HYPERNOOVA

استارشیپ علاوه بر رسیدن به مدار زمین، ۲۶ ماهواره نسل جدید استارلینک V3 را هم با موفقیت در مدار زمین قرار داد. استارشیپ هنوز درحال پرواز در فضا است و انتظار می‌رود پس از ۶ بار گردش به دور زمین، در اقیانوس آرام فرود بیاید. با وجود موفقیت امروز، اسپیس‌ایکس برای عملیاتی‌کردن کامل موشک خود همچنان باید موانع دیگری را از پیش‌رو بردارد. @HyperNoova

چهاردهمین پرواز آزمایشی موشک غول‌پیکر استارشیپ از پایگاه استاربیس در تگزاس با موفقیت به فضا پرتاب شد و استارشیپ برای نخستین‌بار به مدار زمین رسید. @HyperNoova

جهان مکان بسیار بزرگی است. اگر فقط ما وجود داشته باشیم به نظر می رسد فضا بطور اسفناکی هدر رفته است! کارل سیگن، اخترشناس آمریکایی @HyperNoova

جهان مکان بسیار بزرگی است. اگر فقط ما وجود داشته باشیم به نظر می رسد فضا بطور اسفناکی هدر رفته است! کارل سیگن، اخترشناس آمریکایی @HyperNoova

تصویر تلسکوپ جیمز وب یا هابل؟ بنظرتون کدوم زیباتره؟! 😊✨ @HyperNoova

مقایسه تصویر تلسکوپ فضایی جیمز وب و تلسکوپ فضایی هابل از کهکشان M104. @HyperNoova

تصویر جدید و خیره کننده تلسکوپ فضایی جیمز وب از کهکشان کلاه مکزیکی. کهکشان کلاه مکزیکی که با نام M104 نیز شناخته می‌شود، در خوشه کهکشانی سنبله و در فاصله حدود ۳۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد. کهکشان M104 کهکشانی مارپیچی است که حدود ۵۰ هزار سال نوری وسعت دارد. این کهکشان با سرعت حدود هزار کیلومتربرثانیه درحال دور شدن است که انبساط کیهانی را نشان می‌دهد. @HyperNoova

انسلادوس نزدیک به ۹۰ درصد از نور دریافتی را از سطح یخی خود منعکس می‌کند. همین ویژگی باعث می‌شود انسلادوس قمری بسیار سرد باشد که دمای آن به منفی ۲۰۱ درجه‌ی سانتی‌گراد می‌رسد. گرم‌ترین بخش انسلادوس، قطب جنوب آن است. به باور دانشمندان این گرما از فضای داخلی آن سرچشمه می‌گیرد و باعث می‌شود بخار آب از طریق رگه‌ها یا شکاف‌های بزرگ سطحی وارد فضا شود. با این‌حال فضاپیمای کاسینی نشان داد دمای مناطق کوچک انسلادوس که بیشتر تحت تاثیر این گرما قرار دارند به منفی ۱۶۳ درجه‌ی سانتی‌گراد می‌رسد. @HyperNoova

انسلادوس ششمین قمر بزرگ زحل و یکی از امیدبخش‌ترین مکان‌های منظومه شمسی برای جستجوی نشانه‌های حیات است. این قمر درون حلقه‌ی E به دور زحل می‌چرخد و به‌صورت پیوسته ترکیب‌هایی از آب و مواد شیمیایی زیستی را با سرعت ۴۰۰ متر بر ثانیه در فضا پخش می‌کند و به‌این‌ترتیب فواره‌های عظیمی را به وجود می‌آورد که تا صدها کیلومتر در فضا امتداد می‌یابند. از آنجا که انسلادوس با یخ بسیار صاف پوشیده شده است، درخشان‌ترین سطح را در میان اجرام منظومه‌ شمسی دارد. با این‌حال سطح این قمر یکپارچه نیست و برخی مناطق آن دارای دهانه‌های برخوردی و برخی دیگر کاملا صاف و بدون دهانه هستند. @HyperNoova

تصویر امروز کاوشگر استقامت از مریخ این تصویر همین امروز (۲ شهریورماه ۱۴۰۳) در ساعت ۱۵:۴۹ دقیقه توسط دوربین Navcam کاوشگر استقامت ناسا در ۱۲۴۷ امین روز مریخی از حضور استقامت روی این سیاره از سطح و آسمان غبارآلود مریخ گرفته شده! 😍 @HyperNoova

تصویر امروز کاوشگر استقامت از مریخ این تصویر همین امروز (۲ شهریورماه ۱۴۰۳) در ساعت ۱۵:۴۹ دقیقه توسط دوربین Navcam کاوشگر استقامت ناسا در ۱۲۴۷ امین روز مریخی از حضور استقامت روی این سیاره از سطح و آسمان غبارآلود مریخ گرفته شده! 😍 @HyperNoova

تلسکوپ جیمز وب سیاره‌ای شبیه به مردمک چشم با اقیانوسی بزرگ از آب مایع که با دریایی از یخ احاطه شده است و در کمربند حیات ستاره‌اش قرار دارد، کشف کرد. سیاره LHS-1140b که پیشتر هم وجود آن کشف شده بود در فاصله‌ی ۵۰ سال نوری از زمین قرار دارد، ۱.۷۳ برابر پهن‌تر از زمین است و ۵.۶ برابر سیاره ما جرم دارد. این سیاره دارای قفل کشندی نسبت به ستاره میزبان خود است؛ بنابراین همیشه با سرعت یکسانی به دور ستاره‌اش می‌چرخد و چشم چهار هزار کیلومتری خود را به‌صورت ثابت به‌سوی این آتش کیهانی دوخته است. با توجه به فاصله‌ی نزدیک سیاره به ستاره‌اش، یک سال آن با کمتر از ۲۵ روز زمینی برابری می‌کند. اگر ستاره‌ی LHS-1140b مانند خورشید از ستاره‌های رشته اصلی بود، مدار این دنیای دوردست باعث جوشاندن اقیانوس‌هایش می‌شد و این سیاره را به‌طور کامل سکونت‌ناپذیر می‌کرد؛ اما از آنجا که ستاره‌ی والد از نوع کوتوله سرخ سردتر است، این فاصله‌ی کوتاه سیاره‌اش را درست در مرکز «منطقه‌ی گلدی‌لاکس» یا کمربند حیات قرار می‌دهد. فاصله‌ی بی‌نقصی از ستاره که باعث جریان یافتن آب مایع روی سطح سیاره می‌شود. @HyperNoova

در حدود ۴/۶ میلیارد سال پیش، منظومه‌ی شمسی به شکل ابری متشکل از گاز و غبار، موسوم به سحابی خورشیدی بود. با چرخش این سحابی و فرو ریزش گرانشی مواد داخل آن، خورشید در مرکز ابر گازی شکل گرفت. با تشکیل خورشید، مواد باقیمانده در سحابی، رفته رفته بر روی هم انباشته شدند. ذرات کوچک تحت تاثیر نیروی گرانشی خورشید به یکدیگر چسبیدند و ذرات بزرگتری را ایجاد کردند. بادهای خورشیدی، ذرات سبک‌تر، مانند هیدروژن و هلیوم را از مرکز سحابی دور کرد و ذرات سنگین و سنگی در نزدیک خورشید باقی ماندند که بعدا سیارات سنگی و خاکی (تیر، ناهید، زمین، مریخ) از آنها تشکیل شد. اما از آنجا که قدرت بادهای خورشیدی در فواصل دور کمتر می‌شود، این ذرات فرصت این را یافتند که با درآمیختن با یکدیگر غول‌های گازی (مشتری، زحل، اورانوس، نپتون) را به وجود آورند. به این ترتیب، سیارک‌ها، ستاره‌های دنباله‌دار، سیاره‌ها و ماه‌های آنها تشکیل شد. @HyperNoova

در حدود ۴/۶ میلیارد سال پیش، منظومه‌ی شمسی به شکل ابری متشکل از گاز و غبار، موسوم به سحابی خورشیدی بود. با چرخش این سحابی و فرو ریزش گرانشی مواد داخل آن، خورشید در مرکز ابر گازی شکل گرفت. با تشکیل خورشید، مواد باقیمانده در سحابی، رفته رفته بر روی هم انباشته شدند. ذرات کوچک تحت تاثیر نیروی گرانشی خورشید به یکدیگر چسبیدند و ذرات بزرگتری را ایجاد کردند. بادهای خورشیدی، ذرات سبک‌تر، مانند هیدروژن و هلیوم را از مرکز سحابی دور کرد و ذرات سنگین و سنگی در نزدیک خورشید باقی ماندند که بعدا سیارات سنگی و خاکی (تیر، ناهید، زمین، مریخ) از آنها تشکیل شد. اما از آنجا که قدرت بادهای خورشیدی در فواصل دور کمتر می‌شود، این ذرات فرصت این را یافتند که با درآمیختن با یکدیگر غول‌های گازی (مشتری، زحل، اورانوس، نپتون) را به وجود آورند. به این ترتیب، سیارک‌ها، ستاره‌های دنباله‌دار، سیاره‌ها و ماه‌های آنها تشکیل شد. @HyperNoova

در حدود ۴/۶ میلیارد سال پیش، منظومه‌ی شمسی به شکل ابری متشکل از گاز و غبار، موسوم به سحابی خورشیدی بود. با چرخش این سحابی و فرو ریزش گرانشی مواد داخل آن، خورشید در مرکز ابر گازی شکل گرفت. با تشکیل خورشید، مواد باقیمانده در سحابی، رفته رفته بر روی هم انباشته شدند. ذرات کوچک تحت تاثیر نیروی گرانشی خورشید به یکدیگر چسبیدند، و ذرات بزرگتری را ایجاد کردند. بادهای خورشیدی، ذرات سبک‌تر، مانند هیدروژن و هلیوم را از مرکز سحابی دور کرد و ذرات سنگین و سنگی در نزدیک خورشید باقی مانند که بعدا سیارات سنگی و خاکی (تیر، ناهید، زمین، مریخ) از آنها تشکیل شد. اما از آنجا که قدرت بادهای خورشیدی در فواصل دور کمتر می‌شود، این ذرات فرصت این را یافتند که با درآمیختن با یکدیگر غول‌های گازی (مشتری، زحل، اورانوس، نپتون) را به وجود آورند. به این ترتیب، سیارک‌ها، ستاره‌های دنباله‌دار، سیاره‌ها و ماه های آنها تشکیل شد. @HyperNoova

تصویر جدید کاوشگر استقامت ناسا از مریخ! @HyperNoova