رشحه قلم | هانی هاشمی

/ غرور، گریه، شکوه، انزجار، غم، حسرت قیام، خشم، گره، مشت، امید، بدبختی گذاشتی دلِ ما را میانِ این همه و سوی بزرگ‌ترین آرزوی خود رفتی! چگونه باورِ این دل شود نبودنتان؟ که تا به حال ندیده سفر کند کوهی! که دیده بودم از آغازِ عمرِ خود که شما چه راسخ و چه مقاوم، چقدر نستوهی! تو یاد داده‌ای از ترس برحذر باشیم ز یادمان سخنانت نمی‌رود هرگز بدونِ واهمه گفتی که با شبیهِ یزید کسی شبیهِ تو بیعت نمی‌کند هرگز خبر ز کوچِ خودت داده بوده‌ای ما را تو گفته بودی و ما رد شدیم با غفلت که «در برابر تهدیدها هراسی نیست» که «روزِ حادثه مبعوث می‌شود ملت» اگر چه خون به دلِ سوگوارمان شده است مطیعِ امرِ شماییم، مردِ میدانیم برای حفظِ درختی که برگ و بر دادیش هنوز هم که هنوز است، در خیابانیم از آن بهشت، نگاهی به این یتیمان کن ببین که مشتْ گره کرده‌ایم مثلِ خودت ببین که داغِ تو ما را دلیرتر کرده دمارِ خصم درآورده‌‌ایم مثلِ خودت شنیده‌ایم که لبْ‌تشنه کشته‌اند تو را شنیده‌ایم که هنگامِ خواندنِ قرآن شبیهِ جدِ غریبت حسین کشته شدی نشسته خوش به تنت این لباس، آقاجان! تو سال‌ها غمِ هجران کشیدی و حالا شنید از حرمِ شاهِ کربلا گوشم: «امینِ ما که همه عمر سوختی ز فراق، تمام شد غمِ دوری، بیا در آغوشم» #محدثه_براتی