Flâneur

از بی‌ثباتیِ زندگی در ایران و سختی‌ِ خروج از ایران خسته شدم.

"She never wanted to speak about Auschwitz. [...] I asked her once to tell me more, and she said, 'No, I will get crazy.' So we could speak around, or after, or before, but the real moment, never. Not directly... ...The jail thing is very, very present in all of my work... Sometimes not very frontally. And the jail is coming from the camps, because my mother was in the camps, and she internalized that and gave it to me."

امروز هم به تو فکر می‌کنم. شانتال آکرمن در قلب من هم جایگاه ویژه‌ای داشته و داره، درست کنار جای تو؛ به هر شکلی که می‌شه کسی رو دوست داشت. 🤍

پس شعله‌های آتش جهنم را به جان کشیده‌ای. حتی می‌توانی بگویی چه طعمی دارد: واقعیت انتهایشان قلاب‌های تیزی دارند که تن را می‌دراند تکه‌تکه، تا استخوان. در خیابان قدم زدی و اتفاق در کار بود؛ شلاق‌زدن و خون‌ریزی. همه‌چیز یادت هست، پس بی‌شک به یاد داری، جهنمی هست. برکلی، ۱۹۷۵ -اثبات، خورخه لوئیس بورخس، از دفتر رز زرد، برگردان علی معصومی.

صورت سنگی. (چیزی که بودیم/هستیم.)