+آگاهـــــی

یکی از بزرگ‌ترین و رایج‌ترین بی‌خردی‌ها این است که زندگی را مو به مو برنامه‌ریزی کنیم و تفاوتی نمی‌کند که این برنامه‌ریزی به چه نحو باشد، زیرا این کار به ویژه به معنای امید بستن به عمری طولانی است که کمتر کسی به آن دست می‌یابد. اما هر قدر هم عمر کنیم، باز آن طول عمر برای برنامهٔ ما کوتاه خواهد بود. زیرا به انجام رسانیدن برنامه، همیشه بیش‌تر از آنچه فرض کرده‌ایم به درازا می‌کشد. به علاوه‌چنین برنامه‌هایی، مانند همهٔ امور انسانی، آن‌قدر با شکست و مانع روبرو می‌شوند که به ندرت می‌توان آن‌ را به هدف نهایی رسانید و باری اگر هم سرانجام به همهٔ آن‌ها دست یابیم، به تغییراتی که مرور زمان در ما ایجاد می‌کند توجهی نکرده و آن را به حساب نیاورده‌ایم. یعنی این‌ واقعیت را در نظر نگرفته‌ایم که توانایی‌های ما در طول زندگی نه برای کار کردن تداوم می‌یابد، نه برای لذت بردن. به این علت غالبا در جهت رسیدن به هدف‌هایی می‌کوشیم که وقتی سرانجام به آن‌ها دست یافتیم، دیگر فراخور حال ما نیستند #آرتور_شوپنهاور #درباب_حکمت_زندگی