فقط فرج.مقتل

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1543 عن رسول الله صلى الله عليه واله مخاطبًا مولاتنا فاطمة بحق ولدها الحسين ومن سيبكي عليه انه قال:وتبكيه السموات والارض والملائكة والوحش الحيتان في البحار والجبال ولو يؤذن لها مابقي على الارض متنفس ويأتيه قوم من محبينا ليس في الارض اعلم بالله ولا اقوم بحقنا منهم وليس على ظهر الارض احد يلتفت اليه غيرهم أولئك مصابيح الأرض في ظلمات الجور وهم الشفعاء وهم الواردون حوضي غدا اعرفهم اذا وردوا عليَ بسيماهم وكل اهل دين يطلبون ائمتهم وهم يطلبوننا ولا يطلبون غيرنا وهم قوام الارض وبهم ينزل الغيث. 🍐كتاب تذكار الحزين (عيسى آل كبة البغدادي) 38 از رسول خدا صلی الله علیه و آله روایت شده است که خطاب به حضرت فاطمه سلام الله علیها، در مورد حق فرزندش حسین علیه السلام و اینکه چه کسی بر او گریه خواهد کرد، فرمودند:آسمان‌ها و زمین، فرشتگان، حیوانات، ماهی های دریا و کوه‌ها بر او گریه خواهند کرد. اگر به آنها اجازه داده می‌شد، هیچ نفسی در زمین باقی نمی‌ماند. گروهی از دوستداران ما به سوی او خواهند آمد. در روی زمین کسی به خدا داناتر و در حق ما درستکارتر از آنها نیست. در روی زمین کسی جز آنها به سوی او توجه نمی‌کند. آنها چراغ‌های زمین در تاریکی‌های ظلم هستند. آنها شفیعان هستند. آنها کسانی هستند که فردا به حوض من می‌آیند. وقتی به سوی من می‌آیند، آنها را از روی نشانشان می‌شناسم. هر قومی از ادیان، امامان خود را می‌جویند و ما را می‌جویند و غیر ما را نمی‌جویند. آنها ستون‌های زمین هستند و باران به وسیله آنها نازل می‌شود.

پس می‌گویم: از من دور شوید و آنها تشنه و با چهره‌های سیاه بیرون می‌روند. سپس پرچمی به من می‌رسد که چهره‌هایشان از نور می‌درخشد و به آنها می‌گویم: شما چه کسانی هستید؟ آنها می‌گویند: ما اهل توحید و تقوا از امت محمد، برگزیده هستیم. ما بازماندگان اهل حق هستیم. ما کتاب پروردگارمان را حمل کردیم و آنچه را که حلال است حلال و آنچه را که حرام است حرام کردیم. ما فرزندان پیامبرمان محمد صلی الله علیه و آله را دوست داشتیم و با هر آنچه که از خود پشتیبانی می‌کردیم، از آنها حمایت کردیم. در کنار آنها با کسانی که با آنها مخالفت می‌کردند، جنگیدیم. به آنها خواهم گفت: شاد باشید، زیرا من پیامبر شما محمد هستم و شما در این دنیا همانطور بودید که توصیف کردید. سپس آنها را از کاسه خود سیراب می‌کنم و سیراب و شادمان بیرون می‌آیند. سپس وارد بهشت ​​می‌شوند و برای همیشه در آن خواهند ماند. و جبرئیل به من خبر داد که امت من پسرم حسین علیه السلام را در کربلا خواهند کشت. لعنت خدا بر هر کسی که او را بکشد و هر کسی که در کشتن او کمک کند تا روز قیامت. سپس از منبر پایین آمد و هیچ یک از مهاجران و انصار نبود که از کشته شدن حسین علیه السلام غمگین و اندوهگین نشود.

فرشته‌ای از آسمان‌های اعلی مشتاق دیدار پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بود. این فرشته از زمان خلقت زمین هرگز به زمین فرود نیامده بود. هنگامی که نزدیک به فرود آمدن بود، خداوند متعال به او وحی کرد: «ای فرشته، به محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) خبر بده که مردی از امت او به نام یزید (لعنت خدا بر او باد) نسل مریم پاک و پاکدامن، دختر عمران را خواهد کشت.» فرشته پاسخ داد: «من در حالی که از دیدن پیامبرت محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) مسرور بودم، به زمین فرود آمدم. چگونه می‌توانم این خبر وحشتناک را به او بگویم؟ شرم دارم که او را با کشتن پسرش غمگین کنم. ای کاش به زمین فرود نیامده بودم.» سپس فرشته از بالا ندا داده شد: «آنچه را که به تو دستور داده شده است، انجام بده.» پس فرشته بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) وارد شد، بال‌هایش را در برابرش گشود و گفت: «ای رسول خدا، بدان که من از شوق دیدار تو، از پروردگارم اجازه خواستم که به زمین فرود آیم. ای کاش پروردگارم بال‌هایم را می‌شکست و این خبر را برای تو نمی‌آوردم. اما من باید فرمان پروردگارم، عزیز و جلیل، را اجرا کنم. ای محمد (صلی الله علیه و آله و سلم)، بدان که... مردی از امت تو به نام یزید، که خدا او را لعنت کند - خدا لعنت او را در دنیا و عذاب او را در آخرت زیاد کند - فرزند پاک تو، فرزند پاکان را خواهد کشت. قاتل او در دنیا لذت کمی خواهد برد و خدا او را به خاطر اعمال بدش مجازات خواهد کرد و او جاودانه در جهنم خواهد ماند. هنگامی که دو سال از شهادت حسین بن علی (علیهما السلام) گذشت، پیامبر به سفری رفت. در یکی از راه‌ها توقف کرد، برای آن مرحوم دعا خواند و چشمانش پر از اشک شد. وقتی از او در این مورد پرسیدند، فرمود: «این جبرئیل است که مرا از سرزمینی در ساحل فرات به نام کربلا خبر می‌دهد، جایی که پسرم حسین علیه السلام در آنجا کشته می‌شود. گویی او را، محل شهادتش و دفنش را در آنجا می‌بینم. گویی اسیران را می‌بینم که بر روی چهارپایان نزدیک می‌شوند. سر پسرم حسین علیه السلام به یزید لعنت الله علیه تقدیم شده است. به خدا سوگند، هیچ کس به سر حسین علیه السلام نگاه نمی‌کند و شاد نمی‌شود، مگر اینکه خداوند بین قلب و زبانش اختلاف ایجاد می‌کند و او را به عذابی دردناک عذاب می‌دهد.» سپس پیامبر از سفر خود بازگشت، در حالی که پریشان، نگران و غمگین بود. او بر منبر بالا رفت و حسن و حسین نیز با او بالا رفتند. او خطبه‌ای خواند و مردم را نصیحت کرد. چون خطبه‌اش را به پایان رساند، دستش را گذاشت. دست راستش را بر سر حسن علیه السلام و دست چپش را بر سر حسین علیه السلام نهاد و گفت: خدایا، محمد بنده و فرستاده توست و این دو بهترین خاندان من و برگزیده خاندان من و برترین فرزندان من و کسانی هستند که در امتم به جا گذاشته‌ام. جبرئیل به من خبر داد که این پسرم با زهر کشته می‌شود و دیگری شهیدی خون‌آلود خواهد بود. خدایا، او را در قتلش برکت ده و او را از پیشوایان شهیدان قرار ده. خدایا، قاتل و خیانتکار او را برکت مده و او را به گرمای آتش خود مبتلا مکن و او را در پایین‌ترین طبقات جهنم محشور گردان. مردم با گریه و زاری فریاد برآوردند، پس پیامبر به آنها فرمود: ای مردم، آیا برای او گریه می‌کنید و از او حمایت نمی‌کنید؟ خدایا، حافظ و یاور او باش. سپس فرمود: ای مردم، من در میان شما دو چیز گران‌بها را به جا می‌گذارم: کتاب خدا و خاندانم، عترت من، عصاره وجودم، میوه دلم و روحم. این دو از هم جدا نمی‌شوند تا زمانی که در کنار حوض بر من وارد شوند. من در این مورد چیزی از شما نمی‌خواهم جز آنچه پروردگارم به من دستور داده است که از شما بپرسم: محبت به خویشاوندانم. مبادا فردا در کنار حوض بر من وارد شوید در حالی که به خانواده‌ام آسیب رسانده‌اید، خانواده‌ام را کشته‌اید و به آنها ستم کرده‌اید. همانا سه پرچم از این امت در روز قیامت به سوی من خواهند آمد. اولین آن پرچمی تاریک و سیاه است که فرشتگان از آن وحشت می‌کنند. آن پرچم در مقابل من خواهد ایستاد و من به آنها خواهم گفت: شما کیستید؟ آنها مرا فراموش خواهند کرد و خواهند گفت: ما اهل توحید از میان اعراب هستیم. به آنها خواهم گفت: من احمد، پیامبر عرب و عجم هستم. خواهم گفت: پس از من با خاندانم، فرزندانم و کتاب پروردگارم چگونه رفتار کردید؟ می‌گویند: اما در مورد کتاب، ما آن را نادیده گرفتیم و اما در مورد خاندان تو، ما مشتاق نابودی آنها از روی زمین بودیم. وقتی این را از آنها می‌شنوم، رویم را از آنها برمی‌گردانم و آنها تشنه و با چهره‌های سیاه بیرون می‌روند. سپس پرچم دیگری به من می‌رسد که از اولی سیاه‌تر است و به آنها می‌گویم: پس از من با من در مورد دو چیز سنگین، کتاب خدا و خاندانم، چگونه رفتار کردید؟ آنها می‌گویند: اما در مورد بزرگتر، ما از آن سرپیچی کردیم و در مورد کوچکتر، آنها را تکه تکه کردیم.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1542 في مثير الاحزان، روي : أن ملكا من ملائكة الصفيح الاعلى اشتاق لرؤية النبي صلى الله عليه وآله وكان ذلك الملك لم ينزل إلى الأرض أبدا منذ خلقت، فلما أراد النزول أوحى الله تعالى إليه يقول : أيها الملك أخبر محمداً صلى الله عليه وآله أن رجلا من أمته اسمه يزيد لعنه الله يقتل فرخ الطاهرة نظيرة البتول مريم بنت عمران، فقال المَلك : لقد نزلت إلى الأرض وأنا مسرور برؤية نبيك محمد صلى الله عليه وآله فكيف اخبره بهذا الخبر الفظيع وإنني لأستحيي منه أن أفجعه بقتل ولده، فليتني لم أنزل إلى الأرض، قال : فنودي الملك من فوق رأسه أن افعل ما أمرت به، فدخل الملك إلى رسول الله صلى الله عليه وآله ونشر أجنحته بين يديه وقال : يا رسول الله، اعلم أني قد استأذنت ربي في النزول إلى الأرض شوقا لرؤيتك وزيارتك فليت ربي كان حطّم أجنحتي ولم آتك بهذا الخبر ولكن لابد من انفاذ أمر ربي عز وجل، اعلم يا محمد صلى الله عليه وآله أن رجلا من أمتك اسمه يزيد لعنه الله زاده الله لعناً في الدنيا وعذاباً في الآخرة، يقتل فرخك الطاهر ابن الطاهرة، ولن يتمتع قاتله في الدنيا إلا قليلا، ويأخذه الله مقاصاً له على سوء عمله ويكون مخلدا في النار، فلما أتى على الحسين بن علي عليهما السلام سنتان خرج النبي إلى سفرٍ فوقف في بعض الطرق واسترجع ودمعت عيناه فَسُئِلَ عن ذلك فقال : هذا جبرئيل يخبرني عن أرض بشط الفرات يقال لها كربلاء يقتل فيها ولدي الحسين عليه السلام وكأني انظر إليه وإلى مصرعه ومدفنهِ بها وكأني انظر الى السبايا على اقتراب المطايا، وقد اهدي رأس ولدي الحسين عليه السلام إلى يزيد لعنه الله فوالله ما ينظر أحد إلى رأس الحسين عليه السلام ويفرح إلا خالف الله بين قلبه ولسانه وعذبه الله عذاباً اليماً ثم رجع النبي من سفره مغموما مهموما كئيبا حزينا فصعد المنبر وأصعد معه الحسن والحسين وخطب ووعظ الناس فلما فرغ من خطبته وضع يده اليمنى على رأس الحسن عليه السلام ووضع يده اليسرى على رأس الحسين عليه السلام وقال : اللهم إن محمدا عبدك ورسولك وهذان أطائب عترتي، وخيار أرومتي، وأفضل ذريتي ومن أخلفهما في أمتي وقد أخبرني جبرئيل أن ولدي هذا مقتول بالسم والآخر شهيد مضرج بالدم اللهم فبارك له في قتله، واجعله من سادات الشهداء اللهم ولا تبارك في قاتله وخاذله وأصله حر نارك، واحشره في أسفل درك الجحيم. فضج الناس بالبكاء والعويل، فقال لهم النبي: أيها الناس أتبكونه ولا تنصرونه، اللهم فكن أنت له وليا وناصرا، ثم قال: يا قوم إني مخلف فيكم الثقلين، كتاب الله وعترتي وأرومتي ومزاج مائي، وثمرة فؤادي، ومهجتي، لن يفترقا حتى يردا علي الحوض ألا وإني لا أسألكم في ذلك إلا ما أمرني ربي أن أسألكم عن المودة في القربى، واحذروا أن تلقوني غدا على الحوض وقد آذيتم عترتي، وقتلتم أهل بيتي وظلمتموهم، ألا إنه سيرد علي يوم القيامة ثلاث رايات من هذه الأمة، الأولى راية سوداء مظلمة قد فزعت منها الملائكة فتقف علي فأقول لهم : من أنتم؟ فينسون ذكري ويقولون: نحن أهل التوحيد من العرب، فأقول لهم : أنا أحمد نبي العرب والعجم، فأقول : كيف خلفتموني من بعدي في أهل بيتي وعترتي وكتاب ربي؟ فيقولون : أما الكتاب فضيعناه، وأما عترتك فحرصنا أن نبيدهم عن جديد الأرض، فلما أسمع ذلك منهم أعرض عنهم وجهي، فيصدرون عطاشا مسودة وجوههم، ثم ترد علي راية أخرى أشد سوادا من الأولى، فأقول لهم : كيف خلفتموني من بعدي في الثقلين كتاب الله وعترتي؟ فيقولون: أما الأكبر فخالفناه، وأما الأصغر فمزقناهم كل ممزقٍ، فأقول : إليكم عني فيصدرون عطاشا مسودة وجوههم، ثم ترد علي راية تلمع وجوههم نوراً فأقول لهم : من أنتم؟ فيقولون : نحن أهل كلمة التوحيد والتقوى من أمة محمد المصطفى، ونحن بقية أهل الحق، حملنا كتاب ربنا وحللنا حلاله وحرمنا حرامه وأحببنا ذرية نبينا محمد صلى الله عليه واله، ونصرناهم من كل ما نصرنا به أنفسنا، وقاتلنا معهم من ناواهم، فأقول لهم : أبشروا فأنا نبيكم محمد ولقد كنتم في الدنيا كما قلتم، ثم أسقيهم من حوضي فيصدرون مرويين مستبشرين ثم يدخلون الجنة خالدين فيها أبد الآبدين، وان جبرئيل أخبرني أن أمتي ستقتل الحسين عليه السلام ابني في كربلاء، فلعن الله من قتله ومن أعان على قتله إلى يوم القيامة. ثم نزل من المنبر ولم يبق أحد من المهاجرين والأنصار الا اغتم وحزن على قتل الحسين عليه السلام. 🍐كتاب تذكار الحزين (عيسى آل كبة البغدادي) 25

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1541 قال الامام الصادق صلوات‌الله‌علیه:وما من باكٍ يبكيه(سيدالشهداء صلوات‌الله‌علیه) الا وقد وَصَلَ فاطمة صلوات‌الله‌علیها واسعدها، ووَصَلَ رسول الله صلى الله عليه وآله، وأدى حقنا. 🍐كتاب تذكار الحزين (عيسى آل كبة البغدادي) ٥٠ امام صادق صلوات الله علیه فرمود:هیچ گریه‌کننده‌ای که بر سیدالشهداء صلوات‌الله‌علیه بگرید، نیست، مگر آنکه به حضرت فاطمه صلوات‌الله‌علیها وصل شده و او را شاد کرده است، و به پیامبر اکرم صلى الله علیه وآله نیز پیوند یافته و حق ما را ادا کرده است.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1540 قَالَ رُوَاةُ الْحَدِيثِ‏ فَلَمَّا أَتَتْ عَلَى الْحُسَيْنِ عليه السّلام مِنْ مَوْلِدِهِ سَنَةٌ كَامِلَةٌ هَبَطَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلّى اللَّه عليه و آله اثْنَا عَشَرَ مَلَكاً أَحَدُهُمْ عَلَى صُورَةِ الْأَسَدِ وَ الثَّانِي‏ عَلَى صُورَةِ الثَّوْرِ وَ الثَّالِثُ عَلَى صُورَةِ التِّنِّينِ وَ الرَّابِعُ عَلَى صُورَةِ وَلَدِ آدَمَ وَ الثَّمَانِيَةُ الْبَاقُونَ عَلَى صُوَرٍ شَتَّى مُحْمَرَّةٌ وُجُوهُهُمْ بَاكِيَةٌ عُيُونُهُمْ قَدْ نَشَرُوا أَجْنِحَتَهُمْ وَ هُمْ يَقُولُونَ يَا مُحَمَّدُ سَيَنْزِلُ بِوَلَدِكَ الْحُسَيْنِ بْنِ فَاطِمَةَ عليهما السّلام مَا نَزَلَ بِهَابِيلَ مِنْ قَابِيلَ وَ سَيُعْطَى مِثْلَ أَجْرِ هَابِيلَ‏ وَ يُحْمَلُ عَلَى قَاتِلِهِ مِثْلُ وِزْرِ قَابِيلَ وَ لَمْ يَبْقَ فِي السَّمَاوَاتِ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ إِلَّا وَ نَزَلَ إِلَى النَّبِيِّ صلّى اللَّه عليه و آله كُلٌّ يُقْرِئُهُ السَّلَامَ وَ يُعَزِّيهِ فِي الْحُسَيْنِ عليه السّلام وَ يُخْبِرُهُ بِثَوَابِ مَا يُعْطَى وَ يَعْرِضُ عَلَيْهِ تُرْبَتَهُ وَ النَّبِيُّ صلّى اللَّه عليه و آله يَقُولُ اللَّهُمَّ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ وَ اقْتُلْ مَنْ قَتَلَهُ وَ لَا تُمَتِّعْهُ بِمَا طَلَبَه‏. 🍐اللهوف على قتلى الطفوف / ترجمه فهرى 15 راويان حديث مى‏گويند: چون يك سال از تولّد حسين عليه السّلام گذشت دوازده فرشته بر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله فرود آمدند كه يكى به شكل شير و دومى گاو نر، سومى به صورت اژدها، چهارمى به صورت آدميزاده و هشت نفر به صور مختلفه بوده، با چهره‏هاى بر افروخته و چشمهاى گريان، با پرهاى گسترده، و مى‏گفتند: اى محمّد! زودا بر سر فرزندت حسين بن فاطمه عليهما السّلام آن آيد كه بر سر هابيل از قابيل آمد و زودا كه اجرى چون اجر هابيل يافته و بر قاتلش كيفر قابيل خواهد بود. در آسمانها فرشته‏اى نماند مگر آن كه بر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله نزول كرد و بعد از درود، او را در امر حسين عليه السّلام تعزيت گفت، و از پاداش او سخن رانده تربت پاكش را بر وى عرضه نمود. پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله مى‏فرمود:خداوندا خوار دار هر آن كو كه حسين را خوار دارد و بكش قاتلش را و كامروايش مدار.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1539 أبي مخنف و هو عن موسى بن عامر و عن أبي عبد الأعلى الزبيدي؛...قال: و بعث المختار أيضا عبد الله الشاكري إلى رجل من جَنْب يقال له زيد بن رقاد، كان يقول: لقد رميت فتى منهم بسهم و إنه لواضع كفّه على جبهته يتقي النبل فأثبت كفه في جبهته، فما استطاع أن يزيل كفه عن جبهته. قال ابو مخنف: فحدثني ابو عبد الأعلى الزبيدي أن ذلك الفتى عبد الله ابن مسلم بن عقيل، و أنه قال حيث أثبت كفه في جبهته: اللهم إنهم استقلونا و استذلونا، اللهم فاقتلهم كما قتلونا، و أذلهم كما استذلونا ثم إنه رمى الغلام بسهم آخر فقتله، فكان يقول: جئته ميتا فنزعت سهمي الذى قتلته به من جوفه، فلم أزل أنضنض السهم من جبهته حتى نزعته، و بقي النصل في جبهته مثبتا ما قدرت على نزعه. 🍐تاريخ الطبري ٦/٦٤ ابومخنف از موسى بن عامر نقل می کند:و همچنین، مختار، عبد الله شاکری را سوی مردی از جَنب، که بدو زيد بن رقاد گفته می شد، بفرستاد که همی می گفت: جوانی از آنها را به تیری زدم حالیا که او، کفّ دستش را بر پیشانیش نهاده بود تا از تیر سِپَر کند، پس کف دستش را به پیشانیش دوختم. و او نتوانست که دستش را از پیشانیش جدا کند. ابومخنف گفت: حدیث کرد مرا أبو عبد الأعلی زبيدي که آن جوان، عبدالله بن مسلم بن عقيل بود و او، آن‌گاه که کف دستش به پیشانیش دوخته شد، گفت: خداوندا آنها را بِکُش همانگونه که ما را کشتند و آنان را خوار ساز همان‌گونه که ما را خوار کردند. سپس او (زيد بن رقاد)، آن جوان را به تیری دیگر بِزَد و او را بکشت. پس (زيد بن رقاد) می گفت: در حالیکه کشته شده بود، نزدش آمدم و تیری را که بدان، او را کشتم، از اندرون شکمش، بیرون کشیدم، سپس پیوسته سعی در بیرون کشیدن تیر از پیشانیش نمودم تا اینکه آن را بیرون کشیدم، اما نوک تیر همچنان در پیشانیش ماند و نتوانستم آن را بیرون کِشَم.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1538 ذكر بعض الأكابر: أنّ اُمّ كلثوم كان جزعُها و بكاؤها و نحيبُها على تلك الطّفلة [أي طفلة صغيرة للإمام الحسين عليهما السلام لها من العمر أربع سنين] أشدّ و أبلغ من باقي العيال، فما كانت تهدأ و تسكن طيلة تلك المدّة الّتي قضَوها في الشّام. فقالت لها العقيلة زينب الكبرى: «يا أخيّة، ما هذا الجزع و البكاء و الهلع‌؟ كلّنا أصبنا بفقد هذه الطّفلة، و لم يخصّكِ المصاب وحدكِ‌». فقالت لها: «يا اُختاه، لا تلوميني، كنتُ واقفةً عشيّة أمس بعد العصر - و إلى جنبي هذه الطّفلة - بباب الخربة في وقت انصراف أطفال أهل الشّام من مدارسهم إلى بيوتهم و أهاليهم، فكان بعضُهم يقف بباب الخربة للتّفرّج علينا ثمّ يذهب. فقالت لي هذه الطّفلة: «عمّة، إلى أين يذهب هؤلاء الأطفال»‌؟ قلت لها: «إلى منازلهم و أهاليهم». فقالت لي: «عمّة، و نحن ليس لنا منزل و لا مأوىً غير هذا الخربة»! و أنا - يا اُختاه - كلّما ذكرتُ هذا الكلام منها لم تهدأ لي زفرة، و لم تسكن لي عبرة»! 🍐مقتل سید محمد تقی بحرالعلوم (نشر دارالمرتضی)312 برخی از بزرگان نقل کرده‌اند که اندوه، گریه و زاری ام کلثوم برای آن کودک [دختر خردسال امام حسین علیه السلام که چهار سال داشت] شدیدتر و عمیق‌تر از سایر اعضای خانواده بود. او در تمام مدت اقامتشان در دمشق هرگز آرام نگرفت و آرامش نیافت. زینب کبری به او گفت: «خواهرم، این اندوه، گریه و پریشانی برای چیست؟ همه ما از فقدان این کودک رنج برده‌ایم؛ این مصیبت تنها متوجه تو نیست.» او پاسخ داد: «خواهرم، مرا سرزنش نکن. دیروز بعد از ظهر، من - با این کودک در کنارم - در کنار خرابه ایستاده بودم، زمانی که کودکان دمشق از مدارس خود خارج می‌شدند تا به خانه‌هایشان نزد خانواده‌هایشان بروند. برخی از آنها در دروازه ساختمان ویرانه می‌ایستادند تا ما را تماشا کنند و سپس آنجا را ترک می‌کردند. این کودک از من پرسید: «عمه، این کودکان کجا می‌روند؟» به او گفتم: «به خانه‌ها و خانواده‌هایشان.» او پاسخ داد: «خاله، ما جز این ویرانه، خانه و سرپناهی نداریم!» و من – ای خواهرم - هر وقت سخنان او را به یاد می‌آورم، آهم بند نمی‌آید و اشک‌هایم فرو نمی‌نشیند!

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1537 عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ قَالَ‌: خَرَجْنَا مَعَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ فَمَا نَزَلَ مَنْزِلاً وَ لاَ اِرْتَحَلَ مِنْهُ إِلاَّ ذَكَرَ يَحْيَى بْنَ زَكَرِيَّا وَ قَتْلَهُ وَ قَالَ يَوْماً:وَ مِنْ هَوَانِ اَلدُّنْيَا عَلَى اَللَّهِ أَنَّ رَأْسَ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ‌ أُهْدِيَ إِلَى بَغِيٍّ مِنْ بَغَايَا بَنِي إِسْرَائِيلَ‌ و سيُهدی رأسي إلی يزيد بن معاوية. 🍐مقتل سید محمد تقی بحرالعلوم (نشر دارالمرتضی)179 علی بن الحسین علیه السلام فرمود: ما با امام حسین علیه السلام بیرون رفتیم و او در هیچ مکانی توقف نمی‌کرد و از آن مکان خارج نمی‌شد مگر اینکه از یحیی بن زکریا و قتل او یاد می‌کرد. و روزی فرمود:و از نشانه‌های بی‌ارزشی دنیا نزد خدا این است که سر یحیی بن زکریا علیه السلام به زنی روسپی از زنان بنی‌اسرائیل هدیه داده شد و سر من نیز به یزید بن معاویه ملعون هدیه داده خواهد شد.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1536  بعد قطع يدَي العبّاس عليه السلام و أَخْذه القربة بأسنانه ... أتتْه السّهام كالمطر من كلّ جانب، فأصاب القربة سهم فأريق ماؤها. و جاءه سهم، فأصاب صدره. و سهم آخر أصاب إحدى عينيه، فأطفأها، و جمدت الدّماء على عينه الأخرى، فلم يبصر بها. 🍐مقتل سید محمد تقی بحرالعلوم (نشر دارالمرتضی)۳۴۰ پس از آنکه دستان حضرت عباس عليه السلام قطع شد و او مشک آب را با دندان گرفت... تیرها مانند باران از هر طرف به سوی او می‌آمدند. تیری به مشک آب خورد و آب آن را ریخت. تیر دیگری آمد و به سینه‌اش خورد. و تیر دیگری به یکی از چشمانش خورد و آن را خاموش کرد و خون بر چشم دیگرش جمع شد، به طوری که نمی‌توانست با آن ببیند.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1535  ثمّ أمر ابن زياد بجثتي مسلم صلوات الله علیه و هاني، فصلبتا بالكناسة منكوستين بعد أن سحبوهما بالحبال من أرجلهما في الأسوق طِوالَ ذلك النهار. 🍐مقتل سید محمد تقی بحرالعلوم (نشر دارالمرتضی)۲۵۲. مقتل مقرّم (مؤسسة الخرسان) ۱۶۶ سپس ابن زیاد ملعون دستور داد اجساد حضرت مسلم صلوات الله علیه و هانی را پس از آنکه تمام روز با طناب از پاهایشان در بازارها کشیده شده بودند، وارونه در مزبله به صلیب بکشند.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1534 در کتاب معتبری آن را مفصل‌تر دیدم و این ‌وقت اسم او و مصنف او را به خاطر ندارم. آنجا روایت کند که: چون شتران سواری آل‌الله صلوات اللّه علیهم را به غارت برده بودند، پسر سعد حکم کرد که شتران بنی‌اسد را از بیابان‌ها گرفته آوردند. جناب صدیقۀ صغری زینب کبری صلوات اللّه علیها قاصدی فرستاد پیش پسر سعد لعنه‌الله که:ما اهل‌بیتی می‌باشیم که بر شتران غصبی سواری نمی‌شویم. امر کن که شتران برادرم صلوات اللّه علیه را که به غارت برده‌اند برای سواری ما استرداد کنند. و آن ملعون این استدعاء را از آن معصومۀ مظلومه صلوات اللّه علیها اجابت کرد و اهل‌بیت طهارت صلوات اللّه علیهم بر شتران و محمل‌های خود به شام رفتند. 🍐کتاب الکرامات الحسینیة (بیرجندی) (نسخۀ کتابخانۀ ملی ۳۰۸۲۸) 201

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1533 در حدیث معتبر روایت شده است که: امام حسین صلوات اللّه علیه در وداع با زینب صلوات اللّه علیها فرمود که: خداوند چهار هزار ملک با شما همراه می‌کند که اگر کسی به خیانت به شما نظر کند، عذاب نازل شود و همۀ دشمنان شما را هلاک کند. و حضرت زینب صلوات اللّه علیها گفت:هرگاه نظر به خیانت نباشد، هر بلاء و تعبی که بر ما وارد شود، صبر می‌کنیم و باک نداریم. 🍐کتاب الکرامات الحسینیة (بیرجندی) (نسخۀ کتابخانۀ ملی ۳۰۸۲۸) 288

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1532 بدان ای تعزیه‌دار و ای شیعۀ بی‌قرار که مستفاد از اخبار و آثار از ائمۀ اطهار علیهم‌السلام این است که علیاجناب، قرینِ رنج و تعب، اعنی حضرت زینب صلوات الله علیها ده مرتبه سراسیمه و حیران و مضطرب و لرزان بود که از خیمه بیرون آمدند و تزلزل در جمع ممکنات افکندند: اول: در وقت ورود به کربلا بود، دروقتی‌که حضرت امام حسین علیه‌السلام شمشیر خود را اصلاح می‌نمودند و این اشعار را می‌فرمودند:يا دَهرُ، أُفٍّ لَك مِنْ خليلي [ای روزگار، اف بر دوستیِ تو با من] دوم: در عصر تاسوعا دروقتی‌که شمر ملعون وارد زمین کربلا شد. سیّم: در شب عاشورا بود، دروقتی‌که آن سرور می‌فرمود: «يا دَهرُ، أُفٍّ لَك مِنْ خليلي»! علیاجناب زینب از کلام آن سرور بی‌تاب شد و گریۀ زیادی نمود. مرتبۀ چهارم: بعد از ادای نماز ظهر روز عاشورا بود؛ تفصیلی بسیار است. پنجم: در مصیبت علی‌اکبر بود که جناب زینب خواتون بسیار گریستند. ششم: در شهادت عبدالله بود؛ چنانچه از ارشاد شیخ مفید نقل شده. هفتم: وقتی بود که آن مظلومِ غریب با بدن پاره‌پاره و چشمِ به خون آغشته بر روی زمین کربلا افتاده بود و معینی و یاوری نداشت و سر مقدس بر روی خاک‌های گرم کربلا نهاده بود. جناب زینب خواتون از احوال آقای مظلومان مطلع شد، طاقتش طاق گردیده و مضطرب‌الحال با نهایت اندوه و کلال از خیمه بیرون آمد... . هشتم: در وقتی بود که آن سرورِ اخیار آن قومِ اشرار را موعظه فرمودند. چون دیدند سخن در آن سنگین‌دلان تأثیر نمی‌کند، به‌سوی خیمه برگردیدند، درحالتی‌که اشک از دیده‌های مبارک آن سرور جاری بود. آنجا هم زینب خواتون گریستند. نهم: وقتی بود که آن سرور با سر برهنه و فرق شکافته و محاسن پرخون و سینۀ مجروح و قلب مقروح به در خیام اهل حرم آمد که پارچه‌ای از ایشان بگیرد و جراحت سر خود را ببندد... . مرتبۀ دهم: وقتی بود که زینب خواتون در خیمه نشسته بود که به یک مرتبه دید ذوالجناح با سر و یال پرخون و زین واژگون می‌آید. زینب خواتون آن حالت را که دید، گریۀ زیادی نمود. ألا لعنة الله علی القوم الظالمين. 🍐منتخب کتاب مراثی و اخبار (شماره نسخه ۲۸۹۹۷ آستان قدس) (برگ ۷۰ سمت چپ)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1531 به روایت مخزن، جماعتی او(حضرت قاسم علیه السلام) را سنگ می‌زدند و می‌گفتند: «بکشید این خارجی‌زاده را!» ناگاه ظالمی نیزه‌ای بر او زد که از سینه‌اش سر برآورد. بیست‌وهفت زخمِ کاری بر بدن شریفش رسیده بود و خون بسیاری از او رفته بود. آنگاه از اسب بر زمین غلتید و فریاد کرد: «یا عمّاه، ادرکنی» (ای عمو، مرا دریاب). حمید گوید: «در آن حال، امام حسین -علیه‌السلام- را دیدم که مانند بازِ غضبناک، صف‌های لشکر را درید تا بر بالین قاسم -علیه‌السلام- رسید. او را دید که در میان خاک و خون دست و پا می‌زند.» حضرت چون رسید، دید عمر اَزدی بر روی سینه قاسم -علیه‌السلام- نشسته است و قصد بریدن سر او دارد. حضرت شمشیری حواله آن کافر کرد. آن لعین دست خود را سپر تیغ ساخت و دستش از مِرفق تا زند جدا شد. با دست بریده برخاست و گریخت و لشکر را به یاری خویش طلبید. آتش جنگ بار دیگر شعله‌ور گردید و سپاهیان به حرکت آمدند تا آن حرام‌زاده را از دست حضرت نجات دهند؛ امّا امام حسین -علیه‌السلام- در پی او رفت و او را کشت. چون حضرت بر بالین قاسم -علیه‌السلام- آمد، دید بدن او لگدکوبِ سُم اسبان شده و استخوان‌هایش شکسته و خرد گردیده است. 🍐مقتل خطی دفاتر الغموم = دنانیر الغموم، عباس بن جبرئیل حسینی برغانی، تالیف سالهای ۱۲۹۰ تا ۱۲۹۹ ه.ق، نسخه خطی کتابخانه دانشگاه تهران به شماره ۷۳۵۶، ص۲۰۴

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1530 عن كتاب المصابيح بإسناده إلى الصادق عليه السلام أنّه قال: قال لي أبي محمّد بن عليّ عليهما السلام: سألت أبي علي بن الحسين عليهما السلام عن حمل يزيد له؟ فقال عليه السلام: حملني على بعير بغير وطاء، ورأس الحسين عليه السلام على عَلَمٍ، ونسوتنا خلفي على بغال واكفه، والفارطة خلفنا وحولنا بالرماح، إن دمعت من أحدنا عينٌ قُرع رأسه بالرُّمح حتّى إذا دخلنا دمشق صاح صائحٌ: يا أهل الشام هؤلاء سبايا أهل البيت. 🍐مقتل خطی تذكار الحزين (شيخ عيسى آل كبة البغدادي) امام صادق علیه السلام فرمود: پدرم محمد بن علی علیهما السلام به من فرمود: از پدرم علی بن الحسین علیهما السلام در مورد حمل کردن او توسط یزید پرسیدم؟ ایشان علیه السلام فرمودند: مرا بر شتری بدون جهاز حمل کرد و سر حسین علیهما السلام را بر پرچمی قرار داد و زنان ما پشت سر من بر مرکب‌ها و زین‌ها بودند و پیشقراولان نیزه‌ها را در پشت سر ما و اطراف ما گرفته بودند. اگر اشکی از چشمان یکی از ما می‌ریخت، سرش را با نیزه می‌زدند تا اینکه وارد دمشق شدیم، فریادی بلند شد: ای اهل شام، اینها اسیران خاندان پیامبر هستند.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ  وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن  أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1529 [هنگامی که حضرت عباس علیه السلام وارد شریعه شد] و در بعضی کتب است که مرکب عباس صلوات اللّه علیه چون دید صاحبش آب نخورد، او نيز سر بالاكرفت و از آن آب ننوشيد. 🍐مقتل تذکرة الشهداء ۱/590

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ  وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن  أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1528 در بعضى كتب است كه چون عباس نالۀ طفلان شنيد، بى اختيار مشک برداشته، روانه شد و دیگر با کسی وداع نکرد؛ زیرا که امید برگشتن و آب آوردن داشت. حضرت امام حسین چون به علم امامت میدانست که او برنمیگردد، دلش تاب نیاورد که این مطلب را به او اظهار نماید و دمی دست در گردن او درآورده، با وی وداع نماید. و لهذا چون عباس روانه شد، از عقبش آهسته آهسته میآمد و نگاه به قد و بالای او میکرد، نگاهی حسرت‌آمیز و در دل با او وداع میکرد و میگریست. ... و به روایتی آن است که باز دل امامل قرار نگرفت که صورت عباس را نبیند، او را صدا زد. عباس نظر به عقب کرد، برادر خود را دید گریان و میفرمود: ای برادر! اندكى صبر نما تا تو را سير ببينم. عباس چون این سخن بشنید، گریست و عرض کرد: مگر من كشته میشوم؟ امام گریان شد و این دو برادر، دستها در گردن یکدیگر کردند و این قدر گریستند که نزدیک شد که بیھوش شوند. پس امام ہیشانی عباس را بوسید و او را وداع فرمود. و در بعضی کتب است که چون عباس نالۀ طفلان شنید، مشک برداشت و به آنھا فرمود که: این قدر گریه نکنید؛ بلکه دعا کنید که من به سلامت برگشته، آب برای شما بياورم. پس آن طفل ها دست ها بلند كرده، عرض كردند: بارالها! عباس را صحیح و سالم به ما برسان که ما از تشنگی هلاک شدیم و جگر ما از عطش كباب شد. و به روایتی آن است که حضرت عباس چون خروش و زاری اهل بيت شنود، بی طاقت گشت و مشکی برداشت و رو به لب آب فرات نهاد. 🍐مقتل تذکرة الشهداء ۱/587

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ  وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن  أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1527 [در هنگام وداع حضرت عباس علیه السلام و امام علیه السلام] و در بعضى روايات است كه: قَبَّلَ مَا بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ وَدَّعَهُ. يعنى: در اين حال، امام صلوات اللّه علیه پیشانی عباس صلوات اللّه علیه را بوسه داد و با او و داع کرد؛ چه میدانست دیگر بر نمیگردد. 🍐مقتل تذکرة الشهداء ۱/586

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ  وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن  أعدائهم أَجْمعين 🍎مطلب شماره 1526 [زمانی‌که حضرت عباس السلام از امام علیه السلام اذان میدان خواستند و امام علیه السلام ابا کردند] و به روایتی عرض کرد که: من از پدر این و صیّت دارم که در چنین روزی، جان در قدمت افشانم و دست از یاریت بر ندارم. در جنگ صفّین روزی به حرب اقدام نمودم و کوشش بسیار کردم، چون به خدمت پدرم، امير المؤمنين مراجعت کردم با صورت غبار آلوده و لب خشكيده، او مرا نزد خود طلبيد و به دست مبارك، غبار از صورتم پا ک نمود و مرا فرمو دکه: چون روز کربلا آید و برادرت حسین در آن صحرا بماند، دست از یاریش بر مدار و جان در قدمش نثار نما. ای فرزند پیغمبر خدا! امروز می خواهم که به وصیّت پدرم عمل نمایم و جان در راه تو ببازم. 🍐مقتل تذکرة الشهداء ۱/582