𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

کی گفته بود عشق و علاقه درد داره؟ من که هیچی رو حس نمیکنم و انقدر راحتم که دیگه حتی زحمت نفس کشیدن هم به خودم نمیدم.

من همون جمله ناتمامی بودم که وسط بیان کردنش کسی تورو بوسید و هیچوقت کاملا ادا نشدم.

من برای تو به کمرنگی همون گوله برفکی بودم که روی لباست نشست و خیلی سریع طوری ناپدید شد که انگار هیچوقت وجود نداشته. اما تو برای من همون کسی هستی که توی وجودش نیست شدم و همین کافیه برای معترض نبودن از گرمای نابود کننده وجودت.

خفه کن منو توی اشکات آروم.

شب تو به من فکر کن و من به تو، شاید توی رویامون رسیدیم به هم.

@eldread اینهم لینک چنل

حداقل چند خط دیگه باید از وجودت دریا بسازم تا بلاخره بیای و توی خودت غرقم کنی؟

دلت تنگ نشده شعر بخونم برات؟

بچه ها اگر پنجاه نفرتون چنلو به حداقل یکی از دوستاتون معرفی کنید صدتا میریم بالا، اگر میتونید دریغ نکنید🤎

تو اون گناه کبیره‌ای هستی که از داغی مجازاتش ترسی ندارم.

من میتونم تموم حواسم رو بهت بدم تا مبادا تیکه‌ای کوچیک از تار موهات کم بشه و همزمان میتونم هردومون رو طوری به کشتن بدم که جسدمون قابل تشخیص نباشه. من میتونم طوری از تو صحبت کنم که انگار فرشته‌ای و همچنان در اغاز هر صبح طوری بهت لعنت بفرستم که هیچ شیطانی از زیر بار نفرتش جان سالم به در نبره. تو زندگی من هستی، همچنان که هرشب از تو میمیرم و مثل خودم برام عزیزی، درحالی که شبی نمانده که به کشتن خودم فکر نکرده باشم.

هی میخوام برم و دیگه برنگردما، ولی موهات پیچ و تاب داره باز برمیگردم سر خونه اول.

#part234 غزل؛ در اتاق هیوا رو باز کردم و رفتم تو که صدای معترضش رو شنیدم. هیوا_دوباره تو پیدات شد؟ نیم نگاهی بهش انداختم و از روی رخت خوابی که روش دراز کشیده بود رد شدم. _لباس میخوام. هیوا_جدی؟ اینجا لباس فروشیه مگه؟ بدون اینکه نگاهش کنم رفتم سمت کمدش و درش رو گشودم. _تو از این چیز میزهای خرابی زیاد داری. من هرچی دارم رو قبلا پوشیدم. هیوا_کجا به سلامتی؟ _میرم سالن اراز. میخواد برام تتو بزنه. متوجه شدم که نشست سر جاش. درحالی که تاپ ابی رنگ بندی ای رو از توی کمد خارج میکردم برگشتم سمتش. چشماش رو ریز کرد و ادامه داد؛ _کجات رو؟ لبخندم رو کنترل کردم و گفتم؛ _دستم. هیوا_احمق مگه نگفتم یه جا دیگت تتو بزن؟ _خفه شو. اونوقت میفهمه میخارم. هیوا_تورو خب همه میدونن میخاری. نگاه چپی بهش انداختم و برگشتم سمت کمد که ادامه داد؛ _خب حالا لازم نیست حتما اونجا بزنی، میتونه یکم بالا تر باشه. _نمیدونم، ببینم چی میشه. بلاخره بعد از کلی جست و جو کراپ نیم تنه مشکی رنگی پیدا کردم. _اینارو از کجات اوردی؟ گرونن. هیوا_از مغازه دخترخاله کوروش دزدیدم. _اگر سری بعدی خواستی بری اونجا به منم بگو. یکم چیز میز نیاز دارم. هیوا_یه ست قرمز توری دارم. میخوای بپوشیش؟ اخمام رفت توی هم و صورتم رو جمع کردم. _کثافت اشغال من چطور شورت تورو بپوشم. بعدم بنظرت ست قرمز توری به قیافه من میخوره؟ هیوا_نه. واسه همین دلم واسه اون بدبختی که میخواد تورو بکنه میسوزه. نمیدونم دختر قحطه توی کفتر باز رو میخواد ببره خونه خالی؟ _احمق خونه خالی نه، سالن. اونجا هم قرار نیست کاری بکنیم. درضمن اگرم بخوایم کاری کنیم من میکنمش. هیوا_اخرین بار که یکی رو کردی دوتاتون تا اخر عمر بدبخت شدید، خواهشا دیگه از این حرکتا نزن. خندم رو به زور کنترل کردم و درحالی که میرفتم سمت در گفتم؛ _اخرین باری که دادم هم بدبخت شدم. حرفم خنده دار بود اما حال خودم رو به هم میزد. باورم نمیشد چنین کاری کرده باشم، خداروشکر چیز زیادی به یاد نداشتم و همش تصویرات دور بود. بلاخره اماده شدم و روی کراپ هیوا همون هودی ارشیارو پوشیدم. خوبیش این بود که نمیتونست بیاد در خونه به زور ازم بگیرتش. مشغول گشتن دنبال دستبندم بودم که احساس کردم در اتاق باز‌ شد. _انسه هیچ حوصلتو ندارم. باید برم دیرم شده. _چه جالب، کجا میخوای بری؟ با شنیدن صدای ابوهادی سرم رو بلند کردم و برگشتم عقب. دست به سینه توی چهارچوب در ایستاده بود و بدون حرف نگاهم میکرد. اینکه بخوام توی اتاقم ببینمش خیلی کم پیش میومد، به همین دلیل احساس غریب و ترسناکی داشت. هرموقع توی اون چهارچوب لعنتی می‌ایستاد اتفاق بدی میوفتاد. موهام رو از جلوی چشمم زدم کنار که گفت؛ _این لباسا از کجات؟ اب دهنم رو قورت دادم و نگاهی به خودم انداختم. _داشتمشون. بدون اینکه تغییری توی حالت چهرش ایجاد بشه یا بخواد اخم کنه گفت؛ _تو لباس اینجوری نداشتی. نفس عمیقی کشیدم و نگاهم رو ازش گرفتم. واقعا نمیدونستم از کجا همچین چیزی رو میدونست. با اینکه دیگه اونقدر بهم گیر نمیداد و بعد از فهمیدن موضوع خوابیدنم با ینفر قیدم رو به طور کل زده بود همچنان ازش میترسیدم. ازار و اذیت‌هاش که فقط به جنگیری و جادو جنبل منتهی نمیشد! فراموش نکرده بودم از بچگی چطور ازم سواستفاده میکرد. _از ارشیا گرفتم. میدونستم حرفم ممکنه چقدر عصبیش کنه. نزدیک شدن من و ارشیا به هم اصلا به نفعش نبود. ابوهادی_چی؟ لبام رو به هم فشردم تا خندم نگیره‌. واقعا احمق بودم. واقعا. اگر قبل از رفتن پیش اراز یه دست کتک میخوردم چی. اونوقت با یاداوریش نمیتونستم لحظات رمانتیکی داشته باشم. تازه به یاد اوردم که ارشیا علاوه بر اینکه برادرمه پسر ابوهادیم هست. صدای نزدیک شدن قدم‌هاش به خودم رو شنیدم و تازه متوجه شدم چه گندی زدم. ابوهادی_حالا دیگه دورو بر پسر من میپلکی؟ اخمام رفت توی هم و از سر جام بلند شدم. با اینکه قدم از همه اطرافیانم بلندتر بود همچنان باید سرم رو میگرفتم بالا تا بتونم نگاهش کنم. _یعنی چی دورو بر پسر من میپلکی؟ من چیکار اون توله سگ تو دارم؟ مطمئنا در حالت عادی به خاطر این حرفم یه کشیده میخوردم. اما حالا هرچی بیشتر میفهمید از ارشیا خوشم نمیاد بهتر بود. ابوهادی_چه دلیلی داره لباسش رو بده به تو؟ اخمش برای چند ثانیه از چهره‌ش ناپدید شد. انگار توی ذهنش جواب خودش رو داده بود. باورم نمیشد. چه فکری با خودش میکرد؟

باید تولدم رو به تو تبریک بگن، چرا که چندسال پیش همینموقع قبل از اینکه خودت بدنیا بیای من چشم باز کردم تا تورو زندگی کنم.

#part233 ولی نه کسی مثل مامان تینا. اهورا_چه خوب. پس توهم خودت رو نزن به اون راه. یادت نیست اونسری گفتم مامانش بهم زنگ زد؟ _خب؟ اهورا_هیچی دیگه گفت نمیخوام از دخترم سواستفاده کنی و فردا پسفردا ولش کنی. انگار نه انگار که هرموقع قرار بوده اتفاقی بیوفته اونی که فرار کرده من بودم. ابروهام پرید بالا و بی اختیار گفتم؛ _واقعا؟ اهورا_چرا باید دروغ بگم؟ بعدم تینا مثل دوستمه. نمیتونم کار دیگه ای باهاش داشته باشم. نمیخوام خانوادش فکر بدی کنن یا ناراحت باشه یا هرچی. چشمام رو تنگ کردم. _غزل چی‌؟ اون مثل دوستت نیست که بهش این حرفارو میزنی؟ درسته که گفته بود لازم نیست چیزی بگم، اما دلم نمیخواست همه چیز اینجوری بمونه. تینا همیشه انقدر خوب مشغول درست کردن ماست خیار نمیموند و بلاخره دعواشون میشد. درسته که از اولش با بودن غزل توی جمعمون موافق نبودم چون نمیدونستم کیه و از کجا اومده، اما حالا دقیقا به همون دلیل میخواستم بمونه. دلم نمیخواست مثل یه راز توی زندگیم باقی بمونه. کسی که برای لحظه ای اومده بود و خیلی زود دیگه نمیتونستم ببینمش. باید میموند، حداقل برای چندماه. تا وقتی که اون حس تازه و نو رو داشت. اهورا_اها خب پس بگو. بحث تو تینا و ناراحت بودنش نیست بحثت اون دخترست. _تا الان که ازش خوشت میومد حالا شد اون دختره؟ اهورا رو دوست داشتم. با وجود تمام بد عنق و پخمه بودنش. اما امشب که با اون لباس های قهوه ای توی تاریکی وایساده بود و از کل وجودش فقط چشم‌های براقش مشخص بودن دوست داشتم خفش کنم. چیزی رو نمیخواست، تا وقتی که بقیه توجهشون بهش جلب میشد. میدونستم دردش چیه، تا وقتی که غزل رو کنار من میدید ازش خوشش میومد. استین های هودی قهوه ای رنگش رو کشید پایین و به نرده های سفید و قرمز تکیه داد. اهورا_الانم ازش خوشم میاد. فقط دوست دارم بهش بگم اون دختره. مشکلیه؟ _اگر ازش خوشت میاد و نمیخوای سیکش از بینمون زده بشه برو گندی که زدی رو واسه تینا توضیح بده. اهورا_اتفاقا چه بهتر، بزار سیکش از جمعامون زده بشه اونوقت دیگه قرار نیست بخاطرش بینمون دعوا بیوفته یا کسی بخواد دخالت کنه. خودمون دوتایی میریم بیرون. پوزخندی زدم و نگاهم رو ازش گرفتم. _عه جدا؟ پس به همین خیال باش. چون دختره حالش ازت به هم میخوره واسه حرفات و عمرا باهات بیاد بیرون. دستام رو از روی نرده برداشتم و بدون حرف رفتم سمت خونه. قبل از اینکه بخوام در رو باز کنم خودش باز شد و غزل رو توی چهارچوب دیدم. شالش دور گردنش بود و بنظر میرسید میخواد بره. به چشماش خیره شدم و دستم رو از روی در برداشتم که گفت؛ _نمیدونم سالگرد چی بود ولی خب هرچی که بود تبریک یا تسلیت میگم. _تولد. سرش رو تکون داد و ادامه داد؛ _واسه تتو. فردا اگر بیکاری بیام سمتت برای ترمیم؟ اهورا یه پله پایین اومد که بی توجه بهش گفتم؛ _اره، بیکارم. ادرس سالن رو بهت میدم بیا اونجا. لبخندی زد و سرش رو تکون داد. غزل_خب، خدافظ. _خدافظ. چند ثانیه بدون حرف نگاهم کرد که متوجه شدم جلوی در ایستادم و دستام راه رو بسته. کشیدم عقب که لبخند کجی زد و بعد از پوشیدن کفشاش بدون نگاه کردن به اهورا رفت پایین. در سکوت رفتنش رو تماشا کردم و نفس عمیقی کشیدم. اهورا_شت. جدی گند زدم. ...

#part232 لب‌های صورتی نسبتا درشتش رو به هم فشرد و گفت؛ _تو از چی میترسی؟ حرفش باعث شد کمی تعجب کنم. انتظار این سوال رو نداشتم. منتظر بودم مثل همیشه بحث به لاس زدن ختم بشه. خیلی وقت بود که دیگه اون اتفاق نمیوفتاد. درسته که جواب اکثرشون رو نمیدادم و بنظرم نباید اینکار رو میکردم، اما نبودشون حس پوچی داشت. _بله؟ غزل_از چی میترسی؟ دوست داشتم بگم مردن مامانم، اما دوسالی میشد که زنده نبود. بنابراین کاملا غیر منتظره گفتم؛ _علم. چند ثانیه بدون حرف نگاهم کرد و بعد با خنده گفت؛ _تز نده بچه. حوصله حرف زدن از کهکشان و ثابت کردن ترسناک بودنشون رو نداشتم بنابراین گفتم؛ _خودت از چی میترسی؟ غزل_علم. _تز نده بچه! شونش رو انداخت بالا و دستش روی دستم که دور دستگیره قرار داشت پیچیده شد. برعکس من، پوستش کاملا گرم بود. نیم نگاهی به انگشت‌هاش که به زور از زیر استین نسبتا گشاد هودیش پیدا بودن انداختم و نفس عمیقی کشیدم. شاید توهم بود اما نبض ظریفش رو حتی از اونجا هم حس میکردم. فکر میکردم حتی اگر یه روز خودم رو بزنم به کوچه علی چپ و بخوام بیخیال اینکه خیلی ازم کوچیکتر بود بشم و باهاش بخوابم هیچ حس خاصی که بخواد وادارم کنه بار دومی هم وجود داشته باشه نخواهم داشت. اما حالا، اینکه دستش روی دستم بود حس عجیبی بهم میداد. غزل_علم به اینکه هیچوقت نمیتونم از این شهر فرار کنم میترسونتم. چند ثانیه بدون حرف به لبخندش خیره شدم و بعد اروم اروم خندم گرفت. نگاه عمیقی بهم انداخت و نفسی کشید و بعد انگشتاش رو بیشتر به دستم فشرد و به پایین متمایلش کرد به طوری که در باز شد. از اونجایی که فاصله بین در و تخت کم بود کمی بهم نزدیک تر شد. ری اکشنی نشون ندادم، میخواستم ببینم در اخر چیکار میکنه. ایا همه حرفاش قرار بود به این ختم بشه که کاری کنه؟ یا فقط میخواست حرف بزنه و دردودل کنه؟ انگشتاش رو به پوستم فشرد. نگاهم نمیکرد و حواسش به دستگیره بود اما میدونستم که متوجهم میشه. دستم رو کنارم ول کرد و بدون حرف از اتاق خارج شد. نگاهی به راهرو خالی و بعد جایی که ایستاده بود انداختم و نفس عمیقی کشیدم. انتظار داشتم مثل هفته پیش بخواد ببوستم اما انگار دلش نمیخواست. برعکس دخترای دیگه که انگار یک نواخت، بدون هیجان و پوچ بنظر میرسیدن کاملا کنجکاو کننده بود. حس میکردم وقت گذروندن کنارش خوش بگذره. این بی پروا بودن و منعطف بودنش دیگه مثل قبل برام حوصله سر بر و بیمزه نبود. چشمام رو تنگ کردم و تلاش کردم احساس همدردی توی وجودم رو فعال کنم. فکرم اما خاموش بود. هرچیز روشنی که وجود داشت، زیر گردن و دور از مغزم بود. وقتی از اتاق خارج شدم در خونه باز بود و تینا توی اشپزخونه داشت با در ماست ور میرفت. وقتی متوجه شد از اتاق خارج شدم سرش رو اورد بالا و با خونسردی گفت؛ _پونه نداری؟ نیم نگاهی به پلاستیک چیپس و پفک روی اپن انداختم. _میخوای چیپس و ماست و پونه بخوری؟ تینا_نه، من رژیمم. ماست و پونه و خیار میخورم. ابروهام رو انداختم بالا و به غزل که دست به سینه روی مبل نشسته بود نگاه کردم. کاملا خونسرد به نظر میرسید، انگار نه انگار که توی اتاق چه حرفایی زده و چیکار کرده بودیم. _پونه توی کشو سومیست. خیارم توی کمدمه، فقط سبز نیست. غزل لبخندش رو کنترل کرد و نگاهش رو ازم گرفت. انگار حرفم فقط برای خودش خنده دار بود. رفتم سمت در و بعد از گفتن الان میام از خونه خارج شدم. حالا از طبقه بالا صدای پا میومد و کم کم اهورا از توی تاریکی پدیدار شد. حالا اخم چند دقیقه پیش رو توی چهره نداشت و حالت تهاجمی نگرفته بود. _همسایه روبه روییمون به بوی گل حساسه. با کرختی شونش رو انداخت بالا و لب زد؛ _به کدوم ورم بگیرم؟ _تو کلا به هیچ ورت نگیر چون به غیر از عقده چیز دیگه ای توی وجودت نداری. با چشمای خمارش نگاهم کرد و ابروهاش رو انداخت بالا. صدای خنده‌ش توی راهرو پیچید. حالا که اینجا ایستاده بودم کمی سردم بود. برای اینکه کسی از داخل خونه صدامون رو نشوه از پله ها رفتم بالا و دستش رو گرفتم که خودش رو کشید عقب. اهورا_خودم میام. درحالی که دستام رو دور خودم حلقه میکردم تا یخ نزنم با صدای اروم گفتم؛ _اینا چه چرت و پرتایی بود که گفتی؟ نمیترسی همه رو بندازی به جون هم؟ اهورا_کیو مثلا؟ _خودت رو نزن به اون راه وقتی همه چیز رو میدونی. خیلی راحت بدون سوال فهمیدی موضوع من و غزل چیه ولی به روی خودت نمیاری که تینا دوستت داره؟ سرش رو کج کرد و ابروهاش رو انداخت بالا. اهورا_اگر به روی خودم بیارم که مجبورم باهاش ازدواج کنم. پوزخندی زدم و به سرتا پاش خیره شدم. _مامانشم حتما دختر تحصیل کرده نازنازیش رو میده به توی علاف. نه که اهورا مشکلی داشته باشه، اتفاقا ظاهر و استایلش کاملا خوب بود و هرکسی خوشش میومد.

✔️

ببخشید پیامتو دیر جواب دادم داشتم خودمو قانع میکردم که دنیا به اخر نرسیده و هنوزم خوشگلم و همه اطرافیانم قرار نیست اعتمادمو خراب کنن🧘🏽

برام مهم نیست دیروز عموت تو بازار چیکار کرد احمق باهام لاس بزن.