فلسفه اخلاق

به نظر می‌رسه آدم چیزای زیادی برای خوشبخت بودن لازم داره. گفتم: نه اینطور نیست. خوشبختی از بودن میاد نه از داشتن، از تقدیر و قدردانی بابت هر آنچه الان داری، نه عجله برای بدست آوردن چیزایی که نداری. آسون‌ترین و مستقیم‌ترین راهِ خوشبختی خوشحال کردن آدم‌هایی هست که در اطرافمون هستن. عشق رو باید با عشق ورزیدن یاد گرفت. همه‌ ما توانایی عشق ورزیدن داریم، حتی با یه لبخند چون این کار به همون اندازه به خود ما انرژی میده که به کسی که بهش لبخند زدیم. 🔸️الخاندرو گیلرمو روئمز از کتاب بازگشت شازده پسر ❤️☘ @filsofak

🔹 فرار از تنهایی بیشتر آدم‌ها از تنهایی فراری‌اند، چون نمی‌دانند تنها که می‌شوند باید چکار کنند. تنهایی انگار یک صندلی است که آدم را روبه‌روی خودش می‌نشاند؛ یا شاید هم یک آینه سیار باشد، که مثل اجل معلق، هی جلوی روی آدم ظاهر می‌شود و می‌گوید خودت را نگاه کن. و آدم‌ها از نگاه کردن به هیچ‌کس و هیچ‌چیز جز خودشان، این‌قدر فراری نیستند. می‌ترسند تنها شوند و بیفتند به خودکاوی. کرده و ناکرده‌هاشان یادشان بیفتد. احساسات و عواطفی که قایم کرده‌اند رو شود. یا حتی اعتقاداتِ جورواجورشان دهان باز کند و تفکراتشان بریزد روی دایره. می‌ترسند قضاوت‌هاشان یادشان بیفتد و وجدا‌ن‌شان بیاید وسط. یقه‌شان را بگیرد و سین‌جیم‌شان کند که چرا فلان‌جا حق فلان‌کس را خوردی و بهمان جا حال یارو را گرفتی. می‌ترسند فیل‌شان یاد هندوستان کند و گذشته‌شان مثل بختک بیفتد به جان‌شان. اضطراب دارند که نکند گذشته مثل گرداب، بکشاندشان به عمق یک ویرانی. و چشم‌شان را به روی منفعت‌هابی که توی مرور گذشته هست می‌بندند. می‌ترسند نقاط قوت و ضعف‌شان رو شود. براشان محرز شود که کجاها دارند زورِ بی‌خودی می‌زنند. استعدادهای هرز رفته‌شان بیایند و به گلوشان چنگ بیندازند. یا حتی یادشان بیفتد برای کدام اشتعدادشان جلو رفته‌اند و توی پوزشان خورده است. می‌ترسند چشم‌شان به روی آینده بینا شود. ببیند عمری افتضاح بار آورده‌اند و قرار است باقی عمرشان مزخرف درو کنند. می‌ترسند امیدهای واهی‌شان به فنا برود. ته دل‌شان خالی شود و مثل جنازه، پهنِ زمین شوند. بیشتر آدم‌ها ترسو‌اند. ترسوهایی که یک عمر از ورانداز کردن قد و قواره خودشان طفره می‌روند. ترسوهایی که خطر نمی‌کنند ماسکِ چپندرقیچی‌ای که به صورت‌شان زده‌اند را کنار بزنند. و هی از خودشان فرار می‌کنند. از تنهایی فرار می‌کنند. و از دیدن خودشان کور می‌مانند. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۵۵ 🍀❤️ @The_meaningoflife

آدم‌ها عاشق خوش‌بختی و راحتی‌اند، اما برای خودشان بدبختی و سختی می‌آفرینند. باید «کم بخوابی»، «کم بخوری»، «کم بخندی»، «زیاد دودِ چراغ بخوری»، تا بلکه آدم شوی! این حرف‌ها توی گوشت و پوست و استخوانِ خیلی از ما رفته است. به خودمان حقِ خوشی و راحتی نمی‌دهیم. نظرمان این است که «هر که طاووس می‌خواهد، باید جورِ هندوستان بکشد». به این خاطر، جوری زندگی می‌کنیم که انگار عصر حجر است. ما یاد گرفته‌ایم همه‌چیز را برای خودمان سخت و دور از دسترس کنیم: کارِمان علاقه‌مان نیست؛ به زجر کشیدن ادامه می‌دهیم. آدم‌های اطرافمان سمی‌اند؛ کنار می‌آییم. و یادگیری خسته‌‌مان می‌کند؛ می‌گذاریمش کنار! ما عادت کرده‌ایم به «سختی» و «سخت‌کوشی» معتقد باشیم، اما از هر چیزِ سختی فرار کنیم. و سؤال این‌جاست که این دور باطل قرار است به کجا ختم شود؟ جز به حسرت؟ تا حالا از خودمان پرسیده‌ایم که بقیه مردم دنیا چه می‌کنند؟ «دارند مدرسه‌هاشان را به سمتِ تفریحگاه شدن می‌برند.» آن‌وقت ما همه‌چیز را به شوخی و تفریح و مسخره می‌گیریم، چون باور نداریم همه‌چیز می‌تواند یک تفریحِ آموزنده باشد. یاد گرفتن با خوشی و خوشحالی برای ما بی‌معنی است. ما هنوز باور نداریم دنیا آدم‌هایی دارد که کتاب‌های یک کتابخانه را توی دو ساعت فیلم خلاصه می‌کنند و بی‌درد و زجر به خوردمان می‌دهند. ما به فیلمِ بد دیدن عادت کرده‌ایم؛ همان‌طور که به «بد درس خواندن خو گرفته‌ایم.» ما هنوز باور نداریم که می‌شود لابه‌لای تخمه شکستن و خیره شدن به صفحه تلویزیون، خودمان را پیدا کنیم. باور نداریم که می‌شود با فیلم به بلوغ برسیم. سخت‌مان است قبول کنیم که شاید چند سکانس، بتواند طرز فکر و احساس‌مان را زیر و رو کند. و همین است که تا عمر داریم، یادگیری برای‌مان عذابِ الیم است. . اگر می‌خواهی به چیستیِ خودت بهتر پی ببری، لایه به لایه شخصیت خودت را باز کنی، هیجاناتت را بشناسی، بدانی دیگران در موقعیتی شبیه به موقعیتِ تو چه می‌کنند، و برای پریشانی‌های روح و روانت چاره‌ای پیدا کنی، فیلم‌درمانی را امتحان کن. . 🎬دوره ششم سینمادرمانی، با محوریت «شخصیت اخلاقی»، قرار است هم‌پای شخصیت‌های فیلم، گره از پیچیدگی‌های شخصیتی ما باز کند؛ یادمان بدهد فرق درست و غلط چیست؛ و بی‌سروصدا، دستِ ما را توی دست خودمان بگذارد. #مصطفی_سلیمانی #فیلم_درمانی . 🔹️زمان: یک‌شنبه‌ها از ساعت ۲۱ 🔹️پلتفرم: اسکای‌روم . کارگاه_آنلاین #تحلیل_فیلم #تحلیل_فلسفی_فیلم #تحلیل_فیلم_روانشناسی #شخصیت_شناسی #تحلیل_فیلم_روانشناختی #سینمادرمانی #سینما #معنای_زندگی #فیلم_درمانی #فلسفه_اخلاق

تحلیل فیلم

🔹️ اضطراب خوشبختی همه آدم‌ها بی‌کم‌و‌کاست، دل‌شان می‌خواهد سعادتمند باشند. دل‌شان می‌خواهد حال‌شان خوب باشد. کِیف‌شان کوک باشد. نیش‌شان تا بنا‌گوش‌شان باز باشد. توی دل‌شان عروسی باشد. ولی انگار همه این‌چیزها براشان دست‌نیافتنی است. انگار یک رؤیاست. آرزویی است که تا ابد آرزو می‌ماند. و خیالی است که تا آخرِ دنیا هم جان نمی‌گیرد؛ چون خاصیتِ دنیا این است که خوشی توش جا نمی‌شود! بیشتر آدم‌ها یک‌جورهایی مطمئنند نمی‌شود همیشه خوش باشند. مطمئنند نمی‌شود دنیا به کام‌شان بچرخد. و خیال می‌کنند این‌جور دیدنِ دنیا یعنی واقع‌بینی. حس‌شان این است که روشنفکرند، چون دنیا مجموعه‌ای از خوبی‌ها و بدی‌هاست. پر از خوشی و ناخوشی‌ست. و هرکس دنیا را این‌طور نبیند ابله است. به این خاطر، به نظرشان معقول است که بالأخره بعد از هر خنده زیاد، یک گریه سنگین هم از راه برسد. بیشتر آدم‌ها آرزوی خوشبخت‌شدن را به گور می‌برند، چون تا می‌آیند مزه خوشبختی را زیر زبان‌شان احساس کنند تُفَش می‌کنند. با خودشان می‌گویند چرا باید به چیزی عادت کنم که دوام ندارد؟ چرا باید توی راهی بیفتم که آخرش به سقوط ختم می‌شود؟ اصلاً مگر من تافته جدا بافته عالم‌ام؟ چرا باید همه خوشی‌های دنیا، راهشان را کج کنند سمت من؟ بقیه آدم‌ها چه گناهی کرده‌اند که خوشبخت نیستند؟ اصلاً مگر زندگی این‌شکلی است؟ و همین‌طور دلیل می‌بافند تا خودشان را قانع کنند هیچ وجهی ندارد که خوشبخت باشند. آدم‌ها خوشبخت می‌شوند اگر شجاعتِ تحملِ خوشبختی را داشته باشند‌؛ اگر باور کنند که خوشبختی، نابودشان نمی‌کند؛ و اگر قبول کنند که لازم نیست خوشبختی‌شان نیست و نابود شود. اما بیشتر آدم‌ها حوصله ندارند با اضطراب خوشبختی‌شان بجنگند. اعصاب‌شان نمی‌کشد چرندیات ذهن‌شان را برملا کنند. و ترجیح‌شان این است که یک عمر بدبخت باشند، چون خوشبختی جرأت می‌خواهد. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۵۴ 🍀❤️ @The_meaningoflife

(تفاوت واجب و اجبار) . _جامعه، وقتی می‌تواند مسأله‌ای را اجبار و قانون کند که مقبولیت اکثریت مردم را لحاظ کرده باشد. در واقع زمانی شریعت تبدیل به قانون و اجبار می‌شود که جامعه، قانون الهی را به میثاق اجتماعی تبدیل کرده باشد! _به عنوان مثال: اگر اکثر مردم یک جامعه(مثلا 80%) خواستار نگاهی غیر از شرع باشند، پیداست که پیشنهاد شرع، قابلیت تبدیل شدن به قانون و اجبار را ندارد! _علامه طباطبایی معتقد بود که زمانی باید بگوییم فلان امر حرام است که مردم آمادگی ایمانی انجام آن حکم را داشته باشند. یعنی میان گفتن آن حکم و استطاعت انجام آن از سوی مردم، فاصله‌ای نباشد. ایشان می فرمایند: «حکمت نزول تدریجی و تفریق قرآن، مقارن شدن علم و عمل به قرآن و تمامیت یافتن استعداد مردم در تلقی آن است و برای اینکه طبع بشر از گرفتن معارف و احکام آن زده نشود.»(ذیل آیه۱۰۶، سوره اسرا) ضمنا أمر و نهی قبل از تعلیم و تعلّم، محبّت سوز و روی مخ مردم راه رفتن است که موجب نفاق و دورویی می‌شود! _شهید بهشتی می‌فرماید: فرزندانتان را آدم بار بیاورید؛ آدم یعنی انسان آزاد و آگاه! _آزادی و قدرت انتخاب را نباید از انسان گرفت تا مبادا انسانیّتش مخدوش گردد! به گفته یکی از فضلای قم: ۱. حکم پوشش بانوان در همان آغاز بعثت اعلام نشد. سیزده سال تلاش فکری و فرهنگی در مکه و چند سال زمینه‌سازی تربیتی در مدینه لازم بود تا این قانون به احکام اسلامی راه یابد. جالب اینجاست که قرآن در هنگام اعلام وجوب حجاب، حکمت آن را «شناخته شدن زنان باایمان» و درنتیجه، «آسودگی و آزار ندیدن» آنان اعلام می‌کند و نه حفظ یا گسترش عفاف و حیا. ۲. اکنون پس از حدود چهل سال حجاب اجباری در ایران،‌ بهتر از هر زمان دیگر می‌توان این نکته را درک کرد که تحمیل پوشش و ظواهر، اگر عفت و حیا و ایمان مردم را کاهش ندهد، آن را افزایش نخواهد داد و تنها راه، همان است که پیامبر خدا پیمود: ترویج خداباوری و گسترش کرامت و اخلاق انسانی. وقتی این بذر در جان‌ها به شکوفایی رسید، قطعاً ثمرات و نشانه‌هایش در حفظ حجاب و پایبندی به ظواهر نیز آشکار خواهد شد. . پس در نتیجه: یک جامعه عقلایی، برای کسب رضایت عمومی، می بایست آنقدر جلو رود که قانون الهی تبدیل به یک میثاق اجتماعی گردد. باید همچون پیامبر روی مخ مردم کار کرد، اما ما روی مخ مردم راه می‌رویم! 🌾 #مصطفی_سلیمانی ❤️☘ @filsofak

‌ 🔰 ٧٠ درصد کودکانی که مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، در بزرگسالی کودکان دیگر را آزار می‌دهند. 📌 این تصاویر به شیوه‌ای گویا و اثرگذار، چرخه آزار و اذیت را نشان داده و مخاطب به سادگی می‌تواند درک کند که چطور ایجاد خشونت در زمان حال، خشونت را در آینده بازآفرینی کرده و آن را ادامه می‌دهد؛ یک چرخه خشونت همیشگی! این کمپین برنده جوایز معتبر خلاقیت کن ۲۰۱۳ و کلیو ۲۰۱۳ شده است #آگهی @AR_NOSRATI ‌

‌ 🔰 می‌تونیم با هم اختلاف نظر داشته باشیم و همدیگر رو دوست بداریم، مگر اینکه عقیده و نظر تو مبتنی بر سرکوب من باشه و انسانیت و حق زیست من رو منکر بشه! 🖌جیمز بالدوین / نویسندۀ آمریکایی #شعرو متن @AR_NOSRATI ‌

📝📝📝 📌 به سخنان دشمنانت خوب گوش کن، در آن حقایقی خواهی یافت که هیچ‌یک از دوستانت به تو نگفته‌اند. افلاطون #شعرومتن @AR_NOSRATI ‌

📷📷📸 📌 تعدادی از عکسهای سور‌رئال Patty Maher را ببینید، او فضاهای عجیب و غریبی خلق می‌کند، با سوژه‌هایی که غالبا زن هستند اما هیچ وقت چهره‌هایشان دیده نمی‌شود. #عکس @AR_NOSRATI ‌

کیرکگور نخستین کسی بود که میان ترس و اضطراب (دلهره) تمایز قائل شد، او ترس را ترسیدن از چیزی و دلهره را ترسیدن از هیچ چیز یا نیستی تعریف کرد و سرسختانه معتقد بود در این نیستی، دیگر فرد کاره‌ای نیست. فرد دلهره‌ از دست دادن خود و نیست شدن را دارد و از آن مضطرب است. برای این اضطراب نمی‌توان مکانی تعیین کرد. رولو می می‌گوید: ناگهان از همه سو بر ما یورش می‌برد. ترسی که نه قابل فهم است، نه معلوم است از کجا آمده و نه می‌توان با آن مواجه شد و با این وجود هولناک و هولناک‌تر می‌شود: احساس درماندگی‌ای را موجب می‌شود که خود ناگزیر اضطراب بیشتر می‌آفریند. (فروید اضطراب را واکنشی به درماندگی می‌دانست، نوشته است اضطراب علامتی‌ست که به ما می‌فهماند خطری در کار است و فرد منتظر است موقعیت درمانده‌کننده از راه برسد.) چگونه باید با اضطراب مقابله کرد؟ باید چیزی را جایگزین هیچ چیز کنیم. منظور از عبارت هیچ چیز که مایه‌ دلهره است به تدریج یه یک چیز بدل می‌شود هم همین است. و رولو می آن را این‌گونه بیان کرده است: اضطراب درصدد بدل شدن به ترس است. اگر ترس از هیچ چیز را بدل به ترس از یک چیز کنیم می‌توانیم پیکاری برای حفظ جان خود تدارک ببینیم.» اروین یالوم از کتاب روان‌درمانی اگزیستانسیال ترجمه سپیده حبیب ❤️☘ @filsofak

[به نظر مازلو] زمانی که فاقد احترام به خود باشیم، در مقابله با زندگی احساس حقارت و دلسردی و ناتوانی می‌کنیم. برای دستیابی به احساس احترام به خود راستین، باید خود را خوب بشناسیم و بتوانیم فضایل و نقاط ضعف‌مان را به طور عینی تشخیص دهیم. اگر ندانیم چیستیم و کیستیم، نمی‌توانیم به خود احترام بگذاریم. دوآن شولتز از کتاب روانشناسی کمال ترجمه گیتی خوشدل ❤️☘ @filsofak

۱۰ فیلم برتر با موضوع عشق #مصطفی_سلیمانی +به دوستان خود ارسال کنید ❤️☘ @filsofak

به عشق ایمان دارم. به این‌که خودش پیش‌قدم می‌شود. به این‌که خودش دست عاشق را می‌گیرد و عاشقی را یادش می‌دهد. و به این‌که خودش عاشق را به خودش می‌رساند. لابه‌لای شلوغ‌پلوغیِ زندگی گیر افتاده‌ای و آن‌قدر بیچاره‌ شده‌ای که نمی‌توانی قدم از قدم برداری. مات و مبهوتی که باید خودِ غمگینت را چطور سرِ حال بیاوری. دلت می‌خواهد دل‌مردگی‌ات تمام شود و زندگی توی تنت بچرخد، که ناگاه عشق لمست می‌کند. جان می‌گیری، ولی دوام نمی‌آوری. بس‌که با خوشی غریبه‌ای رَم می‌کنی؛ به سمت ناکجاآباد. انگار عشق برایت سم است. زهر مهلک است. مثل آدمی که سال‌هاست به بوی تعفن خو کرده، عطر تنِ معشوق، زودی دلت را می‌زند. راهِ بیراهه خودت را پی می‌گیری و معشوق را به حال خودش رها می‌کنی. معشوق می‌ما‌نَد. همان‌جور و ‌همان‌جایی که جاش گذاشته‌ای. حتی دست‌هاش، به شکل آغوش تو خشکشان می‌زند. و از جاش جُم نمی‌خورد مبادا گُمش کنی. تو می‌روی و می‌روی و می‌روی و بالأخره توی رفتن‌هات، می‌فهمی آرامِ دلت، همان بود که رهاش کردی. برمی‌گردی. نه که راه بیفتی، فقط برمی‌گردی. اما معشوق، راه می‌افتد. سراسیمه به سمتت راه می‌افتد. خودش را تا روبه‌روت می‌رساند. دست‌هاش را به آغوش باز می‌کند. برای تویی که آغوشی براش نداری! نمی‌توانی بغلش بگیری چون احساس می‌کنی کم و خوار و خفیف است. با خودت می‌گویی «این بود؟ چقدر آسان به دست می‌آید! پس به دردم نمی‌خورَد.» با خودت می‌گویی «لابد من خیلی می‌ارزم که این‌طور برام سر و دست می‌شکند!» محلش نمی‌گذاری و می‌چرخی. دوباره راه بیراهه خودت را می‌روی. این‌بار تندتر از قبل. اما معشوق نمی‌رود. می‌مانَد. دوباره همان‌جایی که رهاش کرده‌ای می‌ایستد تا گُمش نکنی. تو می‌روی. تند. ولی یاد معشوق، رهات نمی‌کند. مکث می‌کنی. معشوق دوباره به سمتت راه می‌افتد. تا می‌بینی به سمتت راه افتاده، دوباره رَم می‌کنی. راهِ بیراهه‌ات را می‌روی. به خودت می‌آیی. تازه می‌فهمی آرامِ جانت همان است که هی پس‌اش می‌زنی و رهاش می‌کنی. پی‌اش می‌روی. محکم. مطمئن. تند. و دست‌هاتان. آغوشید برای هم. الی الأبد. #مصطفی_سلیمانی #کارگاه_نویسندگی . #نوشتن_درمانی #نویسندگی #نویسندگی_خلاق #آموزش_نویسندگی #نوشتار_درمانی #درمان . . 🔸️پانویس: کامنت دوستان را بخوانید و خودتان هم کامنتی خلاقانه برای شرح این صحنه بنويسيد🌻 https://www.instagram.com/p/CfriaEWugt2/?igshid=YmMyMTA2M2Y= ❤️☘ @filsofak

❤️☘ @filsofak

توصیه‌هایی برای جستجوی دقیق‌تر در گوگل چطور نتایج مرتبط و معنی‌دارِ جستجو را از نتایج نامرتبط و گمراه‌کننده تفکیک کنیم. نکاتی که ممکن است بعضی‌شان را بدانید، اما لزوما نه همه آنها را. در این ویديوی آموزشی مشخصا را‌ه‌های محدود‌کردن ابتدایی نتایج و فرمول‌های جستجو در گوگل را با ذکر مثال‌هایی مرور می‌کنیم. |کانال فکت‌نامه| @JameahiBehtarBesazim

گفت‌وگو و توسعه ما به اشتباه گمان می‌کردیم باید گفت‌وگو کنیم تا بفهمیم چگونه به سمت توسعه برویم. در طول ‏"گفت‌وگوهای توسعه" دریافتیم که گفت‌وگو خود توسعه است؛ گفت‌وگو یعنی توسعه. ملتی که مهارت ‏گفت‌وگو دارد توسعه یافته است و ملتی که توسعه یافته است مهارت گفت‌وگو دارد. |دکتر محسن رنانی، مطلب کامل را اینجا ببینید| @JameahiBehtarBesazim

🔹️دانلود فیلم عصر معصومیت (۱۹۹۳) THE AGE OF INNOCENCE 📥 کیفیت: ۷۲۰p 📝 #زیرنویس_چسبیده_فارسی 💢 نسخه کامل بدون حذفیات 🌟 امتیاز : 7.2 از 10 📺 ژانر : #درام | #عاشقانه  🏆 برنده: برنده 1 اسکار 15 برنده و 33 نامزدی ➕برنده اسکار بهترین طراحی لباس و نامزد 4 اسکار دیگر ➕برنده گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن ➕برنده بهترین کارگردانی و بازیگر نقش مکمل زن از انجمن ملی نقد فیلم آمریکا ➕نامزد جایزه گرمی بهترین موسیقی متن فیلم ♨️ سال انتشار : 1993 👤 کارگردان: مارتین اسکورسیزی 🌟 ستارگان: دنیل دی‌لوییس، میشل فایفر و وینونا رایدر و... 🚩 محصول کشور: آمریکا🇺🇸 ✍ خلاصه داستان: دهه ۱۸۷۰ در نیویورک وکیلی بنام «نیولند آرچر» (دنیل دی لوییس) با دختری بنام «می ولاند» (وینونا رایدر) از خانواده مینگوت نامزد می‌شود. آرچر می‌خواهد عروسی هر چه سریع‌تر برگزار شود، اما از طرف دیگر هر روز بیشتر مجذوب دختر عمه نامزدش، «الن اولنسکا» (میشل فایفر) می‌شود... ✔️این فیلم در لیست "فیلم‌هایی که قبل از مرگ باید دیده شود" قرار دارد. کارگاه #عشق_درمانی فیلم ۱۰ #مصطفی_سلیمانی ❤️☘ @filsofak