تصدّقت

حالا من کاری به هیچی ندارم، چطوری اینو جدی نوشته بودم و خودم خندم نگرفته بود از بلاهت این جماعت؟ پ‌ن: این چنل قبلی و ریپورت شده‌ی ماست.

چگونه تا بعد از بازگشت پزشکیان از سازمان ملل به یمن پناهنده شویم؟

خیلی قدیم هم گفته بودم من با درس‌خوندن میونه خوبی ندارم. هوشش رو دارم، علاقه‌ش رو نه. و شاید هرکسی اینو درک نکنه.

دلم می‌خواد سکوت کنم، از ارتباطات فرار کنم؛ اما مسئولیت‌هام نمی‌ذارن.

دنیا جای عجیبی‌ست؛ آدم‌ها زود می‌خواهند تکلیف همه‌چیز را روشن کنند: خوب یا بد، درست یا غلط، با ما یا علیه ما. انگار پیچیدگی، حوصله می‌خواهد و حوصله کالای کمیاب این سال‌هاست. من اما باور دارم بعضی چیزها باید ناتمام بمانند؛ مثل نامه‌هایی که فرستاده نمی‌شوند، یا حرف‌هایی که فقط برای نجاتِ سکوت گفته نمی‌شوند. این ناتمامی‌ها، ضعف نیستند؛ گاهی نشانه‌ی احترام‌اند.

تابستون سختی بر ما گذشت. پاییزِ عزیز مقداری مهربان‌تر بگذر.

خلق را «خطای محاسباتی‌شان» بر باد داد.

الان دست آدم تریاکم بود نمی‌تونست این اعصاب رو آروم کنه.

من از دی به بعد توی این فضا تار تار موهام داره سفید می‌شه حاجی.

من واقعا تنها سوالی که ذهنمو عمیق درگیر کرده اینه که چجوری شما اینهمه سال اینا رو تحمل کردید؟

حال یه ایران رو خراب کرده دولت پزشکیان. حالتون خراب واقعا.

وقتی ویتکاف یه تعارف بهت زد، تو اگر...

عراقچی تاحالا یک مذاکره موفق نداشته دقیقاً مثلِ پزشکیان که تاحالا یک عمل قلب موفق نداشته.

عباس اگه از طرف ویتکاف هی اصرار بود از تو هی انکار نباید می‌بود مگه؟

بابام می‌گه به عباس نگید عراقچی بگید قاچاقچی.

احتمالا اینکه عباس عراقچی قدرت «نه» گفتن رو نداشته، بخاطر این باشه که کلاس ششم نداشته و توی مطالعات اجتماعیش شهامت نه گفتن رو یاد نگرفته.

آها با اصرار ویتکاف بود؟ :))))

خدا نکُشتت ویتکاف! آخه اینجا؟ وسط مجمع عمومی؟ جلوی چین و روسیه؟ حداقل بیا بریم حاشیه مجمع عمومی؛ این وسط جلو این همه دوربین که نمیشه.

آقاجان... ما دلمون خون شد... ما صبرمون هی داره بیشتر ته می‌کشه؛ شما چطوری این‌همه سال اینا رو تحمل کردی عزیزدلم؟