دست‌خون

گفت #انوری که از اثرِ بادهای سخت ویران شود عمارت و کُه نیز بر سری از بعدِ حکم او نوزیده‌ست هیچ باد یا مرسل الریاح! تو دانی و انوری :))

درونِ سینه چراغانِ داغ‌های کهن به شاهراهِ خیالِ تو جاودان می‌سوخت

شد هوش ز سر، صبر ز دل، قوّتم از پا تا دور شدی کاش بدانی که چه‌ها شد

می‌کنم در غبارِ خاطرِ خود آرزوهای کُشته را در خاک

این حریفان همه هرجایی و پستند و تو نه کم ز پتیاره و پتیاره‌پرستند و تو نه این گدایان به تمنّای جوی سیم تنم چون چنار از سر خواهش همه دستند و تو نه از تنم فرشِ هوس بافته خواهند و به عهد رشته صد مرحله بستند و گسستند و تو نه چون سپیدارِ زرآویخته این بی‌ثمران خویشتن را ثمر عاریه بستند و تو نه جرعه‌نوشانِ قلندروَشِ سرگردانند یک شب از صد خُم و صد خُمکده مستند و تو نه دامنِ هر که گذشت از برشان بگرفتند گل خارند و به هر دشت نشستند و تو نه ماهِ افتاده در آبند و سراپا به دروغ رونق خویش به یک موج شکستند و تو نه لیک با این‌همه صد حیف که در بیماری گِردِ بالین من اینان همه هستند و تو نه

این حریفان همه هرجایی و پستند و تو نه کم ز پتیاره و پتیاره‌پرستند و تو نه

این گدایان به تمنّای جوی سیمِ تنم چون چنار از سر خواهش همه دستند و تو نه

لیک با این‌همه صد حیف که در بیماری گِردِ بالین من اینان همه هستند و تو نه

تبسّم چون کند در وقت گفتار طلوعِ صبح باشد در نمک‌زار

بس‌که به ذوق بگذرد، زندگیم به مهرِ او بهرِ حیاتِ خویشتن، شب همه‌ شب دعا کنم

ز بعدِ این‌همه خوبانِ خفته در دلِ خاک چگونه ماه همان است و آفتاب همان؟

تو ندانی که چیست لذتِ عشق تا به تو ناگهان فرو ناید

تغافل کرد تا در آرزویِ دامِ او بودم کنون کَز گوشۀ بامش‌ پریدم، دانه‌ می‌ریزد!

در وصالم، لیک محتاجم به پنهان دیدنی