Why am I so crazy

در را به رویم باز کن! اندوه آوردم امشب برای گریه کردن شانه می‌خواهم

اما به هرحال همیشه تنها هستی و تنهایی تو را می‌خورد و خورد می‌کند، من قیافه‌ام خیلی شکسته شده و موهایم سفید شده و فکر آینده خفه‌ام می‌کند. ولی بگذریم... بگذریم... |فروغ‌فرخزاد|

دریغ از شبِ آرامم پی در پی و نالانم درین حال خرابم هم برایت من گریانم من آن دریای طوفانی، من آن حال پریشانی که در قلبت فرو میریخت منم معنای ناکامی منم هم معنی غربت منم بی نقطه پر غفلت منم در خلوت ذلت که از حالم پریشانم من از غم در دلم خستم منم در رغبت رستن برای خویش مینالم من از یأس درخودم خستم

در من کسی پیوسته می‌گرید این من که از گهواره با من بود این من که با من تا گور همراه است دردی‌ست چون خنجر یا خنجری چون درد همزاد ِخون در دل ابری‌ست بارانی ابری که گویی گریه‌های قرن‌ها را در گلو دارد ابری که در من یکریز می‌بارد شب‌های بارانی او با صدای گریه‌اش غمناک می‌خواند رودی‌ست بی‌آغاز و بی‌انجام با های های گریه‌اش در بی‌کران ِ دشت می‌راند پیری حکایت گوست کز کودکی با خود مرا می‌برُد در باغ‌های مردمی گریان اما چه باغی؟ دوزخی کانجا هر دم گلی نشکفته می‌پژمرد مرغی‌ست خونین بال کز زیر ِپر چشمش اندوهناک ِسنگباران‌هاست او در هوای مهربانی بال می‌آراست کی مهربانی باز خواهد گشت؟ نه، مهربانی آغاز خواهد گشت از عهد ِآدم تا من که هر دم غم بر سر ِغم می‌گذارم آن غمگسار ِغمگساران را به جان خواندیم وز راه و بی‌راه عاشق وش از قرنی به قرنی سوی او راندیم وان آرزوانگیز ِعیار هر روز صبری بیش می‌خواهد ز عاشق دیدار را جان پیش می‌خواهد ز عاشق وانگه که رویی می‌نماید یا چشم و ابرویی پری وار بازش نمی‌دانند نقشش نمی‌خوانند دل می‌گریزانند ازو چون وحشتی افتاده در آیینه‌ی تار هرگز نیامد بر زبانم حرف ِنادلخواه اما چه گفتم؟ هر چه گفتم، آه پای سخن لنگ است و دست واژه کوتاه است از من به من فرسنگ‌ها راه است خاموشم اما دارم به آوازِ غم خود می‌دهم گوش وقتی کسی آواز می‌خواند خاموش باید بود غم داستانی تازه سر کرده‌ست اینجا سراپا گوش باید بود درد از نهادِ آدمیزاد است آن پیرِ شیرین کارِ تلخ اندیش حق گفت، آری آدمی در عالمِ خاکی نمی‌آید به دست، اما این بندی ِآز و نیاز ِخویش هرگز تواند ساخت آیا عالمی دیگر؟ یا آدمی دیگر؟ ای غم، رها کن قصه‌ی خون بار چون دشنه در دل می‌نشیند این سخن اما من دیده‌ام بسیار مردانی که خود میزان ِشأن ِآدمی بودند وز کبریای روح برمیزانِ شأنِ آدمی بسیار افزودند آری چنین بودند آن زنده‌اندیشان که دست ِمرگ را بر گردن ِخود شاخِ گل کردند و مرگ را از پرتگاه ِنیستی تا هستیِ جاوید پُل کردند ای غم، تو با این کاروانِ سوگواران تا کجا همراه می‌آیی؟ دیگر به یادِ کس نمی‌آید آغازِ این راهِ هراس انگیز چونان که خواهد رفت از یادِ کسان افسانه‌ی ما نیز با ما و بی ما آن دلاویزِ کهن زیباست در راه بودن سرنوشتِ ماست روزِ همایونِ رسیدن را پیوسته باید خواست ای غم نمی‌دانم روز رسیدن روزی گامِ که خواهد بود اما درین کابوسِ خون‌آلود در پیچ و تابِ این شبِ بن بست بنگر چه جان‌های گرامی رفته‌اند از دست دردی‌ست چون خنجر یا خنجری چون درد این من که در من پیوسته می‌گرید در من کسی آهسته می‌گرید

تو خواب روزهای روشن خود را ببین ای دوست شبت خوش گرچه امشب نیز من تا صبح بیدارم |فاضل نظری|

The calm, the storm we'll face it all And just say the word We'll take on the world And nobody knows you The way that I know you

‌‌ نمی‌دانم چه بنویسم. شاید اگر تو اینجا بودی اشک‌هایی را که حالا توی چشم‌هایم با زحمت نگه می‌دارم روی دست‌هایت می‌ریختم. تو از حرف‌های من خسته می‌شوی. من خودم هم نمی‌دانم چه می‌نویسم. حالم خوب است؟ نمیدانم. بد است؟ نمی‌دانم. به قول «گوته» که می‌گوید «مدتی‌ست برای من بلندی و پستی معنی خودش را از دست داده» برای من هم در این مورد بد و خوب بی‌معنی شده‌اند. پرویز جانم برای من ناراحت نباش من اگر محیط زندگی‌ام عوض شود، اگر مدتی از میان این سروصداها بیرون بروم حالم بهتر می‌شود. ضعف اعصاب من علتش مقاومتی است که در مقابل فشار محیط می‌کنم اگر توی خیابان سر من گیج می‌رود و رگ‌هایم کشیده می‌شود و روی زمین می‌افتم هیچ علت دیگری جز ناراحتی عصبی و روحی ندارد و برای درمان این نوع ناراحتی‌های اول باید علت را از بین برد. من اگر ده‌سال هم در آسایشگاه دکتر رضاعی بخوابم ولی بعد باز هم در منزل برای من این تحقیر و این شکست روحیه وجود داشته باشد، هیچ وقت خوب نمی‌شوم. من باید از میان مردمی که با نگاه‌ها و زخم زبان‌هایشان آزارم می‌دهند دور بشوم. ‌ ‌ |فروغ فرخزاد از نامه‌ای به پرویز شاپور|

بنگر که چگونه دیگران را تسلی می‌دهی، با کلماتی که خود خواهانِ شنیدنشانی

کاش فردا دنیا به آخر می‌رسید، آنگاه شتابان سوار آخرین قطار می‌شدم و درِ خانه‌ات را می‌کوبیدم و بهت می‌‌گفتم: "با من بیا، دیگر می‌توانیم بدون ترس و احتیاط به یکدیگر عشق بورزیم، چون فردا دنیا به آخر می‌رسد." |نامه فرانتس کافکا به میلنا|

تمام تنم خسته است، گردن، شانه و دست‌ها. خوابم می‌آید. سرم از همه‌جا خسته‌تر است. سرم مملو از خستگی است، مثل توپ پُر بادی که حتی برای یک سوراخ هم جایی نداشته باشد. |شاهرخ مسکوب|