𝆹𝅥݊ 𝆭ܝ̇ߺیܭو

اگه الآن ولم کنی، با آهنگ‌هام تا آخرِ اون جاده رو تخته گاز میرم و صدای فکرمو به دستِ هیچی می‌سپرم.

دلم می‌خواد دوباره یه خودکار بگیرم دستم، پادکست جنایی گوش بدم و از این نقاشی خطیا بکشم، ولی چند ساعته برق رفته.

همیشه این سوال برام عجیب بوده که بگی؛ من ۲۳ سالمه الان دیر نیست تازه برم رانندگی؟، من ۲۴ سالمه زشت نیست اگه دوباره برای کنکور بخونم؟، من ۳۰ سالمه دیر نیست برای شروعِ یه شغلِ جدید؟ دلم می‌خواد عمیقا بغلت کنم و بگم بهت قول میدم هیچ‌وقت برای لحظه‌ای که تصمیم به تغییر می‌گیری دیر نیست!

اگه انرژی که شب ها دارم رو صبح‌ها می‌داشتم، به توافقاتِ جالبی با زندگی می‌رسیدم.

تعداد چیزهایی که دارم می‌سپرم دستِ گذرِ زمان که حلشون کنه، داره زیاد می‌شه.

ماتیلدای خسته

تو یه بار می‌تونی به روی خودت نیاری، دوبار می‌تونی، حتی سومین بار هم می‌تونی؛ ولی تا کی می‌تونی بگذری برای کسی که نمی‌تونه ببینه که تو چندبار از حست برای اون گذشتی!

نکنه حتی قرار نیست ما پیشِ امن‌ترین آدمی که وارد زندگیمون میشه، کاملا خودِ واقعی‌مون باشیم، یا شایدم اونقدر امن نبودن که بشه. نه؟!

من بهت چیزی نگفتم؛ اما تهِ قلبم آرزو کردم کاش همه چیز واقعی‌تر بود.

همزمان که نمی‌تونم از پسِ همین یدونه از خودم بربیام، نیاز دارم چندتا نسخه‌ی اضافی از خودم داشته باشم، هرکدوم‌رو بفرستم یه گوشه از زندگیم‌رو بگردونن.

احتمالا اگه یه روزی بهم می‌گفتن که قراره برای اولین‌بار و تنهایی قرمه‌سبزی درست کنم باورم نمی‌شد، کجا بودن این توانایی‌های نهفته؟!

باورکن همان چیزی که از دست دادنش برای انسان سخت ترین کارهاست، سرانجام همانی‌ست که دیگر رغبتی به آن ندارد.

آلبر کامو

چیزی که الان بخوام یه عالمه شمع توی اتاقمه. رنگی، بلند، کج، کوچولو، کدو.

بلوغ فکری؟! شاید اون‌جایی که برای روانت ارزش قائل میشی و می‌بینی تایمِ اورثینک کردنت بابتِ حماقتی که یه آدمِ زشت در حقت کرده، کوتاه‌ و کوتاه‌تر شده.

حسِ تعلیقِ فردای اون شبی که خیلی شب بود.<<

بحث اینه که هنوز نفهمیدم واقعا تغییر کردم یا فقط یه قسمت‌هایی از وجودم‌رو گذاشتم توی صندوقچه و درو به روشون بستم.

خب پستِ پاییزیم رو نشونتون بدم.