"زنی که‌گم کردم "

بگذار بپذیریم که زن با بودنش هرجایی را زیباتر می کند . رنگ شهرها را از خاکستری به سبز زمردی برمی گرداند . به خانه هوایی تازه می بخشد و خیابان‌ها را به رنگ آغشته می کند . هر شهری که در ان زنی نخندد ویران است ولو که آبادترینِ شهرها باشد . #عادله_زمانی تماشای بازی فوتبال کردستان زیبا @adelehz

ولی من همیشه اینجوری نبودم یه زمانی طرفدار کاظمیان و پژمان جمشیدی بودم 😎😂

علاقه فعلی من به فوتبال در همین حده که فهمیدم امشب فینال جام جهانی هست . اونم الان فهمیدم 😁 چون پرسیدم جام جهانی کی تموم میشه ؟ گفتن امشب

حداقل اهنگهای شادی تو نوجوانی گوش می‌دادیم:))

این دیگه گرما نیست خصومت شخصی آسمان با ماست 🙁

صحبت‌های عباس جمشیدی‌فر را در مورد افغانستان شنیدم. من از او انتظاری برای شناختن افغانستان ندارم؛ اساساً چنین توقعی نباید وجود داشته باشد. اینکه او افغانستان را با «تریاک» می‌شناسد، برای من جالب بود؛ نه چون این واقعیت است، بلکه از این جهت که چه می‌شود جمشیدی‌فر و افرادی مثل او، سرزمینی چون افغانستان را به تریاک تقلیل می‌دهند. سرزمینی با تاریخ چندهزارساله، قلمرو حکمرانی سلاطین نامدار جهان، خاکی سرشار از سنگ‌های معدنی و فلزات کمیاب، و طبیعتی آن‌چنان بکر و باکر که به‌راحتی مثالش یافت نمی‌شود. و پاسخ آن تنها یک کلمه نامیمون است؛ «جنگ». جنگ، در طول حدود نیم‌قرن، توانست سرزمینی را که روزی به استفاده از رنگ سنگ‌هایش در نقاشی‌های لئوناردو داوینچی مشهور بود، در حد تریاک تقلیل دهد. چرا؟ چون روزی که هواپیماهای دشمن متجاوز بر فراز شهرهایش بمب فرو می‌ریختند، کشاورزش برای سیر کردن شکم زن و فرزندانش دیگر مجالی برای کاشتن باغ‌های انگور و انجیر نمی‌یافت. پس تریاک می‌کاشت تا شکم گرسنه را سیر کند. معنای آن این نبود که کشاورز افغانستان بلد نیست انگور بکارد و زیر سایه ی درختان نی بنوازد... نمی‌شد که بشود. من اگر جای جمشیدی‌فر بودم، وقتی قیاسی آن سؤال را می‌پرسید، پاسخ می‌دادم: وقتی کسی می‌گوید افغانستان، من به یادِ ایستادن می‌افتم. چون عادی نیست که ملتی از پنجاه سال جنگ ناعادلانه عبور کند، ولی هنوز شعر بگوید و انگور بکارد. هنوز بخواهد به دنیا ثابت کند که شبیه تریاک نیست، بلکه همان مردمی است که انارهای قندهارش دانه ندارد. خداوند سایه جنگ را از سر هر سرزمینِ آباد وحتی ویرانی ،دور نگه دارد. چون جنگ هرگز فرصتی برای محافظت از آنچه داری به تو نمی‌دهد؛ چنان‌که شبی در گلستانت می‌خوابی و صبح در ویرانه‌ای که به تو داده‌اند، برمی‌خیزی... البته اگر بتوان دوباره بیدار شد. در نهایت، اگر هزار بار از من بپرسند، پاسخ خواهم داد: من افغانستان را با توت و انگور، نبات و انارهای بی‌دانه‌اش می‌شناسم. با زمینی که شبی تریاک‌هایش را چیدند تا گل بکارند... چون جنگ تمام شده بود.

حالا رو نبینید .. ما یه روزهایی داشتیم که معنی تابستون برامون می شد : سه ماه تابستون،بوی طالبی،بوی پوشال نم زده کولر ،سفر تو جاده های طولانی با پیکان بابا،خوابیدن رو پشت بوم زیر پشه بند،پوست آفتاب خورده ،زلالی آب حوض زیر نور آفتاب... روزهای قشنگی داشتیم رفقا .. @adelehz

بعد مدتها قبل خواب صدای جیرجیرک شنیدم. هوای تب دار شبانه در تابستان،صدای جیرجیرک و سمت خنک بالشت ... دلم غنج رفت برای ترکیب این جزئیات کوچلو جدا زندگی گاهی همین اندازه مسخره وار جذابه ... #عادله_زمانی @adelehz

پایان چالش ممنونم از عزیزانی که شرکت‌کردند ❤️

ما اینجام در دهدشت ب یاد همه مردم جنوب، بهشون میگیم زندگی ادامه داره، قلب ما با تک تک شما مردم خونگرمه جنوبه... #پیش_چشمام @adelehz

من اینجام تو یه کوچه باغ تو شهریار نشستم ولی ذهن خسته و نگرانم اجازه نمیده از این فضای دلچسب لذت ببرم ، خدایا هوای مردم نجیب سرزمین رو داشته باش 😔 #پیش_چشمام @adelehz

نخفته‌ایم که شب بگذرد، سحر بزند که آفتاب چو ققنوس، بال و پر بزند نخفته‌ایم که تا صبحِ شاعرانه‌ی ما زِ ره رسیده و همراهِ عشق، دَر بزند! - حسین منزوی 🌱 @adelehz

من اینجام با این زیبای دوست داشتنی در ونکوور ونگران مردم عزیزم در ایران😢😞 #پیش_چشمام @adelehz

من اینجام تو زمین چمن،در حال برگزاری مسابقه دواتلون در کنار زمین چمن.... زندگی با قدرت در جریانه و منتظر ما نمیمونه.به امید روزای روشن🌹

منم اینجام کناربامعرفترین موجود روی زمین #پیش_چشمام @adelehz

من اینجام زیر گرمای ۵۰-۶۰ درجه جنوب برق نیست و به هوای وزیدن نسیمی اومدم بیرون بفکر روزگاری و آینده ای که تباه شد آرزوهایی که دود شد و جوونهایی که هرگز به خونه برنمیگردن… #پیش_چشمام @adelehz