رشحه قلم | هانی هاشمی

💢ترور عباس آخوندی (وزیر اسبق راه و شهرسازی) کمدی تراژدی جدید اصلاحات ▫️ماجرای ترور عباس آخوندی از آن دست اتفاقاتی است که بیش از آنکه شبیه به یک حادثه امنیتی جدی یا سناریوی سیاسی پیچیده باشد، به یک کمدی سیاه و ناشیانه شبیه است؛ ملغمه‌ای از جوسازی، اطلاعات ضدونقیض و شوی تبلیغاتی که خیلی زود سوژه طنز و تمسخر افکار عمومی و شبکه‌های اجتماعی شد. در ادامه ابعاد مختلف این «مضحکه ترور» را بررسی می‌کنیم: ۱. سناریونویسی ناشیانه و کارآگاه‌بازی مبتدیانه در ابتدا جوری خبر منتشر شد که گویی با سناریویی در حد فیلم‌های جیمز باند یا ترورهای پیچیده بین‌المللی طرف هستیم؛ ادعای همراه داشتن انواع سلاح توسط شخصی که نهایت فقط فحش می‌دهد:))) ۲. تناقض در روایات؛ هر کس یک داستان می‌گوید! یکی از کمدی‌ترین بخش‌های این حادثه، سردرگمی و تکذیب‌های پیاپی بود: تیم رسانه‌ای و نزدیکان آخوندی طوری فضای مظلوم‌نمایی و «هدف ترور قرار گرفتن چهره شجاع و مصلح» را کلید زدند که گویی سازمان‌های جاسوسی دنیا تمام کارهایشان را تعطیل کرده‌اند تا عباس آخوندی را ترور کنند! در طرف مقابل، نهادهای انتظامی و امنیتی با لحنی متعجب و دست‌پایین اعلام کردند که اصلاً تروری در کار نبوده و موضوع صرفاً یک سوءتفاهم، درگیری خرد یا حاشیه‌سازی رسانه‌ای بوده است. ۳. چرا عباس آخوندی؟ (پرسش خنده‌دار افکار عمومی) بزرگ‌ترین موج تمسخر مردم در شبکه‌های اجتماعی معطوف به این سوال بود: «اصلاً چرا باید کسی بخواهد آخوندی را ترور کند؟!» ✍

کارنامه پرحاشیه: عباس آخوندی که با جملات تاریخی‌اش مانند «مسافران قطار بیمه بودند» (پس از حادثه فاجعه‌بار قطار تبریز-مشهد) و افتخار به اینکه «حتی یک مسکن مهر هم نساخته است» در یادها مانده، بیشتر به عنوان چهره‌ای ناکارآمد و عصبانی شناخته می‌شد تا یک خطرات امنیتی یا قهرمان ملی!

۴. مظلوم‌نمایی برای احیای سیاسی (زنده کردن یک مرده سیاسی) ابعاد سیاسی این کمدی کاملاً شفاف بود: آخوندی که پس از استعفا و پایان دوره وزارتش به انزوای کامل سیاسی رفته بود و در میان مردم و حتی هم‌حزبی‌هایش پایگاه قابل توجهی نداشت، نیاز به یک «شوک رسانه‌ای» داشت. چه چیزی بهتر از اینکه خود را در قامت «قربانی ترور» جا بزند؟ 🟢از ماجرای «ترور عباس آخوندی» آنچه ماند بیشتر شبیه نمایش‌نامه‌ای بود که کارگردانش فراموش کرده بود به بازیگران متن یکسان بدهد و سناریوی آن به قدری سوراخ داشت که به جای ایجاد رعب، حزن یا همدردی، موجی از خنده و تمسخر را به همراه آورد. این حادثه نشان داد که برخی سیاستمداران برای دیده شدن، حاضرند حواس جامعه را با تخیلات و سناریوهای اکشنِ نازل پرت کنند، غافل از اینکه مردم ابعاد بازی را خیلی سریع‌تر از آنچه فکرش را بکنند، می‌فهمند. 🔤 @hani_hashami