ٖؒحُب‌ٖؒ

عشق، مثلِ ریشه‌هایِ درخت است؛ آن‌جا که چشم‌ها نمی‌بینند، در تاریکیِ خاک، دوباره همدیگر را می‌جویند. و وقتی طوفان می‌وزد، فقط همین پیوندِ پنهان است که ما را از زمین جدا نمی‌کند.

در ایستگاهِ دلتنگی، قطاری نمی‌آید؛ فقط باد می‌وزد و برگ‌های پاییزی را روی نیمکت‌های خالی می‌پاشد. اما من هنوز ایستاده‌ام، چرا که می‌دانم هر جاده‌ای، بالاخره به خانه‌ای می‌رسد.

ساعت دیواری صدایِ خسته‌ای دارد؛ هر تیک‌تاک، یک تکه از عمر را می‌برد و من، در میان این سکوتِ سنگین، فقط به تماشایِ سایه‌هایی نشسته‌ام که با هر بارِ گذشتِ نور، بلندتر و غریب‌تر می‌شوند.

در دلم درد دارم کسی نیست که بگوید درد تو چیست اما خوب میدانم درد من دوایش دست هر کسی نیست غزل_رجبی

«ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود که با تو این فراق ندارد زمان نبود با تو چه گفتم که در عتاب و خشم شدی؟ شاید که بی‌گناه نباشم، بدان نبود»

«هر که در این بزم مقرب‌تر است جام بلا بیشترش می‌دهند»

- تو آن شمعی که بی‌تو شب نمانم به دور از روی ماهت دم نرانم اگر صد ساله هم دور از تو باشم به یک دیدار باز آرام جانم -

بر من ببخش، گاه چنان دوست دارمت کز یاد می‌برم که مرا برده‌ای ز یاد  - فاضل ‌نظری

از ضعف چنان شدم که بر بالینم؛ صد بار اجل آمد و نشناخت مرا. - ساوه ای

مرا گر در تمنای تو آید صد بلا بر سر ز سر بیرون نخواهم کرد هرگز این تمنا را🥲 - ‌هلالی ‌جغتایی

‹ کنون ك غرقِ خیالِ تو شعر می‌خوانم تو یـاد می‌کنی از مـن؟ بعید می‌دانم .  .

من شکستم کہ‌ نیوفتد ترکی بر دل تو ؛ نشد آرام دلت باز ؟ بگو میشکنم . . .

گذشتم از تو ولی خدا گذر نکند! کسی تمام کسی را چنین هدر نکند! برو به هرکس و ناکس بگو که بد بودم دروغ گربه بی چشم و رو اثر نکند . ‌. خدا تو را به کسی چون خودت دچار کند میان شعله ببیند ولی خطر نکند :))

از همان دستی ك دادی بی‌گمان خواهی گرفت ترکه‌هایت را بزن چوب خدا هم میرسد 💆🏻‍♀🌱 :)!

دلبرم باشی جهانم را فدایت میکنم، با نگاهی از تو جانم را فدایت میکنم بیخیالِ زهره و کیوان و کلِ کهکشان، ماهِ من شو آسمانم را فدایت میکنم! › شــعــر🎀

- تو همانی ك میشود کنارت چای را بدون قند شیرین نوشید ◝🫖'💗𓍯 ִֶָ

عشق گاهی مادر است و گاه هم نامادری‌ست...🥺 - دهلوی

روح من چون بادبان قایقی در افق‌ها دور و پنهان می‌شود🥲 - فروغ‌فرخزاد

دل نهادم بہ صبوری،کہ جز این چاره ندارم . .️💔 - سعدی

«ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود که با تو این فراق ندارد زمان نبود با تو چه گفتم که در عتاب و خشم شدی؟ شاید که بی‌گناه نباشم، بدان نبود»