PENELOPA

من زنده‌ام و دوستت دارم؛ اين خودش خيلی چيزهاست. ‏• سیمون دوبووار •• ماندارین‌ها

Today

زنی دلباخته پنجره‌ ی من است. نرم‌ نرمک تازه از خواب برخاسته‌ ام. به گمانم شناورم. زندگانی‌ ام تا کجا دوام می‌ آورَد، و شب از کجا آغاز می‌ شود؟ می‌ توان اندیشید هر چیزی در پیرامونم از آنِ من است؛ مانند ژرفای شفاف بلوری، تیره‌ گون و گنگ. می‌ اندیشم می‌توان ستاره‌ ها را بکشانم به میان خود، چه سترگ دلم به نظر می‌آید؛ چه سخت می‌ خواهد از آن مرد ببرُم. شاید عشق تازه‌ ای را آغاز کرده‌ ام، شاید پناهی گرفته‌ ام. چه شگفت، چه ناشناس تقدیرم آشکار می‌ شود. من آنم که اینک لمیده است زیر آسمان بی‌ کرانه، همچنان که رایحه‌ ی دل‌ انگیز چمنزاری، به پس و پیش می‌ شتابد، بی‌ درنگ بانگ برمی‌ کشم و نگرانم، مگر کسی صدایم را بشنود، صدایی که مقدر است ناپدید شود در دیگری. #راینر_ماریا_ریکله

Sometimes people pretend that you’re a bad person so they don’t feel guilty about the things they did to you.

حال زار ما که باید یارِ ما داند نه غیر ‏خلق می‌دانند و او تنها نمی‌داند که چیست ‏رهی معیری•

I have that “you can talk to me about anything and not get judged” typa vibe. Text me

مرا چنان کن که همواره آماده باشم تا با چشمانی خیره به سوی تو آیم و آن هنگام که زندگی همچون غروب رنگ می بازد روح من بدون شرمساری به سوی تو آید از دعاهای سرخپوستی #سرخپوست

صدای بلند افکار شلوغ و مینی مال در جمجمه

I love you without knowing how, or when, or from where. I love you simply, without problems or pride. I love you in this way because I do not know any other way of loving but this, in which there is no I and you, so intimate that your hand upon my chest is my hand, so intimate that when I fall asleep your eyes close.

که بوسه‌ها بماند بر پوست چون لامکانِ فسانه‌ی دنیا که گونه گونه باز ترا گویم ای لاژوردِ شعله‌ی خرمن‌ها خوابِ قدیمِ رودِ قوافل! – هوشنگ چالنگی ‌«آبیِ ملحوظ» ‌‌ ‌نشر سالی؛ چاپ اول، تهران. ۱۳۸۷