Ati 🐟

سلام ۳۱🎈 عاطی عزیزم؛ رنج زندگی را پایانی نیست و صبر آدمی نیز از روی ناچارگی اوست‌. در این روزگار دوام آوردن توان زیادی می‌طلبد و در این بین متلاشی شدن و شکست ها نیز همچنان ادامه دارند اما هنوز بهانه های زیادی برای زیستن هست و جنگیدن برای چیزهایی که دوست شان داری همیشه ارزشش را دارد. می‌خواهم بگویم میان صبرهای کشنده، روزگار سخت و پشت این شمع ها، هزاران بار فروپاشیدن و از نو شروع کردن، تجربه هایت شدند و اشکالی ندارد اگر هنوز مسیر، سخت است‌ چرا که من می‌دانم گاهی فقط زنده ماندن، بزرگترین دستاورد روز ات بوده است. عاطی عزیزم؛ میان سال ها تلخی و امیدهای بر باد رفته، لاعلاج بودن مشکلات، رنج هایی که رنگ و بوی نابودی دارند، میان آرزوهایی که هیچگاه به کام نرسیدند و دور شدن از مادر، اینکه هنوز اینجایی و قلبت هنوز توان دوست داشتن را دارد و ذهنت به دنبال ساختن است‌، معجزه کوچکی نیست... دلم می‌خواهد چیزهایی را بیابی که دلت را آرام می‌کند و آدم هایی را که حضورت را قدر می‌دانند‌. عاطی عزیزم؛ گرچه دیر، گرچه تلخ، گرچه جان فرسا اما با تو چیزهایی را یافته ام که اگر آدم دیگری بودم نمی‌توانستم. زندگی کن و بیشتر یاد بگیر. . تولدم مبارک 🥲 @atibanoo

دوستت دارم؛ از آن دوست داشتن هایی که هیچ کس نمی‌داند، هیچ کس نمی‌تواند... . @atibanoo

. چیزهای خوب برای ما خیال اند و یا آنقدر دیر اتفاق می افتند که دگر مصیبت های خانمان سوز ذوق ات را کور کرده و قلبت درون لایه های ضخیمی از زخم و کینه فرو رفته است. برای ما رسیدن، دیر است، امیدوار ماندن، عاشق شدن، خوشحال بودن، رها کردن و رفتن دیر است. برای ما همیشه همه چیز دیر است. ما ذره ذره در روز روز زندگی مان، میان رنج های ناخواسته و بدخیم روزگار از دست رفته ایم. ما بی آنکه بدانیم به دردهایی مبتلا شده ایم که هیچ نقشی در آن نداشتیم و روزی چشم باز کردیم و دیدیم تا خرخره میان مصیبت ها دست و پا میزنیم. و حالا ما با پوسیده ترین نخ ها به این زندگی وصلیم... . #عاطفه_فصیحی #روز_نوشت #بهار_۴۰۵ @atibanoo

برگردیم به داستان من و تو، تو بی نظیری و من نمی‌توانم دوستت نداشته باشم❤️ . #ناظم_حکمت @atibanoo

. همیشه بعد از هر سفر با یک حال کثافتی رو به رو هستم. حال بیگانگی‌ با خود، خُلق تنگی و بهانه گیری های مدام. دو روز است که در جایم افتاده ام و بی مصرف ترین انسان ممکن شده ام که فقط از فکر کردنِ زیاد، تهوع دارد. فشار عصبی بالایی دارم و صداهای اطرافم میخ به مغزم می‌زنند. دلم می‌خواهد بخوابم و در زمان دیگری بیدار شوم اما با خودم میگویم: چه فایده ای دارد؟ زندگی همین است، من هم همینم که دگر با هیچ اتفاقی ذوق زده نمیشوم. از شما چه پنهان آنقدر آرزو کردم و نرسیدم که حالا فراموش کرده ام، آرزو داشتن چه شکلی است و در این برهه از زندگی ام فقط روزها را می‌گذرانم و تمام توانم بر آن است که با طبیعت و آدم ها پیوند بخورم و زیستن را در رگ رگ وجودم برسانم... بگذریم؛ بگذریم که این روزها هیچ چیزی سرجایش نیست ولی شاید جای این عکس ها همینجا باشد‌ 🙂 . پ.ن: لحظه هایی از سفر به شکردره جان 🌱 . #عاطفه_فصیحی #روز_نوشت #بهار_۴۰۵ @atibanoo

میگفت: سن و سال من و تو بی‌رحمانه وحشتناک است. آدم های کمی خوش ات می آید، همنشینی ها کم تر میشود و تنهایی ها، چاشنی های آرامش ات هستند. میگفت: کاش "خر" بودیم 😃 تنها دغدغه مان علف خوردن و حمل بارهای سنگین بود. . مدتی فکر کردم و از این حرف ها آزرده شدم. حمل بارها و فشار های روحی بسیار سنگین تر و سخت تر از حمل بارهای یک "خر" است و چه بسیاری از ما هر بار زیر این فشارها وا رفته ایم. گفتم: اینطور نگو. خوش به حال ما که فرصت زندگی و حس کردن، تأمل و درک مسائل را داریم. خوشا به ما که فرصت رنج کشیدن داریم... . #عاطفه_فصیحی #روز_نوشت #بهار_۴۰۵ @atibanoo

شب ها سنگین تر میشوم. مِه سیاهی روی سرم حلقه میزند. هزار تکه در جایی می افتم و گویا هر تکه ام به چیزی فکر می‌کند و از اثر فشار آن تمامم متلاشی می‌شود. نمیدانم کدام درست است، اینکه فکرها درد جسمی را بیشتر می‌کنند و یا با درد است که فکر ها، درون سرم سرازیر می‌شوند چون گاهی آنقدر ناامیدم که خیال میکنم با یک درد بی درمان کارم تمام میشود اما از اینکه با وجود تمام ناملایمات، سردرگمی ها و با وجود این روح و روان پریشان هنوز رغبت زیادی به زیستن دارم، به شگفت میایم. و به یاد می آورم که هنوز، روی این زمین کارهای ناتمام زیادی دارم. اینکه درخت بکارم، کتاب لیلا را بنویسم، به ولایت ها سفر کنم و به کودکان کتاب های داستان هدیه بدهم، با کسی آشنا شوم که جهان را به پیچیدگی من می‌بیند. دلم می‌خواهد مادرم را به مشهد ببرم و برای پدرم بهترین چای های جهان را دم کنم... . میخواهم زنده بمانم، میخواهم زندگی کنم.! . #عاطفه_فصیحی #روز_نوشت #بهار_۴۰۵ @atibanoo

طوماری از "ای کاش ها" درونم می‌چرخند و روی دلم سنگینی می‌کنند و از اینکه هرروز همه چیز دارد سخت تر میشود، دلگیرم. روانم خسته است. خیال میکنم که دیگر گنجایش ملالت تازه ای را ندارد و عمیقاً دلم می‌خواهد که مدتی به هیچ چیزی فکر نکنم چرا که هنوز نتوانسته ام با تمام بهم ریختگی ها و اتفاقات اخیر کنار بیایم. درگیر مقایسه شده ام و زندگی هم آسان نمیگیرد اما چه میشود کرد؟ همین هست که هست و تقصیر من نیست، اگر هیچ چیزی آنطور که باید، پیش نمی‌رود. فقط گاهی میگویم: کاش آدم دیگری بودم. درون خانه کوچک، در آخر کوچه ای بن بست‌ که دو طرف آن، سپیدارها سر به فلک کشیده و من دغدغه ای جز دانه دادن به گنجشک ها را نمیداشتم. کاش میشد اندکی از رنج های این روزهایم را بکاهم. کاش می‌توانستم مواظب همه چیز باشم اما نمی‌شود، من حتی نمیتوانم مواظب خودم باشم. این روزها زورم به هیچ چیزی نمیرسد و حس خالی بودن میکنم. دیشب به خدا گفتم: اگر او دارد امتحانم می‌کند، نگذارد بیشتر از این اذیت بشوم. من خیلی خسته ام، دلم میخواهد‌ بخوابم... . #عاطفه_فصیحی #روز_نوشت #بهار_۴۰۵ . @atibanoo

دوتا کتاب صوتی خوب برای شما 📖❤️

نه عزیزم، خوب نیستم. ترسیده و ناامیدم و به تازگی فهمیده ام که، میتوانم دق کنم ولی همچنان زنده بمانم... . #ندانم @atibanoo

وسواس فکری پیدا کرده ام، لباس های شسته را بو میکشم و دوباره میشویم، خانه را با دقت جارو میکنم و مواظبم که پیچ اجاق گاز باز نمانده باشد. قفل دروازه را بارها باز و بسته میکنم و یادم میرود که در غذا نمک انداخته ام یا نه. حتی خیال میکنم که همسایه لباس هایم را از روی طنابِ بام یک گوشه جمع کرده است اما اینطور نیست. تمام روز، وقتم را صرف فعالیت های بسیاری میکنم اما درون ذهنم خیال میکنم هنوز کاری هست که انجام نداده ام و دیروز متوجه شدم که نمی‌توانم درست تصمیم بگیرم و همیشه و در هر شرایطی دو دل هستم. چرا که دلم نمی‌خواهد شرایط از چیزی که هست دشوارتر بشود اما خودِ این وضعیت اذیتم می‌کند. این روزها بیشتر از توانم فعالیت میکنم، عجله دارم، گویا فردایی وجود ندارد و در آخر روز میفهمم که رمقی در من نمانده است. درد کمر و زانو امانم را می‌گیرد و ناراحت میشوم از اینکه گاهی بیش از اندازه همه چیز را جدی میگیرم و میترسم که مبادا دیر بشود... دیشب به زانو هایم روغن سیاه دانه و زیتون چرب کردم و همیشه خیال میکردم که رسیدن به اینجای زندگی، چرب کردن پاها، سفید شدن موها و فرتوت شدن خیلی طول می‌کشد اما... شاید من بلد نیستم با خودم مهربان باشم. . #عاطفه_فصیحی #روز_نوشت #بهار_۴۰۵ @atibanoo