بوطیقا

#موقت وقیح و کس‌کش و خون‌ریز و سفله و شومید درختِ غدر و دروغید، زهرِ زَقّومید به خُبثِ طینت و سَفکِ دِماء مشهورید به «قومِ چل‌پدرِ خوارکسده» موسومید سگانِ پاچه بگیرِ اسد به گا رفتند بسی به بدتر از آن سرنوشت، محکومید

در میان همه آن بی‌شمار لحظاتی که سینه‌ام از احساس عجز و خشم توامان تنگ می‌شود، گاه این شعر برادرِ عزیزم، مهران خدری را زیر لب زمزمه می‌کنم، که خود نیز زخم‌خورده تیغ جور ضحاکیان است. خدای ایران نگاه‌دارش بس است هرچه که مُردیم و زیستیم بس است بس است هرچه که هستیم و نیستیم بس است بس است نیمه‌شبان شِکوه با خدا گفتن حدیثِ ظلم، به نجوا و در خفا گفتن خوش است عمر ولی با ضرر نمی‌ارزد چرا که جان عزیز، اینقدَر نمی‌ارزد درختِ عمرِ تو اکنون عزیز و بارور است ولی خدای تو داند شرف عزیزتر است هلا هلا که دلت پیشِ عافیت گیر است نه روزِ شعر است امروز، روز شمشیر است نگر به رفعتِ داری که دارِ مردان است و آن هرآینه فرجامِ کار مردان است بگیر جامی و دستی به دستِ یار بزن برآر تیشه و بر فرق روزگار بزن به گورِ فتنه‌ی پنجاه‌و‌هفت، فاتحه‌خوان برون بیا و به میدان انقلاب بران! بنای کاخِ ستم از نخست بوده بر آب قسم به خون و شرف دور نیست روز حساب!

در کامِ سَحَر، زهرِ اذان خواهد ریخت داس است و ز تیغه‌اش خزان خواهد ریخت جمهوریِ سُرب و ریسمان تا باقی است هر صبح‌دمی خونِ جوان خواهد ریخت...

✅ برسد دست آن مخاطب خاص آن‌کس که داشت دعویِ شعر و سخن‌وری دعوت چو شد به بیتِ فلان محضِ عنتری از جیب خود کشید برون بیتِ دیگری حالا شده است مدعی جنگ‌آوری که‌آری، منم مبارزِ یل، گُرد بی‌بدیل از جانِ خویش شسته ببین، دست کودکان جامه گشوده، سینهٔ خود می‌دهد نشان بوسه به چوبِ دار زند، شیرِ اصفهان صدها «سپهر» و «آرش» و «نیکا»ی قهرمان این قُلزُم شجاعت و خون است و موج آن بیرون بود ز دایرهٔ فهم استکان مسکوکِ قلب را چه رسد دعویِ اصیل؟ وای از رجالِ دورهٔ قحط‌الرجال‌ها از دعوی و کتاب، به شانه جوال‌ها خودپخته‌بینِ نارسی از جمع کال‌ها با خوارداشت می‌نگرد در نهال‌ها هان! ای سفیرِ صلحِ رمه با شغال‌ها نامِ «شرف» که داد بر این انفعال‌ها؟ کفتار را چه نسبت با اعتدال؟ ها؟ خون است این‌که می‌کنی‌اش پایمال‌ها از سکه اوفتاده، لگد می‌زند فسیل

#مقوا «عاقبت گرگ‌زاده گرک شود گرچه با آدمی بزرگ شود» این فلج‌زاده بوده از آغاز در بر گرگ و هم‌نشین گراز نسبش حیض و نطفه‌اش خوناب اُبنه و عقده برده ارث از باب موشکش کنده بیضه و خرزه آن‌چه باقی است می‌کند عرضه دهنش را به بیضه‌بوسی چین عقبش را به خرزهٔ پوتین جمع کرده است چار خایه ز کون لاف مردی چنین زند مابون...

#موقت سر به جَیب است، از خجالتِ جیب نیست کَس را ز فرطِ جوع شکیب روسپی را چه بیمِ قحط‌؟ که خلق قَضبَه سَق می‌زنند و جنده قضیب

جیب: گریبان جوع: گرسنگی قَضبَه: یونجه قضیب: کیر

آن روزها که از پسِ شب‌تازِ¹ سُربِ داغ هر کوچه زخمِ سوگ به صورت داشت فریاد می‌شکست و نمی‌یافت بغض از گلو مجال خلاصی کنجِ اتاق مَحبَسِ ما بود آن روزها که سنگِ ابابیل می‌کشید نقشِ شهاب‌‌سنگ به سیمای آسمان ما وایه‌هایِ² خویش را واگویه می‌کردیم در گعده‌هایِ مختصرِ پشت‌بام‌ها هاشورهای پنجره با نقشِ رمزِ خویش گویی ترک فکنده به قابِ سیاهِ شب ما در خیال «صبحِ بهی» نقش می‌زدیم آن روزها همیشه نسیمِ صبح با خویش عطرِ سوریِ³ محزون داشت هر بار با امید به هم گفتیم: «دیگر تمام شد!» فردا دوباره غنچهٔ ناکامِ دیگری با حنجرِ کبود، در دست‌هایِ باد رها بود در پویهٔ مدامِ میانِ شکیب و یأس آن روزها که رفت و هبا⁴ شد ته‌ماندهٔ جوانیِ ما بود... پ.ن: «آن لحظه‌ها جوانی ما بود...» شفیعی کدکنی

شب‌تاز: شبیخون وایه: آرزو سوری: گل سرخ هبا: تباه، نابود

میم

در خواب می‌دیدم که دارم شعری می‌نویسم. خواب روشنی بود. از آن‌ها که تصاویر و بوی‌ها و صداها و نگاه‌ها و غم‌ها و شادی‌هایش، واضح‌تر از آنند که فراموش شوند. بیدار که شدم، دستم را به گوشی رساندم و از بیم فراموشی، شروع کردم به نوشتن: ای بهار! بعدها که آمدی، نشانیِ مرا‌ بجوی از بنفشه‌ای که ریشه‌اش چشم‌خانهٔ مراست هم‌جوار از اقاقیِ معطری که گاه، بی‌صدا برگ گل به نام کوچکم می‌کند نثار این تراش‌خورده‌سنگِ تیرهٔ تَرَک‌تَرَک رَمادخانهٔ هزار آرزوی سوخته است - تا هنوز می‌گدازدم - بعدها که آمدی دست بر نامِ خاک‌خورده‌ام گذار ابرِ تیره‌ای ز آستین برون بیار و تا ابد ببار...