بوطیقا

جیب: گریبان جوع: گرسنگی قَضبَه: یونجه قضیب: کیر

میم

شب‌تاز: شبیخون وایه: آرزو سوری: گل سرخ هبا: تباه، نابود

میم

از نام بلند پهلوی می‌ترسید کاین سلسله راست نام نیکو، جاوید شاه است و سریر شاهی‌اش در دل ماست تا کور شود هر آن‌که نتواند دید

ای کرده به خون کودکان ریش، خضاب گیرم که نمی‌هراسی از روز حساب فردا که به دست خلق افتی، ولله ماییم و تو و شرارهٔ سُربِ مذاب

گمان مبر که فرومایگی بدون جزاست بنای ظلم به‌زودی تباه خواهد شد «زمانه کیفر بیداد می‌دهد» آن روز که گور رهبرتان مستراح خواهد شد

فضله چون خنریر از ماتحت مفتی روفتن چون سگان هار بی‌قلاده مردم کوفتن خو به خون‌ریزی چو گرگان درنده داشتن ضرب و شتم بی‌گناهان را ثواب انگاشتن روز ما را می‌درند و شب ز یک‌دیگر سرین دین اگر این است، شاشیدم به سرتاپای دین

عفریتِ نوجوان‌کُش نفرینیِ حقیر کفتارِ بیوراسپ‌وشِ مغزخوارِ پیر کُشت و به داغِ تازه تسلّای داغ داد کُشت و هنوز نیست از آزارِ خلق سیر حجّاجِ پیرِ شیعه! رها کن جوان‌کُشی فرعونِ نیل‌غرقهٔ خون! زودتر بمیر! کرکس خدا نمی‌کندَت! وا بنه کمان نمرودِ کرم‌خورده! فرود آی از سریر سگ‌جان نه! زیرِ بارشِ پیکانِ کینه‌ایم چون خارپشت کرده به حلقومِ مار، گیر «بر تیرِ جورتان ز تحمل، سپر...» چرا؟ خواهیم داد پاسخِ هر تیر را به تیر صدام یا قذافی؟ فرجامِ تو کجاست؟ مقصد یکی است، گرچه نباشد یکی مسیر بالای دار و هلهلهٔ خلق زیرِ پای یا نیزه‌ای فرو شده در روزنت چو کیر؟ آونگ تا که بینمت از روده بر درخت آویز تا که بینمت از ریسمان به تیر از منبری که گُردهٔ خلق است پلّه‌اش یک روز می‌کشیم تو را عاقبت به زیر