Book_tips

🍃🌺🍃 #داستان_کوتاه #آبجی_خانم (قسمت اول) آبجی خانم خواهر بزرگ ماهرخ بود، ولی هر کس که سابقه نداشت و آنها را می دید ممکن نبود باور بکند که با هم خواهر هستند. آبجی خانم بلند بالا، لاغر، گندمگون، لب های کلفت، موهای مشکی داشت و روی هم رفته زشت بود. در صورتی که ماهرخ کوتاه، سفید، بینی کوچک، موهای خرمایی و چشمهایش گیرنده بود و هر وقت می خندید روی لب های او چال می افتاد. از حیث رفتار و روش هم آن ها خیلی با هم فرق داشتند. آبجی خانم از بچگی ایرادی، جنگره و با مردم نمیساخت حتی با مادرش دو ماه سه ماه قهر می کرد بر عکس خواهرش مردم دار، تو دل برو، خوشخو و خنده رو بود، ننه حسن همسایه شان اسم او را (خانم سوگلی) گذاشته بود. مادر و پدرش هم بیشتر ماهرخ را دوست داشتند که ته تغاری و عزیز نازنین بود. از همان بچگی آبجی خانم را مادرش می زد و با او می پیچید ولی ظاهرا روبروی مردم روبروی همسایه ها برای او غصه خوری می کرد دست روی دستش می زد و می گفت : «این بدبختی را چه بکنم، هان؟ دختر باین زشتی را کی می گیرد؟ می ترسم آخرش بیخ گیسم بماند! یک دختری که نه مال دارد، نه جمال دارد و نه کمال. کدام بیچاره است که او را بگیرد؟» از بسکه از اینجور حرفها جلو آبجی خانم زده بودند او هم کلی ناامید شده بود و از شوهر کردن چشم پوشیده بود، بیشتر اوقات خود را به نماز و طاعت میپرداخت: اصلا قید شوهر کردن را زده بود یعنی شوهر هم برایش پیدا نشده بود. یک دفعه هم که خواستند او را بدهند به کل حسین شاگرد نجار، کل حسین او را نخواست. ولی آبجی خانم هر جا می نشست می گفت: «شوهر برایم پیدا شد ولی خودم نخواستم. پوه، شوهرهای امروزه همه عرق خور و هرزه برای لای جرز خوبند! من هیچ وقت شوهر نخواهم کرد.» ‏ظاهرا از این حرف ها می زد، ولی پیدا بود که در ته دل کل حسین را دوست داشت و خیلی مایل بود که شوهر بکند. اما چون از پنج سالگی شنیده بود که زشت است و کسی او را نمی گیرد، از آنجائیکه از خوشی های این دنیا خودش را بی بهره می دانست می خواست بزور نماز و طاعت اقلا مال دنیای دیگر را دریابد. از این رو برای خودش دلداری پیدا کرده بود. آری این دنیای دو روزه چه افسوسی دارد اگر از خوشی های آن برخوردار نشوی؟ دنیای جاودانی و همیشگی مال او خواهد بود، همه مردمان خوشگل همچنین خواهرش و همه آرزوی او را خواهند کرد. وقتی ماه محرم و صفر می آمد هنگام جولان و خود نمایی آبجی خانم می رسید، در هیچ روضه خوانی نبود که او در بالای مجلس نباشد. در تعزیه ها از یک ساعت پیش از ظهر برای خودش جا می گرفت، همه روضه خوان ها او را می شناختند و خیلی مایل بودند که آبجی خانم پای منبر آنها بوده باشد تا مجلس را از گریه، ناله و شیون خودش گرم بکند. بیشتر روضه ها را از بر شده بود، حتی از بسکه پای وعظ نشسته بود و مسئله می دانست اغلب همسایه ها می آمدند از او سهویات خودشان را می پرسیدند، سپیده صبح او بود که اهل خانه را بیدار میکرد، اول می رفت سر رختخواب خواهرش به او لگد میزد میگفت: «لنگه ظهر است ، پس کی پا میشوی نمازت را بکمرت بزنی؟» آن بیچاره هم بلند میشد خواب آلود وضو می گرفت و می ایستاد به نماز کردن. از اذان صبح، بانگ خروس، نسیم سحر، زمزمه نماز، یک حالت مخصوصی، یک حالت روحانی به آبجی خانم دست می داد و پیش وجدان خویش سرافراز بود. با خودش می گفت: «اگر خدا من را نبرد به بهشت پس کی را خواهد برد؟» باقی روز را هم پس از رسیدگی جزئی به کارهای خانه و ایرد گرفتن به این و آن یک تسبیح دراز که رنگ سیاه آن از بسکه گردانیده بودند زرد شده بود در دستش می گرفت و صلوات می فرستاد. حالا همه آرزویش این بود که هر طوری شده یک سفر به کربلا برود و در آنجا مجاور بشود. ولی خواهرش در این قسمت هیچ توجه مخصوصی ظاهر نمی ساخت و همه اش کار خانه را می کرد، بعد هم که به سن ۱۵ سالگی رسید رفت به خدمتکاری. آبجی خانم ۲۲ سالش بود ولی در خانه مانده بود و در باطن با خواهرش حسادت می ورزید. در مدت یکسال و نیم که ماهرخ رفته بود به خدمتکاری یکبار نشد که آبجی خانم بسراغ او برود یا احوالش را بپرسد،؟ پانزده روز یک مرتبه هم که ماهرخ برای دیدن خویشانش به خانه می آمد، آبجی خانم یا با یک نفر دعوایش می شد یا می رفت سر نماز دو سه ساعت طول می داد. بعد هم که دور هم می نشستند به خواهرش گوشه و کنایه میزد و شروع می کرد به موعظه در باب نماز، روزه، طهارت و شکیات. ادامه دارد... نویسنده: #صادق_هدایت @book_tips 🐞

📮بعضـی چیزها درجهان؛ خیلـی مهم تر از دارایـی هستند یکی از آنها ؛ توانایی خوش بودن با چیزهای ساده است... و ما کاشفِ دل‌خوشی‌های کوچکیم...🪄 با ما همراه باشید در مجله‌ی هنری ادبیِ میم‌کاف. @Mimkaaf_mag

🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵 📌#یادآوری_مطالعه_گروهی ✅ هشتمین روز مطالعه 📕 #ما_تمامش_میکنیم ✍ #کالین_هوور 🔄 #آرتمیس_مسعودی # تعداد صفحات کتاب : ۲۵۸ سهم مطالعه روزانه کتاب : ۱۲صفحه شروع: ۱۴۰۱/۸/۸ پایان: ۱۴۰۱/۸/۳۰ 🗓 امروز پانزدهم آبان ماه 🗒 صفحات کتاب‌ صفحات ۹۰ تا ۱۰۲ @book_tips 🐞📚 🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩

چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود،تنهایی؟ چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایى؟ پیله ات را بگشا تو به اندازه ی پروانه شدن زیبايى …. #سهراب_سپهری @book_tips 🐞

🍃🌺🍃 سوره محمد آیه 35 : فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَاللَّهُ مَعَكُمْ وَلَنْ يَتِرَكُمْ أَعْمَالَكُمْ ترجمه : پس هرگز سست نشوید و (دشمنان را) به صلح (ذلّت‌بار) دعوت نکنید در حالی که شما برترید، و خداوند با شماست و چیزی از (ثواب) اعمالتان را کم نمی‌کند! #کلام_پروردگار @godqurantips 🤲

🍃🌺🍃 #گوته می گوید: "در دوران پیری رادیکال بودن نهایتِ دیوانگیست." همه جوامع به رهبران عاقل و دوراندیش نیاز دارند تا جامعه را بسوی آبادی،آزادی،رونق اقتصادی و توسعه رهنمون کنند. رهبران پیر رادیکال (تندرو) جوامع را به اضمحلال می.کشند و خاطرات و آرزوهای نسل‌ها را نابود می‌کنند. اگر کسی به‌شکل فردی رادیکال باشد شعاع تاثیر آن محدود خواهد بود اما شعاع عملکرد رادیکالی رهبران، جامعه را نابود می کند. چرا که آنها چندان درکی از آرزوها، آمال و اعتقادات جوانان ندارند و خود در آستانه مرگ  هستند و آینده نسل هایی را تباه کرده و با خود به گور می برد. #مصطفی_ملکیان @book_tips 🐞

🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵 📌#یادآوری_مطالعه_گروهی ✅ هفتمین روز مطالعه 📕 #ما_تمامش_میکنیم ✍ #کالین_هوور 🔄 #آرتمیس_مسعودی # تعداد صفحات کتاب : ۲۵۸ سهم مطالعه روزانه کتاب : ۱۲صفحه شروع: ۱۴۰۱/۸/۸ پایان: ۱۴۰۱/۸/۳۰ 🗓 امروز چهاردهم آبان ماه 🗒 صفحات کتاب‌ صفحات ۷۸ تا ۹۰ @book_tips 🐞📚 🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩🌵🦩

چنان که ابر گره خورده با گریستنش، چنان که گُل همه‌عمرش مسخّرِ شادی است، چنان که هستیِ آتش اسیرِ سوختن است، تمام پویه‌ی انسان به سوی آزادی است. #شفیعی_کدکنی @book_tips 🐞

🍃🌺🍃 سوره الفرقان آیه 63 : وَعِبَادُ الرَّحْمَٰنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا ترجمه : بندگان (خاص خداوند) رحمان، کسانی هستند که با آرامش و بی‌تکبّر بر زمین راه می‌روند؛ و هنگامی که جاهلان آنها را مخاطب سازند (و سخنان نابخردانه گویند)، به آنها سلام می‌گویند (و با بی‌اعتنایی و بزرگواری می‌گذرند)؛ #کلام_پروردگار @godqurantips 🤲

🍃🌺🍃 #داستان_کوتاه #قلب_افشاگر (قسمت پایانی) هنگام اتمام این کارها ساعت چهار بود، هنوز هم هوا مثل نیمه شب تاریک بود. همین که ناقوس زمان را اعلام کرد، صدای کوبه ی در به گوش رسید. با دلی آرام پایین رفتم تا در را باز کنم - چرا باید می ترسیدم؟ سه مرد که با کمال احترام خود را افسر پلیس معرفی کردند وارد خانه شدند. یکی از همسایه ها در شب صدای جیغی شنیده، ظنين شده، پلیس خبر کرده بود؛ و مأمورها آمده بودند تا سر و گوشی آب دهند لبخند زدم - چرا باید می ترسیدم؟ به آقایان خوشامد گفتم. گفتم من بودم که در خواب جیغ کشیدم. گفتم پیر مرد خانه نیست، از شهر رفته بیرون. همه جای خانه را به ماموران نشان دادم. گفتم همه جا را بگردند - خوب بگردند. آخر سر، آنها را به اتاق پیر مرد بردم. گنجینه ی دست نخوردهی او را نشانشان دادم. با شوق و اعتماد به نفس چند صندلی به اتاق آوردم و از آنها خواستم خستگی در کنند و خودم هم با جسارت وحشیانه ی ناشی از پیروزی کامل، صندلی ام را درست در نقطه ای گذاشتم که زیرش جسد قربانی دفن شده بود. مأمورها خشنود بودند. رفتار من متقاعدشان کرده بود. به طرز عجیبی آسوده بودم. آنها نشسته بودند و از هر دری حرف می زدند و من با خرسندی پاسخ شان را می دادم. اما دیری نپایید که احساس کردم رنگم پریده و آرزو کردم هرچه زودتر بروند. سرم درد می کرد و حس کردم گوش هایم زنگ می زنند، اما آنها هنوز نشسته بودند و گپ می زدند. صدای زنگ واضح تر شد؛ همچنان ادامه داشت و واضح تر شد. من بی پروا حرف میزدم شاید از آن احساس رها شوم، اما صدا ادامه یافت و مشخص تر شد، تا سرانجام فهمیدم صدا از توی گوشم نیست. اکنون بدون شک رنگم کاملا پریده بود؛ هرچند با صدایی سلیس تر و رساتر حرف می زدم. با این همه، صدا شدید تر میشد چه کار می توانستم بکنم؟ صدایی بم، خفه و تند بود، درست مثل صدای ساعتی که لای پارچه پیچیده باشند. نفسم تنگ می شد، ولی مأمورها چیزی نمی شنیدند من تندتر و با شور و حرارت بیشتری صحبت می کردم؛ اما وقفه شدیدتر می شد. بلند شدم و درباره ی مسائل پیش پا افتاده با صدای بلند و حرکات تند و خشن بحث کردم. اما صدا همچنان بلندتر می شد. آخر چرا آنها نمی رفتند رد کارشان؟ با گام های سنگین از این سو به آن سوی اتاق میرفتم، گویی از اظهارات آنها خونم به جوش آمده بود اما صدا بی امان شدید تر می شد. آخ خدایا! چه کار می توانستم بکنم؟ کف به دهان آوردم - هارت و پورت کردم - ناسزا گفتم! صندلی ای که رویش نشسته بودم بلند کردم و محکم روی تخته ها کوبیدم، ولی صدای ضربان بر تمام سروصداها غالب بود و پیوسته شدید تر می شد. بلند تر می شد، بلندتر، بلند تر! هنوز هم مردها راحت گپ میزدند و می خندیدند. مگر می شود آنها صدا را نشنوند؟ خدای بزرگ! نه، نه! می شنیدند! شک کرده بودند! می دانستند. آنها ترس مرا به تمسخر گرفته بودند. این طور فکر کردم و این طور فکر می کنم. اما هر مجازاتی بهتر از این شکنجه بود! هر مجازاتی تحمل پذیر تر از این استهزا بود! دیگر قادر نبودم آن لبخندهای ریاکارانه را تحمل کنم! احساس کردم اگر نعره نزنم، می میرم! و حالا دوباره گوش کنید! بلند تر! بلند تر! بلند تر؟ فریاد زدم « پست فطرتها، مسخره بازی بس است! من اعتراف میکنم! تخته ها را بکنید! همین جا را! این صدای تپش قلب پلید اوست!» پایان #ادگار_آلن_پو @book_tips 🐞

ارتباط غیر خطی طول مدت خواب و طول عمر #دکتر_ایمان_فانی 🍃🌺🍃 📌همراهان عزیز ✅منتظر پیشنهاد و انتقادات شما برای داشتن کانالی بهتر هستیم . #جمعه ۱۴۰۱/۸/۱۳ با سپاس @book_tips 🐞