ኤልያስም ከርሱ ጋራ መሆናቸውን። ይህን ያንን ካሉ በኋላ አብ ከሰማይ "...እርሱን ስሙት" የሚል ድሞፅ አሰማ። ይህንንም ሲሰሙ "በግንባራቸው መሬት ላይ ተደፉ"፤ "ኢየሱስም ቀርቦ ነካቸውና፣ 'ተነሡ፤ አትፍሩ' አላቸው" (ማቴ 17፥7)። የተናጋሪው ግርማ፣ የተነገረለት (ጌታ) ክብርና የቃሉ አቅም ጣላቸው። ጌታም ሦስቱንም በመዳሰስ አነሣቸው፤ በቃሉም አበረታቸው። "እርሱን ስሙት" የተባለለት ክርስቶስ ጌታ፣ የሚናገር ብቻ ሳይሆን የሚዳስስም ነው።

የዕለቱ ቃል "ኢየሱስም ቀርቦ ነካቸውና፣ 'ተነሡ፤ አትፍሩ' አላቸው።" (ማቴ 17፥7 አመት)

የዕለቱ መልእክት ጌታ ነኪ ነው፤ ሁሉን ያለ ልዩነት ይነካል፤ ሕጉ የረከሱ ያላቸውንም። ለምጽ ያለባቸው አንደኛውና ዋነኛው ናቸው፤ በለምጽ የተጠቁ ሰዎችም ሌሎችን እንዲነኩም ሆነ በሌሎች እንዲነኩ በሕጉ ተከልክሏል። የጌታ አደራረግ ግን የተለየ ነበር፤ "እነሆ፤ አንድ ለምጻም ሰው ወደ ኢየሱስ ቀረበና ከፊቱ ተንበርክኮ እየሰገደለት፣ 'ጌታ ሆይ፤ ብትፈቅድ እኮ ልታነጻኝ ትችላለህ' አለው። ኢየሱስም እጁን ዘርግቶ ዳሰሰውና፣ 'እፈቅዳለሁ፤ ንጻ!' አለው። ሰውየውም ወዲያውኑ ከለምጹ ነጻ።" (ማቴ 8፥2-3)። ይህ ሰው የጌታ ፈቃድ ከኀይሉ እንደሚቀድም አምኗል፤ ስለዚህ ፈቃዱን ተማጽኗል። ጌታም (ስለ ወደደው) ያልነጻውን ሰውነቱን ዳሰሰው፤ ከዚያም ፈወሰው። ባለመንካት መፈወስ እየቻለ፣ በንክኪ ማድረጉ ግድ መሰኘቱን አሳየ።

የዕለቱ መልእክት

የዕለቱ ቃል "እነሆ፤ አንድ ለምጻም ሰው ወደ ኢየሱስ ቀረበና ከፊቱ ተንበርክኮ እየሰገደለት፣ 'ጌታ ሆይ፤ ብትፈቅድ እኮ ልታነጻኝ ትችላለህ' አለው። ኢየሱስም እጁን ዘርግቶ ዳሰሰውና፣ 'እፈቅዳለሁ፤ ንጻ!' አለው። ሰውየውም ወዲያውኑ ከለምጹ ነጻ።" (ማቴ 8፥2-3 አመት)

መልእክተ ሰንበት ክርስቲያኖች በተደጋጋሚ በተክል ተመስለዋል--የየሚያድጉ፣ ክብካቤ የሚደረግላቸው፣ የሚታረሙና የሚያፈሩ። ጳውሎስ ይህንኑ ተምሳሌት ተጠቅሞ ስለ ቆሮንቶስ አማኞች እንዲህ አለ፤ "እኔ ተከልሁ፤ አጵሎስ ውሃ አጠጣ፤ ያሳደገው ግን እግዚአብሔር ነው። ስለዚህ የሚያሳድግ እግዚአብሔር እንጂ፣ የሚተክልም ሆነ ውሃ የሚያጠጣ ምንም አይደለም" (1ቆሮ 3፥6-7)። የተካዮች ድርሻ አለ፤ የሚያጠጡም እንዲሁ። ማደግ ግን በእግዚአብሔር ነው። ሰዎች ይቀያየራሉ፤ (እንደ ጳውሎስና አጵሎስ፤) የሚያሳድገው አምላክ ግን ሁልጊዜ አብሮ አለ። እንደ መልካም "አትክልተኛ" ዐይኖቹን ከተክሎቹ ላይ አያነሣም። እጆቹም ለዕድገታቸው የበረቱ ናቸው።

መልእክተ ቅዳሜ በመንፈስ የሚመላለሱ የመንፈስን ፍሬ ይገልጣሉ። ቢጎድሉም እንኳን ከመንፈስ በሆነው ሙላት ባሕርያቱን ይሞላሉ። ይህም ለሥጋ ሥራ (የፍጥረታዊ ሰው ማንነት) የተመቻቹ እንዳይሆኑ ያደርጋቸዋል። "የመንፈስ ፍሬ ግን ፍቅር፣ ደስታ፣ ሰላም፣ ትዕግሥት፣ ቸርነት፣ በጎነት፣ ታማኝነት፣ ገርነት፣ ራስን መግዛት ነው። እንደነዚህ ያሉትንም የሚከለክል ሕግ የለም" (ገላ 5፥22-23)። በብዙ ገጽታ የሚገለጥ አንድ "ፍሬ"። ዛፍ አንድ ዐይነት ፍሬ ብቻ እንደሚሰጥ፣ አንዱ መንፈስ አንድ፣ ያም ፍጹም፣ ፍሬ አለው። ሁለት ዐይነት ፍሬዎች የሉትም። ፍቅር ከጥላቻ፣ ታማኝነትም ከሐሰተኛነት ጋራ አይዳበሉም፤ አንዱ ሌላውን ይቃረናል። በሁለት የተለያዩ ፍሬዎችም አይከብዱም ወይም አይደምቁም፤ በአንዱ ግን ብዙ ያፈራሉ።

የዕለቱ ሐሳብ ጌታ ሕዝቡን በተክል ከብሉይ ኪዳን ጀምሮ እየመሰለ፣ በኋላ እራሱን 'እውነተኛ የወይን ተክል" አድርጎ አቀረበ፤ "በእኔ ኑሩ፤ እኔም በእናንተ እኖራለሁ። ቅርንጫፍ በወይኑ ግንድ ካልሆነ በቀር ብቻውን ፍሬ ሊያፈራ አይችልም፤ እናንተም በእኔ ካልኖራችሁ ፍሬ ልታፈሩ አትችሉም" (ዮሐ 15፥4)። ክርስቲያኖችም ቅርጫፎች ናቸው። ቅርንጫፍ የግንዱ ሸክም ወይም ጌጥ አይደለም፤ የሚያፈራና የሚበዛ አካል እንጂ። በጌታ የሆኑም እንዲሁ (ከግንዱ ጋራ በመጣበቅ ብቻ) ብዙ ፍሬ ያፈራሉ።

የዕለቱ ቃል "በእኔ ኑሩ፤ እኔም በእናንተ እኖራለሁ። ቅርንጫፍ በወይኑ ግንድ ካልሆነ በቀር ብቻውን ፍሬ ሊያፈራ አይችልም፤ እናንተም በእኔ ካልኖራችሁ ፍሬ ልታፈሩ አትችሉም።" (ዮሐ 15፥4 አመት)

የዕለቱ ሐሳብ ዘር ከጥሩ መሬት ጋራ ሲገናኝ ፍሬ እንደሚሰጥ ሁሉ ቃልም ከመልካም ልብ ጋራ ሲገናኝ--ሲዋደድ--ፍሬ ያፈራል። የዘሪው ምሳሌ ላይ ጌታ ይህንኑ ነገረን፤ "በጥሩ መሬት ላይ የተዘራው ዘር ግን ቃሉን ሰምቶ የሚያስተውለውን ሰው ይመስላል፤ በርግጥም ፍሬ ያፈራል፤ አንዱ መቶ፣ አንዱ ስድሳ፣ አንዱም ሠላሳ ፍሬ ሰጠ” (ማቴ 13፥23)። የዘር ችግር የለም፤ የመሬት እንጂ። "ዘሪው" መናገር ከጀመረበት ጊዜ አንሥቶ ሲዘራ ኖሯል። ዘሪውንም ቃል (ዘር) አስይዞ ብቻ ሳይሆን ቃል አድርጎ ልኳል። መሬታቸው ለምለም፣ ፍሬያቸውም የበረከተላቸው ግን ብዙ አይደሉም። ልባቸውን ለቃሉ አቅም ያለሰለሱቱ ግን ፍሬአቸውን እያበዙ ይሄዳሉ--30፣ 60፣ 100።

የዕለቱ ቃል "በጥሩ መሬት ላይ የተዘራው ዘር ግን ቃሉን ሰምቶ የሚያስተውለውን ሰው ይመስላል፤ በርግጥም ፍሬ ያፈራል፤ አንዱ መቶ፣ አንዱ ስድሳ፣ አንዱም ሠላሳ ፍሬ ሰጠ።” (ማቴ 13፥23 አመት)

የዕለቱ ሐሳብ ከብሉይ ኪዳን መሲሓዊ ትንቢቶች መካከል በርካቶቹ ትንቢተ ኢሳይያስ መጽሐፍ ላይ ይገኛሉ። ጌታም እንደ ተስፋው መጥቶ፣ በምኩራብ ገብቶ ጥቅልሉን ሲተረትረው "...የተጻፈበትን አገኘ"። ያም ኢሳይያስ 61 ነበር፤ "በጽዮን ያዘኑትን እንዳረጋጋ፣ በዐመድ ፈንታ፣ የውበት አክሊል እንድደፋላቸው፣ በልቅሶ ፈንታ፣ የደስታ ዘይት በራሳቸው ላይ እንዳፈስስላቸው፣ በትካዜ መንፈስ ፈንታ፣ የምስጋና መጎናጸፊያ እንድደርብላቸው ልኮኛል፤ እነርሱም የክብሩ መግለጫ እንዲሆኑ፣ እግዚአብሔር የተከላቸው፣ የጽድቅ ዛፎች ተብለው ይጠራሉ" (ቁ. 3)። የተላከላቸውና የሰበከላቸው፣ የሆነውንም የሆነላቸው በረከቱን እየተካፈሉ ይኖራሉ፤ ከትካዜ ይወጣሉ፤ በምስጋና ይሞላሉ፤ እንደ መልካም ተክልም በጽድቅ እየለመለሙ ይኖራሉ።

የዕለቱ ቃል "በጽዮን ያዘኑትን እንዳረጋጋ፣ በዐመድ ፈንታ፣ የውበት አክሊል እንድደፋላቸው፣ በልቅሶ ፈንታ፣ የደስታ ዘይት በራሳቸው ላይ እንዳፈስስላቸው፣ በትካዜ መንፈስ ፈንታ፣ የምስጋና መጎናጸፊያ እንድደርብላቸው ልኮኛል፤ እነርሱም የክብሩ መግለጫ እንዲሆኑ፣ እግዚአብሔር የተከላቸው፣ የጽድቅ ዛፎች ተብለው ይጠራሉ።" (ኢሳ 61፥3 አመት)