روبرو.

این طبیعت و فکر او بود که من رو به زندگی وصل میکرد.

ساکن محیط عجیبی بودیم، لبریز از خنده و درد.

مـن هم مثل دیگران نگاهی به اطراف انداختم و دنبال خودم گشتم. هیچ جا نبودم‌. انگار از زندگی پاکم کرده و دورم انداخته بودند.

افسرى بودم كه تپانچه اى قلبش رانشانه رفته، ولى شادمانه گیلاس مى خورد. بورخسی بودم كه به چاقو‌کش مى گفت جانش را بگیرد. سزارى بودم كه پیرامون آلیزیا دیوار می ساخت.

همه چیز سرد و بی جان به نظر می رسید زندگی مرده بود.ناگهان جان داده بود. من زنده بودم،اما زندگی مرده بود. روزگاری بر این باور بودم که می میرم و زندگی ادامه می یابد. اما حالا زندگی مرده بود و من مانده بودم.

توی خونه‌ی آینده‌ی من، آهنگای اِبی و داریوش و گوگوش رو دور تکرارن. و صد البته فرهادِ جان.

متوجه شدم همیشه قرار نیست خوب باشم، بعضی روزها فقط می‌گذره، بی‌هیچ دلیل و توضیحی، همون‌طور که هست، نه بیشتر و نه کمتر” انگار همه‌چیز خاکستری میشه و من فقط تماشا می‌کنم، شاید هم لازم نباشه برای هر حسی جواب داشته باشم.

‏نمیدونم من و تو الان چی هستیم، ولی دلم برای اون چیزی که بودیم تنگ شده.