چیزهای کوچک

شماری از مادران جاویدنامان با انتشار ویدیویی از حضورشان در کنار یکدیگر، با عکس‌های فرزندانشان، بر زنده نگه‌داشتن یاد آن‌ها و ادامه‌ی دادخواهی تأکید کرده‌اند. آن‌ها در نوشته‌ی همراه این ویدیو، از دلتنگی و عشق به فرزندانشان گفته و نوشته‌اند: «فراموشی هرگز سهم فرزندان ما نخواهد بود.» در این نوشته، از جاویدنامان هومن صباغ، آریا علیدوست، پوریا خیرخواه، عرفان صدیقی، صنم پوربابایی، مهران رفیعی، صابر رمضانی، تابان راهروان، ارشاد شهبازی، امیر باباشکوری، منوچهر نیک‌پور، پروانه خجندی، جواد رضایی، علی و عماد شوش، عرفان زمانی، عارف میرموسوی، علیرضا توکلی، مهدی پورکریم و ساجده کریمی یاد شده است. مادرانی که در سوگ مشترک، کنار هم ایستاده‌اند تا نام عزیزانشان و حقیقت آنچه بر آن‌ها گذشته، به فراموشی سپرده نشود.

Link @TheSmallThings

On the Nature of Daylight @TheSmallThings

گمان می‌کردم که با گذرانِ زندگی قرار است راحت‌تر شود؛ که روزها می‌گذرند و آدم، کم‌کم به نبودن‌ها عادت می‌کند. اما بعضی زمستان‌ها تمام نمی‌شوند؛ در کوچه‌ها، در نگاه‌ها، در سکوتِ شهر و در زخم‌های این سرزمین می‌مانند. چندین ماه گذشته، فصل‌ها عوض شده‌، تقویم ورق خورده است، اما من هنوز در دی‌ماه گیر کرده‌ام. انگار این سرزمین هنوز از سرمای سوزان زمستان بیرون نیامده است. @TheSmallThings

گیسو برای جشن آغاز سال تحصیلی ۱۴۰۵ به مدرسه رفت. اما جای مادرش، جاویدنام فاطمه سلطانی، در یکی از مهم‌ترین روزهای زندگی او خالی بود. مادرش نیست تا دستش را بگیرد و اولین روز مدرسه همراهش باشد؛ اما گیسو با لبخند به کلاس رفت. 🔗 farnoosh faraji |فرنوش فرجی (@farnooshfam) 📲 @twittervid_bot

گفت: آن جوانِ رعنام.. قدِ سهی.. سرآمد.. بر او قَواره‌ی قبر   بی‌شک مُحقر آمد گفت: آن سپید مویم.. دیدند از کرانه اما گرفته بودند فرزند را نشانه با اشک پروراندش، دختی که چون صنم بود گفت: آخرین کلامش تکرارِ «سوختم» بود آنقدر منع کردند.. تا نعره‌ای برآرد: «مَتروح، حاجتی به غسل و کفن ندارد» گفت «آن زبان ندانم» پرده‌دریده باشد! «تا اسمِ بچه‌ام را دنیا شنیده باشد».. گفت: هر نوای سازَش سوگندنامه‌ی اوست «هر نت که می‌نوازد: ایران، ادامه‌ی اوست» #نگین_قدیمی #صنم_پوربابایی - مونا برزویی @TheSmallThings

کجایی ای با من همچون رودها آبی؟ در حال گریختن از کدام اندوهی؟ کجا دوباره پیدایت کنم، تا به نجوای تو بگویم: چه خوب که گلوی آدم، از شیشه نیست، و بغض را کسی نمی‌بیند! ای که نرمای خوب دستت،در دست من دیدار دریاست با کویر! به من بگو باز: چه سعادتی که از انبوه دشمنان، هنوز پوستی داریم که زیر آن مخفی بشویم. دیگر نه جای من، نه جای توست. بیا از سقف تیرۀ آسمان بگریزیم. به جایی که اندوه، نشانی قلب را نمی‌داند. به سرزمینی که در آن، بزرگترین جنایت، کبوترى را از شانه‌های خود پراندن است. -علیرضا طالبی پور