Bourse thunder

نگاه تحلیگران مستقل آمریکا از متن : نشانه دیگری که آنچه را که اکنون باید در مورد استراتژی فعلی ایران درک شود، تقویت می‌کند: ایران ادامه وضع موجود را نخواهد پذیرفت. تهران آماده نیست که به واشنگتن اجازه دهد فشار اقتصادی شدید را به طور نامحدود و بدون تحمیل هزینه‌های خود بر ایالات متحده حفظ کند. ایران اجازه نخواهد داد تنگه هرمز در حالی که تحت محاصره دریایی است به حالت عادی بازگردد. موضع اساسی تهران ساده است: اگر ایران نتواند نفت خود را آزادانه صادر کند، به سادگی به دیگران اجازه این کار را نخواهد داد. ایران دیگر منتظر حمله نیست تا اقدام کند. این کشور به طور فزاینده‌ای مایل است وقتی معتقد است حمله آمریکا قریب‌الوقوع است، عملیات پیشگیرانه انجام دهد. آنچه امشب در اردن اتفاق افتاد، نشانه دیگری از این تغییر است. پیام اصلی تهران اقتصادی است. ایران می‌خواهد واشنگتن درک کند که حفظ کمپین فشار فعلی، هزینه‌های قابل توجهی را نه تنها بر ایران، بلکه بر اقتصاد جهانی و در نهایت بر مصرف‌کنندگان آمریکایی تحمیل خواهد کرد. رهبران ایران معتقدند که می‌توانند در "مسابقه درد" با واشنگتن پیروز شوند. این محاسبه به شدت به ارزیابی آنها از توانایی ایران در تحمل فشار اقتصادی طولانی مدت و در عین حال ایجاد هزینه‌های اقتصادی، نظامی و سیاسی برای ایالات متحده و شرکایش بستگی دارد. فشار اقتصادی مؤثر نباید با اجبار موفقیت‌آمیز اشتباه گرفته شود. تحریم‌ها و محاصره دریایی می‌توانند بدون اینکه ایران را به تسلیم نزدیک‌تر کنند، به طور قابل توجهی به آن آسیب بزنند. در واقع، هر چه فشار بیشتر باشد، احتمال تشدید اقدامات تهران بیشتر است. اردن در محاسبات استراتژیک ایران به طور فزاینده‌ای اهمیت یافته است، زیرا دارایی‌ها و قابلیت‌های نظامی ایالات متحده در خاورمیانه در آنجا متمرکز شده است. این امر اردن را به هدف بالقوه مهم‌تری در یک رویارویی گسترده‌تر ایالات متحده و ایران تبدیل می‌کند. ایران همچنان مایل به بازگشت به یادداشت تفاهم قبلی است، اما با شرایطی که آن را قابل قبول می‌داند. تهران به دنبال یک جنگ بی‌پایان نیست. اما تا زمانی که وضعیت فعلی ادامه داشته باشد، از استفاده از قابلیت‌های خود نیز خودداری نخواهد کرد. فرآیند تصمیم‌گیری ایران در مورد استفاده از زور به طرز چشمگیری تغییر کرده است. تردید و احتیاط شدیدی که قبلاً در تصمیمات مربوط به درگیری مستقیم با نیروهای آمریکایی دیده می‌شد، امروزه بسیار کمتر مشهود است. ۱۰. ایران فعال‌تر، تهاجمی‌تر و مشتاق‌تر به ابتکار عمل است. به نظر می‌رسد تهران هنوز هم در چارچوب قوانین خاص بازی عمل می‌کند و تشدید تنش را تنظیم می‌کند. اما اگر ایالات متحده مستقیماً به ایران حمله کند، باید فرض کرد که تهران آماده گسترش رویارویی خواهد بود. ۱۱. ایران قرار نیست در میز مذاکره تسلیم شود. واشنگتن نیز نباید انتظار داشته باشد که تهران امتیازات قابل توجهی بیشتر از آنچه قبلاً مورد بحث قرار گرفته است، از جمله درخواست آن برای نقش شناخته شده در ترتیبات آینده حاکم بر تنگه هرمز، ارائه دهد. اینها دیگر صرفاً پیش‌بینی‌هایی در مورد آنچه ایران ممکن است انجام دهد، نیستند. اینها باید فرضیات عملیاتی برای هر کسی باشند که سعی در درک استراتژی فعلی ایران دارد. تمایز اساسی برای واشنگتن بین آسیب رساندن به ایران و مجبور کردن ایران است. ایالات متحده ممکن است قادر به انجام اولی باشد. شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد فشار اقتصادی و نظامی به تنهایی منجر به دومی خواهد شد. اگر استراتژی ایالات متحده همچنان بر این فرض استوار باشد که فشار کافی در نهایت تهران را مجبور به تسلیم خواسته‌های اصلی خود خواهد کرد، واشنگتن سیاست خود را حول محور پاسخی از سوی ایران بنا خواهد کرد که احتمال تحقق آن به طور فزاینده‌ای کم است. سیترونویچ .