مصدع اوقات

این از اون نصیحت‌هاییه که متاسفانه تا خود آدم تجربه‌ش نکنه و تو کونش نره، نمی‌فهمه واقعا یعنی چی.

این کسیه که شب‌ها یهو آفلاین میشه و شهر رو از دست خلافکارها نجات میده ولی تو هیچوقت نمی‌فهمی.

بچه‌ها راستش من فکر می‌کنم که همه با هم توافق کردید که به ماهی اوزون برون بخندید و دیگه یادتون رفته که واقعا خنده‌دار نیست.

-‌ چی‌کار می‌کنی؟ + درس می‌خونم.

رستم: من هیچ نمی‌دونستم که اون پسرمه وگرنه نمی‌کشتمش😭 ابراهیم:

شیش سالم بود اولین دندونم افتاد، مامانم گفت بذار زیر بالشت فرشته برات پول؟ بیاره. گفتم خب میخوای پول بدی همینجوری بده دیگه چرا می‌پیچونیش. اصلا نمیخوام. و دندونم رو انداختم دور. چند روز بعدش، دیدم دخترعموم دندونش افتاده، با کلی ذوق و خوشحالی اومده به من میگه دندونم رو گذاشتم زیر بالش و فرشته برام پول آورده. به مامانش گفتم «فرشته، آره؟» گفت «آره دیگه. فرشته شب‌ها که خوابیدین، میاد دندونتون رو برمیداره براتون هدیه میذاره.» گفتم دندون ما به چه درد فرشته خانوم می‌خوره؟ بعد به دخترعموم گفتم مامانت داره دروغ میگه و اصلا چنین چیزی وجود نداره. اون هم طبیعتا مثل یه بچه‌ی خوب حرف مامانش رو باور کرد و نه مال من رو؛ و بهم گفت تو حسودیت می‌شه که فرشته پیش تو نیومده. این فقط یه قسمت از کودکیم بود ولی هنوز هم که هنوزه، نود درصد مواقعی که می‌خوام به انسان‌های ابله کمکی کنم همینطوری پیش میره. واقعا نکنید دوستان. من هم دیگه نمی‌کنم. بنده دیگه باور دارم که کمک کردن به برخی افراد بی‌عقل، فقط توهین به شخصیت خودتونه.

کینگ واقعی🔥😨

مشخص نیست. لئوناردو به خاطر بزرگ‌تر بودن و مسئول دیدن خودش همیشه خودش رو کنترل می‌کرد اما رافائل زود کله‌ش کیری می‌شد و طبیعتا وقتی موجودی طبق هیجانات پیش بره شدیدتر قدرتش رو اعمال می‌کنه

ولی قبول کنید رافائل از لئوناردو قوی تر بود🤝

تا حالا با هیچکس به جز خودم انقدر سخت گیر، سرزنشگر، بدقول، کم توجه و لجباز نبودم.

تا حالا با هیچکس به جز خودم انقدر سخت گیر، سرزنشگر، بدقول، کم توجه و لجباز نبودم.

خیلی برام سواله‌. جدی دخترها وقتی یه ماشین براشون نگه‌میداره و درواقع داره مزاحم می‌شه، همینجوری میگن باشه و سوار میشن؟ که این‌‌ها اینقدر امیدوارانه و پررو مزاحم آدم می‌شن؟🤡 مادرجنده برو کار و زندگی پیدا کن.

ای کاش بهمن هاشمی بودم

سال دهم، هرشب. متنفر از درس و مدرسه، متنفر از خونه، متنفر از خونواده، متنفر از زندگی. فکر می‌کردم دیگه هیچ‌وقت حالم از این بدتر نمی‌شه. اون‌موقع فکرش رو هم نمیکردم که یک ماه دیگه با آدمی آشنا می‌شم که عشقش نجاتم می‌ده. خوشحالم می‌کنه، زندگی کردن رو یادم می‌ده و به زندگی سیاه و سفیدم رنگ می‌بخشه. آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه چی در انتظارشه. سال سوم دانشگاه. همچنان متنفر از زندگی، ولی زنده به خاطر خانواده. طبق انتظار، حسرت سال دهمی رو می‌خورم که فکر ‌می‌کردم هیچی بدتر از این نمی‌شه. الان دیگه می‌دونم که احتمالا آینده هم از الان بدتره. آدمی هم که تصور می‌کردم نجاتم داده دیگه نیست. خودم هم دیگه نیستم؛ من قبل از اون تموم شدم. تازه یادم میاد که حتی بهترین روزهام هم پر از دلتنگی برای یه آدم و گریه و تنهایی بود. به هر حال. به امید پایان. آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه چی در انتظارشه.