روانشناسی-احساس خوب

🟠 واکنش‌های دفاعی کودکان در جنگ و بحران در جنگ و بحران، ذهن کودک برای محافظت از خود، ناخودآگاه واکنش‌هایی نشان می‌دهد. این واکنش‌ها طبیعی‌اند، اما اگر ادامه‌دار شوند، رشد روانی و هیجانی کودک را مختل می‌کنند. رایج‌ترین واکنش‌های دفاعی: ✔ انکار: وانمود می‌کند اتفاقی نیفتاده است. ✔ پس‌روی: بازگشت به رفتارهای کودکانه(مثل شب‌ادراری،مکیدن انگشتان یا چسبیدن زیاد به والدین). ✔ پرخاشگری یا فریاد: تخلیه اضطراب و احساس ناتوانی. ✔ بازی‌های تکراری با موضوع ترس و خشونت: تلاش برای کنترل و درک اتفاق تلخ. چطور می‌توانیم کمک کنیم؟ ✅ بازی‌درمانی، نقاشی و داستان‌سازی: کودک احساساتش را از طریق بازی، نقاشی یا ساختن داستان بیان می‌کند. ✅ هنر‌درمانی و قصه‌درمانی: فرصتی برای ابراز ترس‌ها و کنترل نگرانی‌ها. ✅ حمایت عاطفی والدین و روتین روزمره: ایجاد حس امنیت از طریق رابطه امن و برنامه منظم. ✅ در صورت ماندگاری علائم، مراجعه به متخصص کودک ضروری است. 🔅همراه شما هستیم، برای پاسخ به سوالات و دریافت مشاوره: ۰۹۱۲ ۴۸۸ ۷۲ ۷۸ ⭕️⭕️⭕️⭕️

پژوهشگران چینی: موج‌های گرمای شدید خطر افسردگی و اضطراب را در نوجوانان بالا می‌برد. مطالعه روی ۲۰ هزار دانش‌آموز ۱۰ تا ۱۸ ساله نشان داد ۱۹.۳۷٪ علائم افسردگی و ۱۶.۲۷٪ علائم اضطراب دارند. شدت گرما با افزایش احتمال اختلالات روانی ارتباط مستقیم دارد.

چرا هرچی می‌گذره استرسمون بیشتر میشه؟ ✔️  چون هر روز بی‌وقفه اخبار جنگ رو دنبال میکنیم ✔️چون مغزمون فکر می‌کنه توی خطره و وارد حالت دفاعی میشه ✔️چون خواب عمیق و منظم نداریم ✔️چون مغزمون نمی‌تونه این استرس‌ها رو تخلیه کنه 📍توی این وضعیت ممکنه دچار پرخوری عصبی بشیم و سراغ قند و غذاهای آماده بریم، قند خونمون دچار نوسان میشه و استرسمون رو افزایش میده ⚠️توی این شرایط با تغذیه سالم به آرامش جسم و روح تون کمک کنید ⭕️🌈⭕️🌈

. ▫️مصائب لبریز شدن اضطراب و ترس توان روانیمان را می‌بلعند و ما را حساس، زودرنج و کم‌طاقت می‌کنند. برای همین این روزها ممکن است زود واکنش نشان بدهیم، خشم سمت این و آن ببریم، حوصله رفتارهایی را که معمولاً راحت از کنارشان می‌گذشتیم نداشته باشیم و خلاصه تعاملاتمان پر از تنش‌های به‌حق یا ناحق و متناسب یا نامتناسب بشود. ما این روزها بدانیم یا ندانیم پُریم و جا برای خیلی چیزها نداریم. عجله می‌کنیم و صف‌ها را دور می‌زنیم، کارهایمان را به تعویق می‌اندازیم، تا جای ممکن اجتناب می‌کنیم، از رفتارهای دیگران عصبی می‌شویم (مخصوصاً از مواجهه متفاوتشان با اضطراب)، کم‌طاقتیم و انتظار زیاد کلافه‌مان می‌کند و ... . ما این روزها خودآگاه یا ناخودآگاه داریم صَرفِ ابهام و ترس می‌شویم؛ بعضی‌هایمان در سکوت و بعضی‌هایمان با سر و صدا. باید حواسمان به این شرایط نامتعارف باشد. ما آدم‌های چند روز قبل نیستیم. دیگران هم همان دیگران نیستند. فضا هم همان فضا نیست. باید پروای پُری هم را داشته باشیم‌ و تا می‌توانیم گذر کنیم. گاهی هم اگر شد همدلانه حرف بزنیم و بدانیم این روزها خیلی از مسائلی که آزارمان می‌دهند، خودشان مسئله نیستند، این پُری و لبریزی ماست که مشکل‌ساز می‌شود. این روزها باید بدانیم که شبحی ترسناک در پسِ لحظاتمان، هر چیزی را سخت‌تر و تحمل‌ناپذیرتر می‌کند.

من هیچوقت در زندگی‌ام هیچ کسی را ندیده‌ام که اهل اسرائیل باشد؛ موسی و محمد را هم ندیده‌ام؛ خدایشان هم جایی در مسیر زندگی همپیاله‌ام نشده است. من اورشلیم را نمی‌شناسم؛ و دوست‌های زیادی‌ در غزه نداشته‌ام؛ با این همه من هم روزی کودک بوده‌ام و از صدای بلند ترسیده‌ام! یکبار هم در کودکی وقتی تلویزیون رزمایشی را نمایش می‌داد به دروغ به برادر کوچکترم گفتم که دارد جنگ می‌شود، تا اذیتش کرده باشم! و او اشک ریخت و اذیت شد؛ بیش از آنچه من تصور می‌کردم و اشکش به شکل یک کریستال از احساس گناه در من مانده است. من اشک کودکان را می‌شناسم. و ترس‌شان! و امروز یک کودک مهاجر افغانستانی در حال نوشتن انشا سرش را از روی کاغذ بلند کرد و به من گفت:«عمو این دنیا جای بدرد نخوریه!» و من‌ نمی‌توانستم بگویم نیست؛ بدرد بخور نیست! کودکان مسیحی نیستند، مسلمان نیستند، کمونیست نیستند، یهودی نیستند، استعمارگران جهانی نمی‌توانند باشند، طرفدار انباشت سرمایه نیستند و ایرانی و فلسطینی و اسرائیلی نیستند. کودکان جهان‌های وانیلی بی‌طرفی‌اند که به گربه‌ها با ترس انگشت می‌زنند و قاصدک‌ها را فوت می‌کنند؛ با موسیقی به خودشان تکان‌های احمقانه می‌دهند. از گم شدن پدر پشت دست‌هایش تعجب می‌کنند و از پیدا شدن دوباره‌اش به ذوق می‌آیند. کودکان شهروندان خیالپرداز و‌ بی‌ادعای جهانند. من توازن قوای منطقه را نمی‌شناسم، راه‌های رستگاری را بلد نیستم و از خدا سررشته‌ی دقیقی ندارم. با این‌همه کودکان را می‌شناسم و وجودشان را به رسمیت می‌شناسم! روزی که کودکی کشته شود من خوشحال نخواهم شد؛ چرا که دنیا فرو خواهد ریخت اگر کسی نباشد که با ترس به گربه‌ها سیخ بزند؛ فکرش را بکن! 📝سهیل سرگلزایی

۵آموزش ذهن‌آگاهی: دستورالعمل‌هایی برای اینکه یاد بگیریم چطور زندگی روزمره را به شیوه‌ای پیش ببریم تا سبب پرورش و توسعه شادی شود اولین آموزش: گرامیداشت زندگی✨ با آگاهی از رنج‌هایی که ناشی از انحطاط زندگی فردی و اجتماعی هستند، خودم را «متعهد میدانم» تا بصیرت همزیستی مسالمت‌آمیز، شفقت، و یادگیری راه‌هایی برای حفظ جان افراد، حیوانات، گیاهان و معادن را گسترش دهم. من مصمم هستم که با شیوه‌ی زندگی‌ام سبب مرگ کسی نشوم و «اجازه ندهم» دیگران هم کسی را بکشند، و «هیچ کشتاری را پشتیبانی نکنم، حال چه در جهان، چه در افکار خودم و چه در شیوه‌ی زندگی‌ام». برآنم که گشودگی، عدم تبعیض، و عدم دلبستگی را پرورش و توسعه دهم تا خشم، تعصب، جزم و جمود را درون خودم و جهان ببینم و دگرگون سازم. از کتاب نیلوفر و مرداب/ #تیک_نات_هان

✅مشاوره پیش از ازدواج ✅زوج درمانی ✅سکس تراپی ✅درمان خیانت زناشویی و ✳️افسردگی ✳️وسواس فکری ✳️ اضطراب ✳️ فوبی های خاص با تکنیک های: ✅CBT ✅Schema therapy ✅paradoxical ✅DBT ❇️ و به زودی با دستگاه واقعیت مجازی 💢 حضوری 💢تلفنی 💢آنلاین ( ایران و خارج از کشور) 🅰 آدرس خیابان شریعتی .جنب مترو دکتر شریعتی . ساختمان پزشکان نیکان. طبقه پنجم . کلینیک کوشان ☎️۰۲۱-۲۶۷۰۵۷۳۴ 📱۰۹۱۲۴۸۸۷۲۷۸ 📱۰۹۱۹۶۰۵۰۶۰۲ @OHADIpsychologist شماره نظام 4949

الهی دور باشد از حریمت جنگ و ویرانی/ وطن طاقت بیاور اندکی، این سان نمی مانی 🌷 🌾🍧 🌴🍇🌽 🍄🍐🍓🌼🍒

اگه قصد همدلی با کسی که نگران است داری این طوری عمل کن نگران بودن یعنی دلت چیزی را جدی گرفته... و این خودش مهم است. می‌دانم نگرانی‌ها گاهی سنگین می‌شوند، اما تو تنها نیستی. اگر خواستی، با هم درباره‌اش حرف می‌زنیم. شاید همین گفت‌وگو، کمی سبک‌ترت کند... نه برای این‌که نگران نباشی، برای این‌که درک شوی. رحیم گشتی

🧠 وقتی جنگ تمام می‌شود، مغز هنوز در حالت هشدار می‌ماند 🔹با پایان حملات نظامی، تصور عمومی این است که جامعه باید نفس راحتی بکشد؛ اما روان انسان، به‌سادگی به وضعیت پیش از جنگ بازنمی‌گردد. 🔹در روزهای اخیر، بسیاری از مردم، به‌ویژه ساکنان شهرهای هدف مانند تهران، همچنان از علائمی مانند بی‌خوابی، اضطراب، تحریک‌پذیری و دل‌دردهای عصبی رنج می‌برند. این وضعیت، در روان‌شناسی، بخشی از واکنش حاد به استرس (Acute Stress Reaction) یا در صورت تداوم، نشانه‌هایی از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تلقی می‌شود. 🔹در جنگ، بدن ما وارد «حالت بقا» می‌شود؛ ضربان قلب بالا می‌رود، مغز درگیر حالت آماده‌باش دائمی می‌شود، و سیستم عصبی، به کوچک‌ترین صدا یا تغییر واکنش بیش‌ازحد نشان می‌دهد. مشکل اینجاست که بعد از اتمام جنگ، این سیستم به‌سادگی خاموش نمی‌شود. 🔹برای همین، حتی وقتی صدای آژیر قطع می‌شود، بدن ما هنوز در حالت خطر باقی می‌ماند. 🔹از منظر علمی، این وضعیت اگر بدون مداخله و مراقبت جمعی رها شود، ممکن است منجر به افزایش آسیب‌های روانی، پرخاشگری، فرسودگی جمعی، و کاهش سرمایه اجتماعی شود. آنچه اکنون اهمیت دارد: ▫️ به رسمیت شناختن خستگی روانی مردم ▫️ ایجاد امکان گفت‌وگو، روایت و سوگواری اجتماعی ▫️حمایت از کودکان، سالمندان و افراد تنها ▫️ کاهش بمباران خبری، و تنظیم مصرف رسانه‌ای برای کاهش فشار عصبی 🔹پایان جنگ، آغاز بازسازی روان است؛ اگر آن را جدی نگیریم، زخم‌ها در زیر پوست جامعه باقی خواهند ماند.

🔵 اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در کودکان در بحران‌هایی مثل جنگ یا حوادث شدید، برخی کودکان دچار اضطراب و ترس ماندگار می‌شوند که به آن PTSD می‌گویند. 👶 علائم شایع در کودکان: ✔️ کابوس یا خواب‌های آشفته ✔️ چسبیدن افراطی به والدین ✔️ ترس از صداهای بلند یا محیط شلوغ ✔️ عصبانیت یا ناراحتی مداوم ✔️ بی‌میلی به بازی یا فعالیت‌های قبلی ✔️ یادآوری مداوم حادثه یا اجتناب از آن 💡 چند راهکار برای والدین: ✅ شنونده باشید، کودک را مجبور به گفتن نکنید ✅ تمرین تنفس و آرام‌سازی ✅ ایجاد روتین منظم برای حس امنیت ✅ جدی گرفتن علائم و مراجعه به روانشناس در صورت نیاز ✅ حفظ آرامش خودتان؛ کودک آن را حس می‌کند 🌿 حضور امن شما، مهم‌ترین نیاز کودک است. برای مشاوره در خدمت شماییم 🙏

سلام دوستان خوب و مهربانم این کلیپ تقدیم به شما🙏🌹