3imar سیمار

... گوشت کیلویی چند است؟ #رحیم_قمیشی مدت‌ها بود از قیمت گوشت قرمز گرم بیخبر بودم. رفتم قصابی محل، آنهم در مرکزی دولتی. خانم محترمی که نوبتش قبل از من بود تقاضا کرد کوچکترین قطعه سردست گوسفندی را برایش بیاورند. قصاب آورد و گذاشت روی ترازو. من دیدم یک کیلو و نیم هم نشد، گفت یک میلیون و خُرده‌ای. رنگ صورت خانم تغییر کرد. با لرزش صدا گفت سبک‌تر از این ندارید؟ قصاب حتی پاسخش را هم نداد. بی‌حوصله نگاهی به من کرد؛ در خدمتم آقا، شما بفرمایید. پرسیدم گوشت مگر کیلویی چند است. گفت هفتصد هزار تومان. صدای سوت در گوش‌هایم بلند شد. چه راحت. چه آسان. چه بی سر و صدا! گوشتی که کلی دنبه و پوست و آشغال به آن چسبیده. گوشتی که امکان انتخاب و بررسی‌اش را مشتری ندارد. گوشتی که از سفره بسیاری از مردم پر کشیده. گوشتی که مقامات در تمام میهمانی‌ها، و در تمام وعده‌های غذایی‌شان، تناول می‌کنند. یک کیلو و نیم بالای یک میلیون تومان! آن‌هم در مراکز دولتی و رسمی! چرا برخی گوشت الاغ نفروشند؟ چرا برای گوشت یخ‌زده و تاریخ مصرف گذشته خارجی صف تشکیل نشود؟ چرا تمام اخبار ما جنگ‌ها نباشد؟ چرا از الان شرکت در انتخابات را واجب نکنند؟ چرا اعلام نکنند مخالفت با حکومت اسلامی جرم است و زندان دارد! چرا مخالفت با ولایت فقیه را مستوجب زندان و شلاق و اخراج از کار ندانند! چرا از رفراندوم قانونی وحشت نداشته باشند؟ چرا زندان‌ها از دزدان دله‌دزد انباشته نباشد؟ من حق می‌دهم به مقامات، به‌خاطر سختگیری‌هایشان. این سختگیری‌ها نباشد، دادگاه و زندان و شلاق نباشد، تفنگ و دستبند نباشد، مگر می‌شود یک روز ادامه داد. نه! امکان ندارد. باید زورگویی را بیشتر کنند. تا یک وقت مردم اعتراض نکنند. و اسلام‌شان به خطر نیفتد! تنها با چاپ پول بدون پشتوانه و دزدی دولتی،  می‌توان این بلا را بر سر اقتصاد کشور آورد. تنها با رفاه طبقاتی خاص ممکن است عموم مردم به این فقر و فلاکت و بدبختی و گرسنگی کشیده شوند. یک‌بار دیگر می‌پرسم. مقامات محترم! گوشت کیلویی چند است؟! خجالت نمی‌کشید از این همه بی‌عُرضگی خجالت نمی کشید که تمام حقوق یک ماه کارگر و کارمند یا معلم و بازنشسته شده کلا چند کیلو گوشت! خجالت نمی‌کشید حقوق دلاری به حزب‌الله و انصارالله و حماس می‌دهید و مردم‌تان در چنین فقری دست و پا می‌زنند. خجالت نمی‌کشید بودجه‌های پنهان دارید؟ و حقوق‌های پنهان و امکانات پنهان. از اداره آب پیام آمده آب از این ماه گران می‌شود. اداره گاز بی سر و صدا، بسیار گران کرده. دارو و درمان شده یک مصیبت بزرگ عمومی همه چیز رسماً در حال گران شدن است. نه عید است، نه ماه رمضان، نه فصل سفر، نه حقوقی اضافه شده، نه عین خیال‌تان است. به چشم می‌بینم بزودی گوشت یک میلیونی و تخم مرغ ده هزار تومانی و نان ده بیست هزار تومانی عادی شود و باز شما بگویید؛ مردم انتخابات مهم است جبهه اسلام به‌خطر نیفتد پوزه استکبار را باید به خاک بمالیم مستضعفین جهان امیدشان به ماست مدیریت جهادی و امام زمانی است! عذرخواهی که بلد نیستید معرفت و شجاعت استعفا که ندارید شکم‌هایتان که سیر نمی‌شود از پست و مقام که خسته نمی‌شوید! فقط کمی خجالت بکشید که در هیچ زمینه‌ای موفق نبودید و ذره‌ای نزد مردم برایتان آبرو نمانده منتظر انتخابات باشکوه هم باشید!! @simar50

... آیا آمریکا به ایران حمله نظامی می‌کند؟ #رحیم_قمیشی این پرسش عمومی شده؛ آیا پس از غزه، لبنان و یمن، ممکن است مراکزی در ایران هم هدف آمریکا و متحدان نزدیکش قرار بگیرند؟ راستش در پس این پرسش دلهرۀ آنچنانی هم مشاهده نمی‌شود. شاید تصور بسیاری از مردم آن است که بالاتر از سیاهی رنگی نیست! اگر چه متاسفانه باید گفت سیاه‌تر هم هست. اما پاسخ این پرسش صرفنظر از خوب یا بد بودنش چیست؟ برای رسیدن به پاسخ این پرسش، باید خودمان را جای "جو بایدن" رئیس جمهور آمریکا قرار بدهیم. شک ندارم در آمریکا بر خلاف کشور ما، اشخاص کاره‌ای نیستند. منافع ملی برایشان مهم است و آینده‌ی ده‌ها ساله‌ای که کارشناسان و مشاوران زبده برای رهبران کشور ترسیم کرده و آنها مد نظر قرار می‌دهند. بایدن یادداشتی می‌نویسد به مشاورانش؛ بهتر نیست به‌جای مردم بدبخت‌ یمن و فلسطینی و لبنان و سوریه، برویم و مستقیماً ایران را بزنیم و کار را یکسره کنیم!؟ و مشاورانش که بلافاصله و در کمتر از ۲۴ ساعت پاسخ‌شان را تنظیم می‌کنند. آقای پرزیدنت! آخرین باری باشد چنین پرسش ساده‌ای می‌کنید. نه! ما هیچوقت بنا نیست ایران را هدف موشک‌اندازها و سلاح‌های نظامی‌مان قرار دهیم. پرزیدنت حتما استحضار دارند، شرایط وجود ایران در منطقه، امروز منافع بسیار بزرگی را برای شرکت‌های آمریکایی تأمین می‌کند. ما اطلاع دقیق داریم دلارهای فروش محدود نفت ایران به کجا می‌رود، سلاح‌هایشان تحویل کدام گروه‌ها می‌شود، مراودات‌شان با کدام کشورهاست و در مذاکرات‌شان چه می‌گذرد. همه چیز کاملا تحت نظر است. جو عزیز ولی ما هیچ برآورد دقیقی نمی‌توانیم برای پس از تحولات ایران داشته باشیم، اگر پس از این رژیم، گروهی صلح‌طلب بیایند و بتوانند با کشورهای منطقه و اروپا، دوستی برقرار کرده و به وضعیت اقتصاد ایران سامان بدهند، همه چیز به ضرر کشور ما پیش خواهد رفت. ما بیش از هزار صفحه تحلیل در مورد دلایل و منافع باقی‌ماندن نظام کنونی ایران قبلا در اختیار شما گذاشته‌ایم، انتظار نداریم همه‌اش را خوانده باشید، اما نتیجه یک صفحه‌ای آن را حتما مطالعه بفرمایید! جناب پرزیدنت جای هیچ نگرانی نیست، تمام منافع ایالات متحده در شرایط نه جنگ و نه صلح در نظر گرفته شده است. اتفاقاً موضوع مذاکره نیز به نحوی پیش‌بینی شده که با توجه به غیرمستقیم بودن آن، ما هیچگونه تضمینی به آنها لازم نیست بدهیم و در عوض آنها دائما اشتیاق خود را به ما نشان می‌دهند. نگران سخنرانی‌های تند و تیز برخی مقامات و صحنه‌گردان‌های ایران هم نباشید، این سخنرانی‌ها در جهت تمامی اهداف درازمدت سیاست‌های ماست و بسیاری از آنها با هماهنگی ماموران ما و به سفارش آنها، انجام می‌گیرد. جو بایدن عزیز و گرامی؛ موارد فوق با درجه امنیتی بکلی سرّی، مورد تایید تمامی مشاوران مجرب ما بوده و غالب پژوهشگران حوزه‌ی خاورمیانه بر این رهنمودها اتفاق نظر دارند. ما امیدواریم وضعیت فعلی بتواند تا سال‌های آینده تثبیت گردیده و هیچ تغییر مهمی در آن به‌وجود نیاید! چنانچه شرایط در ایران تغییر یابد قطعا ارزیابی‌ها مجددا مورد تجدید نظر قرار خواهد گرفت، ولی در شرایط حاضر همه چیز به نفع ما و متحدان ما در حال طی شدن است. با عرض ارادت تمام مشاور مخصوص شما در امور خاورمیانه @simar50

... این ابزار شگفت امروزه روز سخت است بتوانید بشری را بدون آن ببینید. انگار جزئی جدایی ناپذیر از هویت آدمی شده است. منظورم موبایل است. یعنی ابزاری که بیشتر مصنوعات  ۱۵۰ سال اخیر را بازنشسته کرده و یا کم کم در حال به حاشیه راندن آنها است. از جمله بنگرید به فهرست زیر: ۱- تلفن خانگی را تقریبا بازنشسته کرده است؛ ۲- رادیو را از صدا انداخته و به فراموشخانه فرستاده است؛ ۳- تلویزیون را به قهقرا کشانده و می رود تا فاتحه اش را بخواند؛ ۴- کامپیوتر را به وسایل انبار افزوده است؛ ۵- ساعت را به وسیله ای مجلل و فقط برای شماری خاص تبدیل کرده است؛ ۶- دوربین را برای بیشتر مردم عادی غیر ضروری کرده است؛ ۷- چراغ قوه را برای بیشتر استفاده کنندگان خاموش کرد؛ ۸- آینه دستی را شکسته است؛ ۹- کتابخانه ها را خلوت کرده است؛ ۱۰- روزنامه های کاغذی را کم تیراژ و بلکه بی تیراژ کرد؛ ۱۱- بازی های ویدئویی را از بین برد؛ ۱۲- کیف پول تو جیبی را محو و یا کم خاصیت کرد؛ ۱۳- تقویم رو میزی را بی اعتبار نمود؛ ۱۴- دفترچه های یادداشت را بی فایده کرد؛ ۱۵- کارت اعتباری را کم خاصیت کرد؛ ۱۶- زوج های فراوانی را از هم جدا ساخت؛ ۱۷- خانواده های پرشماری را از هم پاشاند و بین‌شان جدایی انداخت؛ ۱۸- تنبلی و یکجانشینی را جایگزین دورهمی و ورزش و تب و تاب کرد؛ ۱۹- چه بسا چشم ها و جان ها را که بیمار و روان  فرسوده کرده و قس علیهذا. با این همه، موبایل این شگفت انگیزترین اختراع آدمی، که به گمانم تازه در مراحل آغازین رشد و تحولش قرار دارد، پیامدهای بس فرخنده ای هم داشته است: ۱- خرافه زدا است؛ یعنی زین پس بعید است بنی آدم دیگر فریب بیشتر افسانه های ایدئولوژیک و مذهبی بخورد و در آن ها غوطه ور شود؛ ۲- هم دروِغزا و هم به ویژه و سرانجام دروغزدا است. به سخن دیگر خیلی تند و پرشتاب پته ها را بر آب می افکند؛ ۳- دمکراسی پرور است. یعنی در ذات و ماهیت اش، استفاده گرانش را وادار به آموختن دمکراسی می کند؛ ۴- و... دانشگاهی جامع و بس ارزان است. شما در باره آن چه فکر می کنید؟! توجه: برگرفته از کانال تلگرامی افق نگاه #یدالله_کریمی_پور @simar50

‌‌... مخدر فراموشی #زهرا_عبدی هر تباهی‌ای در عالم برای دوام آوردن، به فراموشی نیاز دارد. فیلسوف آلمانی والتر بنیامین می‌گوید «فراموش کردن کشته‌شدگان، فراموش کردنِ سرکوب است. کشته‌شدگان؛ تاریخِ سرکوب‌اند، پس نباید به یاد آورده شوند و نباید برایشان سوگواری کرد.  کشته‌شدگان باید در فراموشی «حذف» شوند. چون اکنونی را یادآوری می‌کنند که ادامه‌ی سرکوب است!» فراموشی مخدّری است که به نابکاران کمک می کند تا هر روایتی را بخواهند، بارِ تاریخ کنند. هیچ چیز اندازه‌ی فراموشی، نمی تواند به ادامه‌ی مرگ کمک کند. فراموشی؛ بزرگترین ابزارِ هر قدرتِ خودکامه‌ای برای بلعیدنِ روزگار یک ملت است. هر آنچه که در حافظه‌ی مردم باقی بماند، «فرهنگ» نامیده می‌شود و بر همین اساس، تفاوت میان دو ملت از نظر من، تفاوت در حاکمان و شیوه‌ی حکومت‌داری نیست بلکه تفاوت در فرهنگ، یعنی همان قوت حافظه‌ی مردم است. ملتی که فراموش می‌کند، پینوکیووار بارها و بارها سکه‌هایش را به روباه می‌دهد تا برایش درخت طلا بکارد. بعد از کودتا در شیلی بسیاری را در ورزشگاهی اعدام کردند. همه را از یک در وارد کردند. این ورزشگاه بارها بازسازی شده اما این ورودی را دست نزده‌اند. دورش پرچین کشیده‌اند و نوشته‌اند: «یک ملت بدون حافظه، ملتی بدون آینده است» بسیاری می‌پرسند راه نجات چیست. اولین راه نجات، چنان که نلسون ماندلا گفت: فراموش نکردن است. از نظر من مهم‌ترین کاری که من برای  این جوان‌های در خاک خفته می‌توانیم انجام دهیم، فراموش نکردنشان است. به نام نامی ایران که فرزندان راستینش، نگاهبانانِ حافظه‌‌اند و دلاورانه با فراموشی می‌جنگند. #علیه_فراموشی #به_یاد_جوانان_وطن @simar50