سایت پانویس

‌ رهرو آن نیست گهی تند و گهی خسته رود رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود @Panevisdotcom

‌ ای خمشی مغز منی پردۀ آن نغز منی کمتر فضل خمش کش نبود خوف و رجا ‌

‌ این نام‌گذاری فقط شامل امور بیرونی نیست. حتی احساسات‌تان را اگر نام‌گذاری، متعین، کنید، ارتباط‌تان با آنها قطع می‌شود. وقتی با دانش روانشناسی‌تان، دانش خودشناسی و عرفان‌تان، با هر نوع دانشی به امر شناخت می‌پردازید، دارید دقیقاً همین کار اشتباه را می‌کنید: نام‌گذاری و لذا قطع ارتباط با امر مورد شناخت. هوشیار باشید که امور درونی‌تان را نام‌گذاری می‌کنید. @PanevisDotCom

‌ لفظ به محض نام‌گذاری یک چیز ارتباط شما با واقعیت آن قطع می‌گردد. جیدو کریشنامورتی @Krishnamurti

‌ این کتاب را قبلاً معرفی کرده‌ام خدمت دوستان و باز هم تأکید می‌شود که برای محوریت بحث و گفتگو در جمع، کتابی‌ست بسیار مفید و موجز. آن را بخوانید و محور بحثش قرار دهید. ذیل بررسی آن، بسیار مطالب مفید می‌توانید از دل آن بیرون بکشید و چالش‌های جذاب مطرح کنید. امشب در جمع مهمان‌کُش جلسهٔ سوم بررسی این کتاب را داشتیم و چه مفید مباحثی که پیش آمد. @PanevisDotCom

‌ نمی‌دونم چرا اینگونه افراد مشاور انتخابات نمی‌شوند! فقر رو میشه ریشه‌کن کرد با روشی که ایشان ارائه می‌دهد! به راحتی. لطفاً قضاوتش نکنید! ‌

‌ به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم سعدی خطاطی از آقای احد پناهی @Panevisdotcom

‌ انترن سی‌سی‌یو از علایقش پرسید و گفت در مایه‌های ادبیات و شعر و عرفان است. پرسید: شعر هم حفظ هستید؟ پاسخ مثبت بود. گفت: برای نامزدم شعر می‌خواهم. گفت: این را برایش بفرست: هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم، نه عقل ماند و نه هوشم پیامکش کرد. صبح اول وقت آمد به تشکر و گفت: خیلی جواب بود! اگر کسی را دوست دارید، »ایـن« را هم برایش بفرستید. @PanevisDotCom

‌ کودکی بارها و بارها در مورد اهمیت بررسی دوران کودکی تأکید کرده‌ام. یکی از فازهای خودشناسی، یعنی بخشی از شناخت خود، این است که فرد به «آنچه در دوران کودکی‌اش بر او گذشت» بپردازد. با دقت و صراحت دوران کودکی‌اش، محیط دوران کودکی‌اش، را بررسی نماید. به هیچ وجه دست کم نگیرید شناخت احوال دوران کودکی‌تان را. اینکه در طول دوران کودکی با سیستم عصبی فرد چگونه رفتار شده باشد، بسیار تعیین‌کننده است در رفتار، تصمیمات، احساسات بزرگسالی او در رابطۀ عاطفی، روابط کاری و خانوادگی، ترس‌ها، جستجوی ملجأها، و بطور کلی احساسش از کلیت زندگی. همۀ اینها ارتباط مستقیم با دوران کودکی دارند. خاطرم هست آقای مصفا یک بار داشت به طنز و طعنه دربارهٔ یکی از رفتارهای کریشنامورتی که در دوران کهنسالی وی(کریشنامورتی) از او سر زده بود صحبت می‌کرد. می‌گفت: کریشنامورتی با حالت پرخاش به یکی از حضار که به او با حالتی نه چندان محترمانه سخن گفته بود، گفت: "آقا شما حق ندارید با من اینطور حرف بزنید." مصفا با پوزخند و طعنه به کریشنامورتی می‌گفت: مگر تو کی هستی؟! با صحبتی که کردیم، منظورش این بود که کریشنامورتی از دوران کودکی‌اش حس مهم بودن را همراه داشت. بهرحال کریشنامورتی "نازپرورد تنعم" بود و علاوه بر آن، در مرکز توجه بود. در دوران کهنسالی فرد دیگر نمی‌تواند حالاتش را سانسور کند و پوشاندن حس خودمهم‌پنداری میسر نیست. این را گفتم تا به اهمیت آنچه در دوران کودکی بر فرد می‌رود واقف شوی، جدی‌اش بگیری. کسی همچون جیدو کریشنامورتی که این همه در تنهایی‌اش عرفان و خودشناسی کار کرده و تعلیم داده نیز از تأثیر شدید دوران کودکی‌اش بر احوالاتش بی‌نصیب نیست، چه برسد به افراد با زندگی‌های عادی. از جمله کتاب‌های خوب جهت محوریت کار روی دوران کودکی، کتب آلیس میلر هستند. که ما در گروه رابطه مشغول بررسی آنها هستیم. دوران کودکی چیزی نیست که براحتی قابل واکاوی باشد، دلایل آن را نیز قبلاً گفته‌ام، که مفصل است اینجا فرصتش نیست. لذا مفید است برای شروع و گرم شدن، با جمعی همراه شوید. توصیهٔ بنده همین گروه رابطه‌مان است که داریم و در آن با جمع دوستان علاقمند مشغول این واکاوی هستیم. شرکت در آن هم برای دوستان دوره‌های خودشناسی بدون پرداخت هزینه امکان‌پذیر است. لذا نگران هزینه‌اش هم نباشید، رایگان است. این فرصت بررسی دوران کودکی‌تان را از دست ندهید. اگر هم خودتان می‌خواهید به تنهایی در کودکی‌تان غوری عمیق کنید، از کتابهای آلیس میلر، که از عمیق‌ترینِ کتب در این زمینه‌اند غافل نشوید. @PanevisDotCom

‌ آیا شما اینچنین گزارش‌های "نتیجه گرفتن" را باور می‌کنید؟ در »این نظرسنجی« شرکت کنید. ‌

‌ ‌❓ نوجوانان عزیز، برای تابستان خود چه برنامه‌ای دارید؟ ‌❓ اصلاً این سوال درستی نیست! سوال درست‌تر اینه که برای آینده خود چه تدبیری دارید؟ ✅ ما باید از کودکی و نوجوانی یاد بگیریم که کتاب خوب بخونیم و فیلم خوب ببینیم و تحلیل و نقد کنیم. این مهارتی است که ما رو متفکر و منتقد و تحلیلگر و بافرهنگ بار میاره! ✅ باشگاه کتابخوانی نوجوانان «کانگورو» با هدف ترویج کتابخوانی، درک لذت ناب داستان‌خوانی، افزایش توانایی‌های نوجوانان در نقادی و تحلیل و درک مضامین داستان‌ها، ارتقاء مهارت‌های شناختی نوجوانان، شناخت عناصر داستان و ژانرهای داستانی راه اندازی شده. ✅ فعالیت اصلی باشگاه، شامل کتابخوانی گروهی، برگزاری کلاس‌های هفتگی تحلیل و بررسی کتاب و فیلم، برگزاری جلسات دوره‌ای بحث آزاد با موضوعات فرهنگی، برگزاری کلاسهای نویسندگی خلاق برای نوجوانان علاقمند و... است. ❗برای عضویت در باشگاه کتاب‌خوانی مجازی «کانگورو» هر چه زودتر اقدام نمایید. برنامهٔ تابستان در حال آغاز است. »مدیر ثبت‌نام« @KangarooBookClub

‌ شکرانه شو اگر زندگی برایت آسانی و راحتی‌ئی پیش آورد، شکرانه دادن کاری بسیار انسانی و پسندیده است. چیزی را به کسی بخشیدن، زندگی را برای انسانی آسان کردن. حتی کمک به حیوان‌ها. این را هم بدانیم که وقتی شکرانه می‌دهیم، موهبتی دیگر را بر خودمان ارزانی کرده‌ایم. خود همان شکر! خود تشکر یعنی ارتباط گرفتن با ذات زندگی. اما بعد. آیا می‌دانی بهترین شکرانه چیست؟ شکرانه دادی عشق را از تحفه‌ها و مال‌ها هل مال را "خود را بده" شکرانه شو شکرانه شو ‌ ‌ ‌

‌ شکر نعمت خوشتر از نعمت بود شکرباره کی صوی نعمت رود؟ شکر جان نعمت و نعمت چو پوست زانکه شکر آرد تو را تا کوی دوست نعمت آرد غفلت و شکر انتباه صید نعمت کن به دام شکر شاه Giving thanks for abundance is sweeter than the abundance itself. Should one who is absorbed with the Generous One be distracted by the gift? Thankfulness is the soul of beneficence; abundance is but the husk, for thankfulness brings you to the place where the Beloved lives. Abundance yields heedlessness; thankfulness, alertness: hunt for bounty with the snare of gratitude to the King. در شکرگزاری دیدن واقعیت هست. از این جهت است که اینقدر نافذ است. @PanevisDotCom

شکر نعمت خوشتر از نعمت بود شکرباره کی صوی نعمت رود؟ شکر جان نعمت و نعمت چو پوست زانکه شکر آرد تو را تا کوی دوست نعمت آرد غفلت و شکر انتباه صید نعمت کن به دام شکر شاه Giving thanks for abundance is sweeter than the abundance itself. Should one who is absorbed with the Generous One be distracted by the gift? Thankfulness is the soul of beneficence; abundance is but the husk, for thankfulness brings you to the place where the Beloved lives. Abundance yields heedlessness; thankfulness, alertness: hunt for bounty with the snare of gratitude to the King. @PanevisDotCom