🌺کانال آناوطن آغمیون🌺

زیبایی های زمستان جاده برفی دیلمان به

تصویری از تهران در هوای پاک امروز

حال خوب در یاچه ارومیه در روزهای اخیر

ساعت ۲۰ (قسمت ششم) در حالی که مادربزرگ غرق در خاطره‌گویی بود، گفتم: «رُبابه ننه! این خاطره چه ربطی به تصویرِ روی آلبومِ پدربزرگ با عمو دارد؟» مادربزرگ با نگاهی عاقل‌اندر‌سفیه بهم فهماند که تمام این خاطره، دقیقاً دارد جواب سوالم را می‌دهد، به‌شرطی که در خاطره تأمل داشته باشم. و شروع کرد به ادامه‌ی خاطره‌ی جاده‌ی تهران ـ سراب و گفت: «راننده اتوبوس با حالتی که حکایت از عصبانیت و واماندگی داشت، میان سایر اتوبوس‌های جلوی مسافرخانه پارک کرد. مسافران در داخل و بیرون مسافرخانه پراکنده بودند. عده‌ای مشغول صحبت، عده‌ای در حال خوردن چای و تنقلات در جلوی مسافرخانه و عده‌ای داخل مسافرخانه، گرد میزها در حال خوردن شام، از پشت پنجره دیده می‌شدند. راننده با صدای بلندی گفت: «شام! بیست دقیقه بعد حرکت می‌کنیم. درها بسته می‌شه، همه پیاده شن.» کاملاً حرکات راننده و شاگرد را زیر نظر داشتم. برگشتم به پدربزرگت گفتم: «ما که شام خوردیم، واسه چی پیاده شیم!؟» خانم هم بهم گفته بود که شام خورده است. پدربزرگت گفت: «پیاده می‌شیم، حال و هوامون عوض می‌شه، یه سری به سرویس بهداشتی می‌زنیم؛ پاشید بریم پایین.» موقع پیاده‌شدن، راننده اهرمی که به نظر «دیلم» (تایلیور) بود، از زیر صندلی خود برداشت، در آستین چپِ پیراهنش جاسازی کرد و انتهای اهرم را به‌صورتی که دیده نشود، در دست گرفت. از سمت جلوی اتوبوس دور زده و با باز کردنِ درِ قسمت مسافران، کنار در ایستاد. شاگرد نیز با هماهنگیِ راننده، قبل از مسافرین پیاده شده، یک راننده دیگر را صدا کرد و دوتایی در طرف دیگرِ درِ اتوبوس با اندکی فاصله ایستاده بودند. چوب نیم‌متری در دست راننده دوم بود که در پشتش نگه داشته بود. همچنین نخِ حلقه زده بر بازوی شاگرد، انتهای زنجیری بود که در دستش مشت کرده بود. آماده به فرمان راننده، زیرچشمی مسافرانِ در حال پیاده‌شدن را می‌پاییدند. پدربزرگت بیشتر و دقیق‌تر از من حرکاتشان را زیر نظر داشت. کاملاً خونسرد، کت و کلاهِ مشکیِ نخی‌اش را درآورد و گذاشت روی صندلی. آستین‌های پیراهن سفیدش را زد بالا و کمربندش را یک بند محکم‌تر کرد؛ دستی بر سر و صورتش کشید. با اینکه از هر نظر به پدربزرگت اطمینان کامل داشتم، ولی ترس و استرس همچنان در وجودم نشسته بود. خانم کنار من هم، چون شناختی از پدربزرگ نداشت، با ترس و لرز اصرار می‌کرد که نذار عمو دعوا کند؛ زیر لب هم به راننده و شاگرد ناسزا می‌گفت. داشتم از پنجره ماشین نگاه می‌کردم. پیرمردی که داخل اتوبوس، پدربزرگ را به شکستنِ جناقِ شاگرد تشویق می‌کرد، با راننده دوم در حال صحبت بود و با ایما و اشاره، علت درگیری داخل اتوبوس را برایش توضیح می‌داد. پدربزرگت با قد بلندی که داشت، تا حدودی به‌صورت خمیده به سمت درِ اتوبوس حرکت کرد و با اشاره‌ی او، پشت سرش ما هم راه افتادیم. قلبم داشت از جا در می آمد، آخه چند نفر به یه نفر،خدای من! » ادامه دارد

ساعت ۲۰ (قسمت پنجم) پدربزرگت انگار نه انگار که قرار است درگیری شود؛ پا روی پا انداخته بود و دانه‌های تسبیح را آرام میانِ انگشتانش می‌چرخاند. شاگردِ شوفر که تا چند لحظه پیش ادعای قدرت داشت، حالا مقابلِ نگاهِ نافذِ پدربزرگ، دست‌وپایش را گم کرده بود. با تردید و تزلزل گفت: «آهای مردِ حسابی، شما چرا سرِ جای خودت نمی‌شینی و تو کارِ مسافران دخالت می‌کنی؟» او بدون اینکه منتظرِ جواب بماند، با نیتِ برگرداندنِ خانم به صندلیِ عقب، خم شد تا ساک را از زیر صندلی بیرون بکشد. پدربزرگ که هنوز در روح و جسمش قدرتِ پهلوانی موج می‌زد، یک‌آن دستِ راستش را دراز کرد و با سرانگشتانِ فولادینش، جناقِ سینه‌ی شاگرد را گرفت. بدونِ کوچک‌ترین حرکتِ اضافی، اندکی فشار وارد کرد. انگار برق به تنش دویده باشد؛ چنان جیغی از درد کشید که تمامِ مسافرانِ خواب‌زده از جا پریدند. قدِ کشیده و بدقواره‌ی شاگرد ناخودآگاه مچاله شد و با آه و ناله‌ای از سرِ استیصال، روی پاهایش به زمین نشست. در این میان، پیرمردی که گویا ماجرا را فهمیده بود، با صدایی که از دل برمی‌آمد و به پدربزرگ قوت‌قلب می‌داد، فریاد زد: «الووَ دونم، سندر!» (قربون دستت ،بشکن.) پدربزرگ با نگاهی سنگین و صلابت‌آمیز، به قدِ خمیده و چشمانِ وارفته‌ی شاگرد فهماند که راهی جز اطاعت ندارد؛ بعد با صدایی سهمگین، ولی آرام گفت: «شرفون اولسون! شرف داشته باش. برو به راننده‌ات هم این جمله را بگو.» شاگرد رنگ و رو باخته بود و تنها آرزویش رهایی از آن قفلِ انبریِ پدربزرگ بود. اکثرِ مسافرانِ بی‌خبر، مات و حیران تماشا می‌کردند. میانِ صدایِ موتورِ اتوبوس و تعجبِ مسافران، سکوتی سنگین و معنادار حاکم شد. پدربزرگ دست از جناقِ شاگرد کشید. او با چهره‌ای کج‌ومعوج و دردمند بلند شد و بدونِ آنکه حرفی بزند، یه وری به سمتِ راننده خزید. راننده هم که تمامِ ماجرا را زیرچشمی از آینه دیده بود، حسابِ کار دستش آمده بود. پدربزرگ با خنده‌ای تلخ و معنادار روی صندلی نشست و زیرِ لب گفت: «فکر نکنم دیگه این ورا پیدایش بشود. ان‌شاءالله متوجهِ اشتباهش بشود و بداند که همه‌ی مسافرها امانتِ راننده و شاگرد هستند، نه ملعبه‌ی دستشان.» شاگرد وقتی به نزدیکیِ صندلیِ راننده رسید، تازه زبانش باز شد. حرف‌های رکیک می‌زد، اما جرئت نداشت حتی نیم‌نگاهی به عقب بیندازد. با حرکاتِ عصبیِ دست، راننده را از واقعه مطلع کرد. راننده که پیشِ مسافران کُن‌فَی‌کون شده بود، نتوانست ساکت بماند. از آینه نگاهی انداخت و با لحنی گستاخ و قلدرمآبانه فریاد زد: «آهای کتی قارداش (دهاتی)! خودت را جمع‌وجور کن؛ اینجا وسطِ بیابان پیاده‌ات می‌کنم! تو می‌مانی و گرگ‌های گرسنه. حیف که داریم به مسافرخانه‌ی بین‌راهی می‌رسیم.» پدربزرگ که همچنان با خونسردیِ تمام داشت تسبیحش را می‌چرخاند، خنده‌ای تمسخرآمیز کرد و گفت: «خودت را ناراحت نکن، مواظبِ جلو باش؛ به وقتش پیاده هم می‌کنی!» راننده که از خونسردیِ پدربزرگ کلافه شده بود، ناسزا می‌گفت و عصبانیت‌اش را با فرمان خالی می‌کرد. در اندک مدتی، تابلویِ مسافرخانه‌ی بین‌راهی در سمتِ راستِ جاده پدیدار شد. راننده با عصبانیت، فرمان را برای خروج از جاده چنان پیچاند که اکثرِ مسافران از وحشت نیم‌خیز شدند و در لفافه شروع به اعتراض کردند.

🎙Huşeng Azeroğlu 🎵Size Selam Getirmişem اجرای بینظیر هوشنگ آذراوغلو سیزه سلام گتیرمیشم

🌹🌷فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم که حرام است مِی آن جا که نه یار است ندیم چاک خواهم زدن این دلقِ ریایی، چه کنم؟ روح را صحبتِ ناجنس، عذابی‌ست اَلیم تا مگر جرعه فشانَد لبِ جانان بر من سال‌ها شد که منم بر درِ میخانه مقیم مگرش خدمتِ دیرین من از یاد برفت ای نسیم سحری! یاد دَهَش عهدِ قدیم بعد صد سال اگر بر سرِ خاکم گذری سر برآرد ز گِلم رقص‌کنان عَظمِ رَمیم دلبر از ما به صد امّید سِتد اول دل ظاهراً عهد فرامُش نکُند خُلقِ کریم غنچه گو «تنگ‌دل از کارِ فروبسته مَباش کز دم صبح مدد یابی و انفاسِ نسیم» فکر بهبود خود ای دل ز دری دیگر کن درد عاشق نشود به، به مداوایِ حکیم گوهرِ معرفت آموز که با خود بِبَری که نصیبِ دگران است نِصابِ زر و سیم دام سخت است مگر یار شود لطفِ خدا ور نه آدم نَبَرد صرفه ز شیطانِ رجیم حافظ ار سیم و زرت نیست، چه شد؟ شاکر باش چه به از دولتِ لطفِ سخن و طَبع سلیم درووووود برشما پگاه سه شنبه تان سرشار از عشق و محبت و مهربانی باد 🍃🌻🍃🌻🍃🌻🍃🌻🍃

هفت سالم بود که اون زمستون اومد. روستای نقاش، نزدیک آوَج. برفی بارید که پیرهای روستا هم یادشون نمی‌اومد مثلش رو دیده باشن. سه روز و سه شب بارید. روز چهارم که آسمون باز شد، جادهٔ روستا به آوَج زیر برف گم شده بود. سیم برق هم پاره شده بود و از اون بدتر رادیوی بابا فقط خش‌خش می‌کرد. روز اول برای ما بچه‌ها عید بود. روز دوم کمتر. روز پنجم، آرد نانوایی تموم شد. روز هفتم، نفت چراغ‌ها رو به تمومی بود و مادرها دیگه بلند حرف نمی‌زدن. یادمه شب هشتم بود. دور کرسی نشسته بودیم و عمو حیدر که مرد ساکتی بود، یهو گفت: هیچ‌کس نمی‌آد. شهر ما رو فراموش کرده. هیچ‌کس جوابش رو نداد. همون سکوت از هر برفی سردتر بود. من خیلی ترسیده بودم ... نه از برف، از چشم‌های بزرگ‌ترها. فردا صبحش به سختی رفتم خونهٔ مش رحیم. پیرترین مرد روستا بود و باغ گردوی ته روستا مال اون بود. تو حیاط برف رو کنار می‌زد و زیر لب شعر می‌خوند. بعد از سلام و احوال پرسی گفتم: مش رحیم، عمو حیدر می‌گه ما رو فراموش کردن. دست از کار کشید. یه نگاه به جادهٔ گم‌شده کرد و گفت: بیا با من. رفتیم ته باغ، کنار گردوی بزرگ. برف رو از پای درخت کنار زد. خاک سیاه بیرون اومد. گفت: دست بزن. دست زدم. خاک گرم بود. تو اون سرما، گرم بود. مش رحیم گفت: این درخت سه ماهه نه برگ داره، نه میوه، نه سایه. از بیرون مرده. هیچ پرنده‌ای روش نمیشینه. هیچ رهگذری نگاش نمی‌کنه. اما زیر زمین، ریشه بیداره. همونطور که دست می‌کشید به زمین گفت: می‌دونی پسر؟ درخت تو زمستون یه کار داره و اونم اینه که ریشه رو زنده نگه داره. همین... نه شکوفه بده، نه میوه. فقط ریشه رو نگه داره. درختی که این کار رو بکنه، بهار رو می‌بینه. درختی که بگه چون کسی من رو نمی‌بینه ، پس تموم شدم، بهار هم بیاد دیگه به کارش نمی‌آد. بعد گفت: حالا برو به عمو حیدرت بگو مش رحیم گفت تنور خونهٔ ما روشنه. هر کی یه مشت آرد داره بیاره، امشب همه نون داریم. اون شب چند خانواده دور تنور مش رحیم جمع شدن. نون کم بود، اما سکوت شکست. ننه‌جان برای بچه‌ها قصه گفت. عمو حیدر برای اولین بار بعد از هشت روز خندید. فرداش مردها بیل برداشتن و رفتن سر جاده. نه برای اینکه می‌تونستن تا آوَج رو باز کنن؛ نه نمی‌تونستن. فقط صد متر رو باز کردن. اما شب که برگشتن، دیگه مردهای شب هشتم نبودن. راه بیست و دو روز بعد باز شد. جالب اینجاست که بدونی نه فقط با بیل بزرگتر‌ها ، بلکه با کمک آفتاب. وقتی اولین ماشین از آوَج رسید، راننده گفت: تموم این مدت تو شهر حرف روستای ما بوده. می‌دونستن! نگران بودن... فقط نمی‌تونستن برسن... سال‌ها بعد فهمیدم مش رحیم اون روز دو چیز به من یاد داد، نه یکی. اول اینکه فراموش‌شدگی یه حسه، نه یه حقیقت. دنیا ما رو فراموش نکرده بود. فقط دستش نمی‌رسید چون هیچ درختی تو تاریخ بی نگاه رهگذر خشک نشده. دوم اینکه تو زمستون کسی از تو نمی‌خواد بهار بیاری. از تو یه کار می‌خوان: ریشه رو زنده نگه داری. یه تنور روشن، یه مشت آرد، یه قصه برای بچه‌ها، صد متر راه که به هیچ جا نمی‌رسه ... اما آدم رو زنده نگه می‌داره. امروز ایران تو زمستونیه که راهش بسته‌ست. سیم‌ها رو بریدن، رادیو خش‌خش می‌کنه، نانوایی آرد نداره و هر شب یکی تو یه خونه‌ای می‌گه «ما رو فراموش کردن». من اون سکوت رو می‌شناسم. از هر برفی سردتره. اما ریشه زنده‌ست. دست بزن، گرمه. هر معلمی که هنوز درس می‌ده، هر مادری که هنوز قصه می‌گه، هر همسایه‌ای که هنوز در می‌زنه و می‌پرسه «چیزی لازم نداری؟»، ریشه‌ست. از بیرون دیده نمی‌شه. اما درخت با همین زنده‌ست. راه باز می‌شه. همیشه باز شده. سؤال این نیست که کی. سؤال اینه که روزی که باز شد، ما چه حالی داریم؛ درختی با ریشهٔ گرم، یا چوبی خشک که منتظر نگاه رهگذر موند. هموطنم، عزیزم، رفیقم و پارهٔ تنم، امشب یه مشت آرد بردار و در خونهٔ همسایه رو بزن. بهار از همون‌جا شروع می‌شه. ایرانمون هزاران ساله که تکیه بر ریشه و فرهنگ مردمی کرده که این خاک رو زنده نگه داشتن. که ایرانی بودن رو معنا کردن... پس *تو گرمای امید این خاک باش ...*

دعوت به مشارکت در اهدای خون؛ هدیه‌ای برای نجات جان انسان‌ها اهدای خون، اقدامی انسان‌دوستانه و ارزشی ماندگار است که می‌تواند امید را به زندگی بیماران و نیازمندان بازگرداند. جمعیت هلال‌احمر شهرستان سراب با همکاری سازمان انتقال خون استان، از همه شهروندان نوع‌دوست و داوطلبان گرامی دعوت می‌نماید با حضور خود در این امر خداپسندانه سهیم باشند. 📅 زمان : سه شنبه ۱۹ آبان ماه ⏰ ساعت: ۱۰ صبح 📍 مکان: خیابان علوی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سراب 🔹 همراه داشتن کارت ملی الزامی است. با اهدای خون، زندگی ببخشیم و سهمی در نجات جان هم‌نوعان خود داشته باشیم. حضور شما، نشانه‌ای از مسئولیت‌پذیری اجتماعی و همدلی انسانی است. روابط‌عمومی جمعیت هلال‌احمر شهرستان سراب

پویش آزادی یک جوان زندانی برای رهایی رضا از قصاص ؛فقط  تا چهارشنبه این هفته فرصت باقیستت بشتابیم برای نجات جان یک جوان و بازگرداندن امید به خانواده وی ‌ قطره قطره تا زندگی شماره شبا IR550150000003001535791078 شماره کارت 5892101771079106 بنام: رضا هوشنگ زگلوجه لطفا فیش واریزی را جهت شفاف شازی و اطلاع رسانی در کانالهای تلگرام و روبیکا برایم بفرستید فیشهای واریزی از این ساعت به بعد را لطفا برایم بفرستید

افتتاح شعبه جديد افق کوروش سراب، ما بين میدان هفت تیر و سه ره نماز، اول خیابان تعاون روبروی خوابگاه دانشجویی

برف ۱۸ ابان سوباتان، تالش-گیلان زیبا