𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

موش‌کور گفت: من برات یه کیک خوشمزه آوردم. واقعاً؟ آره. کجاست؟ خوردمش. اِ… اما یه تیکه‌ی دیگه هم برات آوردم. واقعاً؟ خبـــ کجاست؟ همون اتفاق اولی برای دومی هم افتاد.

چه دنیای بدی شده که من باید آخرین امید یه نفر باشم. — خانه‌ای روی آب؛ بهمن فرمان‌آرا.

‏بغل کردن خیلی عجیبه! ‏دستتو میپیچی دور بدن یه موجود زنده و انگار که یه سرنگ پر از مورفین وارد بدنت شده؛ ‏شناور میشی تو آرامش… ❤️ 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯ 🫂

مگه آدمی‌زاد از فولاده؟ نکنه از غصّه بترکم؟ ‏🎬: لیلا؛ داریوش مهرجویی.

یک شب میمون‌ها تصویر ماه رو در آب رودخونه می‌بینن و مجذوب اون می‌شن. پانصد میمون دم همدیگه رو می‌گیرن و از درخت آویزون می‌شن تا به انعکاس ماه برسن اما در لحظه‌ی آخر شاخه‌ی درخت می‌شکنه و نمی‌تونن ماه رو بگیرن. اوگاتا گِکو این نقاشی رو بر اساس این داستانِ بودایی ترسیم کرد که استعاره‌ای هست از آدم‌هایی که نمی‌تونن واقعیت رو از خیال تشخیص بدن. اما آب هم در اینجا نقش مهمی داره. یکی از قوانین خدای شیوا اینه که خوشبختی خودتون رو به موضوعات مادی وابسته نکنید. فرد وارسته بدون توجه به اطراف می‌تونه خوشبختی خودش رو حفظ کنه. پس بی‌شکل باشید؛ مثل آب. اوگاتا گِکو باورش سخته ولی این نقاشی ۲۴ سانتی‌متری در واقع یک حکاکی بسیار دقیق روی چوب و یک چاپ اوکیوئه هستش که گکو اونو در اواخر دوران کاریش اجرا کرد. گکو استادی نداشت و یک نقاش خودآموخته و متاثر از هوکوسای بود.

آن‌قدر دوستت دارم که می‌ترسم چه کنم اگر ناگهان ناپدید شوی. شبیه چاهی خالی خواهم شد.‌ فروغ فرخ‌زاد در نامه‌ای برای ابراهیم گلستان نوشت. 💳 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

ینی ماهی‌ها فرق آکواریوم با دریا رو می‌فهمن؟

حس می‌کنم که عمرم را باخته‌ام... و خیلی کم‌تر از آن‌چه که باید بدانم، می‌دانم. شاید علتش این است که هرگز زندگی روشنی نداشته‌ام. — از میان نامه‌ی فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان. یادی از فروغ در سال‌روز تولّدش. 🌳 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

حال خوب هدیه نیست. کسی نمی‌تونه حال خوب رو به تو هدیه بده. نه پول٫ نه عشق٫ نه موفقیت. هیچ‌کدوم حال خوب‌ رو داخل جعبه‌ای رُبان پیچ شده به تو هدیه نمی‌دن. حال خوب دریافت کردنیه. تو می‌تونی حال خوب رو از یه کتاب کوچیک دریافت کنی؛ یا از کنارِ همسرت خوابیدن؛ یا از شوت زدن یه سنگ یا از نوتیف یک‌نفر. 🐳 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

انسان‌ها را دوست می‌داشت؛ اما از دور. به محض آنکه نزدیک می‌شدند تعادل دنیای درونش را به هم می‌زدند و او را با خود بیگانه می‌کردند. تنها دلش می‌خواست از دور تماشایشان کند و درباره‌شان خیال ببافد...